blog C

(Beware of Greeks Bearing Bonds)

2010-09-15T00:37:00.005+03:00

Aπόδοση επιλογών από το εκτενέστατο ρεπορτάζ-αφιέρωμα του Michael Lewis και του VANITY FAIR στην ελληνική εκδοχή της κρίσης

Φοβού τους Έλληνες και ομόλογα φέροντες

Το τσουνάμι του φθηνού χρήματος, από το 2002 μέχρι το 2007, … έδωσε σε ολόκληρες κοινωνίες τη δυνατότητα να αποκαλύψουν κρυφές πτυχές του χαρακτήρα τους... Οι Αμερικανοί ήθελαν πανάκριβα υπερμεγέθη σπίτια και να επιτρέπεται στον ισχυρό να εκμεταλλεύεται τον αδύναμο. Οι Ισλανδοί θέλησαν να σταματήσουν να ψαρεύουν και να γίνουν επενδυτικοί τραπεζίτες, επιτρέποντας στα πρωτεύοντα αρσενικά τους να αποκαλύψουν μια κρυμμένη μεγαλομανία. Οι Γερμανοί ήθελαν να γίνουν πιο Γερμανοί. Οι Ιρλανδοί να σταματήσουν να είναι Ιρλανδοί. Καμία αντίδραση δεν αποδείχθηκε παράξενη όσο η Ελληνική.

...

Οι Έλληνες θέλησαν να μετατρέψουν το κράτος τους σε ένα μεγάλο παιχνίδι που μοιράζει φανταστικά ποσά και να δώσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σ’αυτό. … Μόνο την τελευταία δεκαετία, ο μέσος μισθός του Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου διπλασιάστηκε –χωρίς να συνυπολογίζονται οι δωροδοκίες. Ο μέσος μισθός ενός κρατικού υπαλλήλου είναι σχεδόν τριπλάσιος από εκείνον του ιδιωτικού τομέα. … Στο σημείο αυτό, το κράτος ξεκινά να φτυαρίζει γενναιόδωρες συντάξεις, συχνά από την ηλικία των 50 ή 55, ενώ 600 επαγγέλματα κατάφεραν να χαρακτηριστούν «βαρέα»: κομμωτές, σερβιτόροι, μουσικοί κτλ … Εκεί που σταματά η κλοπή ξεκινά η σπατάλη και το αντίστροφο. Η μία αποκρύπτει και επιτρέπει την άλλη. … Όσοι απευθύνονται στο δημόσιο σύστημα υγείας ξέρουν ότι ίσως χρειαστεί να λαδώσουν τους γιατρούς για να τύχουν φροντίδας. … Υπουργοί που πέρασαν μια ζωή ως δημόσιοι λειτουργοί καταλήγουν να έχουν επαύλεις εκατομμυρίων και δυο-τρία εξοχικά.

...

Περιέργως, το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν ευθύνεται για όλα αυτά. Οι νωθροί, παραδοσιακοί Έλληνες τραπεζίτες ίσως ήταν οι μόνοι στην Ευρώπη που δεν αγόρασαν αμερικανικά τοξικά ομόλογα, ούτε έδωσαν στους εαυτούς τους εξωφρενικές απολαβές. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των τραπεζώ είναι ότι δάνεισαν σχεδόν 30 δις στην ελληνική κυβέρνηση – όπου φαγώθηκαν ή σπαταλήθηκαν. Στην Ελλάδα, δεν βύθισαν οι τράπεζες το κράτος. Το κράτος βύθισε τις τράπεζες.

...

Στη σκοτεινή, στενή είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών φρουροί σε ελέγχουν χωρίς να ερευνούν γιατί ενεργοποίησες τον ανιχνευτή μεταλλικών αντικειμένων. Στην αίθουσα αναμονής του υπουργού έξι κυρίες, ολες όρθιες, οργανώνουν το πρόγραμμά του. Δείχνουν βιαστικές και κουρασμένες. Και πάλι, ο υπουργός αργεί. Το μέρος γενικά φαίνεται να έχει περάσει τις εποχές της δόξας του, που δεν θα ήταν και τόσο λαμπερές ούτως ή άλλως. Τα έπιπλα είναι φθαρμένα, το δάπεδο από λινόλεουμ. Είναι εκπληκτικό, το πόσοι άνθρωποι εργάζονται εδώ. Ο υπουργός κ. Παπακωνσταντίνου (“μπορείς να με λες απλά George”)πέρασε από το NYU και το LSE τη δεκαετία του ’80, ύστερα 10 χρόνια στο Παρίσι εργαζόμενος στον ΟΟΣΑ. Είναι φιλικός, ανοιχτός άνθρωπος, με καθαρό πρόσωπο και φρεσκοξυρισμένος. Όπως πολλά ανώτερα στελέχη της νέας κυβέρνησης, μοιάζει λιγότερο Έλληνας και περισσότερο Αγγλο… - βασικά, Αμερικανός.

...

Θα χρεωκοπήσει η Ελλάδα; Μια σχολή σκέψης λέει ότι δεν έχει επιλογή. Τα φορολογικά μέτρα της κυβέρνησης και τα μέτρα … θα αναγκάσουν ό,τι απέμεινε από τις παραγωγικές δυνάμεις της οικονομίας να εγκαταλείψει τη χώρα. Αλλά υπάρχει ένα δεύτερο, πιο ενδιαφέρον ερώτημα. … Ακόμα κι αν το να ξεπληρώσουν τα χρέη τους, να ζήσουν σύμφωνα με τις δυνατοτητές τους και να επιστρέψουν σε ένα καλό επίπεδο εντός της ΕΕ είναι τεχνικά εφικτό, έχουν αυτοί οι άνθρωποι τα εσωτερικά αποθέματα για να το κατορθώσουν; Μήπως έχουν πια χάσει την ικανότητά τους να συνδέονται με οτιδήποτε δεν αποτελεί μέρος του μικρόκοσμού τους και δεν νιώθουν καν την υποχρέωση να προσπαθήσουν;

...

Ενδεχόμενη Ελληνική χρεωκοπία θα ισοδυναμούσε με τρέλα: Οι τράπεζες θα πτώχευαν αυτόματα, η χώρα δεν θα μπορούσε να εισάγει ούτε τα βασικά (όπως πετρέλαιο) και η τιμωρία θα ήταν χρόνια εξαντλητικών επιτοκίων μέχρι – αν ποτέ συνέβαινε – η Ελλάδα να ξαναγίνει δεκτή στις αγορές. Όμως ο τόπος έχει σταματήσει να λειτουργεί ως συλλογικότητα. Συμπεριφέρεται σαν ένα σύνολο εξατομικευμένων σωματιδίων, που το καθένα επιδιώκει το συμφέρον του σε βάρος του κοινού καλού. Δίχως αμφιβολία, η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προσπαθήσει, τουλάχιστον, να ανασυστήσει το κράτος ως κοινωνία πολιτών. Το ερώτημα είναι: Μπορεί κάτι τέτοιο, άπαξ και χαθεί, να δημιουργηθεί ξανά;

(tradutore-traditore KM)

2010-09-12T00:19:00.002+03:00

2010-09-12T00:19:00.001+03:00

2010-09-12T00:18:00.001+03:00

2010-09-12T00:17:00.000+03:00

2010-09-12T00:16:00.002+03:00

2010-09-12T00:16:00.001+03:00

2010-09-12T00:15:00.001+03:00

2010-09-12T00:13:00.000+03:00

2010-09-12T00:12:00.000+03:00

2010-09-12T00:05:00.001+03:00

Ο μεγάλος τιμονιέρης αδελφός

2010-05-13T02:27:00.002+03:00

Ένα από τα προβλήματα με τον λόγο των ΜΜΕ είναι η εμμονή των ρεπόρτερ με τα επίθετα. Το έγκλημα είναι έγκλημα. Το φρικιαστικό και το ανατριχιαστικό, όπως και το αποτρόπαιο, είναι άποψή σου, φιλαράκο. Διαβάζω τις περισσότερες ενημερωτικές ιστοσελίδες – και πάμπολλα ιστολόγια – με αηδία. Είναι που είναι δεδομένο ότι τα μέσα εξυπηρετούν συμφέροντα, έχεις και τους ημιμαθείς που την είδαν Γκέτε. Οι τρεις νεκροί με πίκραναν. Τα ρεπορτάζ για τους συνανθρώπους που πέθαναν από ασφυξία (δεν «κάηκαν», ηλίθιοι) με αποτέλειωσαν. Ρεπορτάζ, δε, κατόπιν εορτής, διότι ο Τύπος στην Ελλάδα αδυνατεί να κατανοήσει το αυτονόητο, ότι δηλαδή καθήκον του υποτιθέμενου λειτουργήματος είναι να καλύπτει κινητοποιήσεις και να απεργεί άλλη μέρα. Αλλά είπαμε, ΜΜΕ και συμφέροντα.

Κι οι τώρα τρώνε. Λιγάκι, εδώ κι εκεί, αλλά τρώνε. Συνήθως, τους δίνουν κι εκείνων ένα κατιτί από τα συμβόλαια για τις κρατικές δαπάνες και προμήθειες. Το κράτος λειτουργεί, άλλωστε. Η χώρα δεν θα πτωχεύσει. Επίσης, δεν θα χρειαζόταν στήριξη. Και, τέλος πάντων, στη στήριξη δεν θα αναμειγνυόταν το ΔΝΤ. Ούτε θα χρειάζονταν πρόσθετα μέτρα. Ρητά και κατηγορηματικά. Διότι ο fit GAP διευθύνει μαγαζί με πρόσωπο. Ξέρει τι κάνει. Αλήθεια. Κι ο Forest Gump ήξερε τι έκανε. Προσηλωνόταν κι εκείνος στο εκάστοτε εγχείρημα. Και έτρεχε. Επίσης τριγύρω ολούθε είχε κάμερες. Ένα και το αυτό με το Γιώργο. Που σύσσωμος, σχεδόν, ο Τύπος τον γλείφει. Ή, έστω, τον στηρίζει. Πώς αλλιώς να δικαιολογήσεις, ότι οι εφημεριδάδες συνάδελφοι ξέχασαν τους κανόνες των εισαγωγικών. Ο πρωθυπουργός στη Βουλή δεν είπε «αν θέλετε να αμφισβητήσετε την γλωσσική μου ικανότητα, κάντε το» - όπως διαβάσαμε. Είπε «κάντε τη», όπως είδαμε μόνο live. Αλλά και αυτό ίσως είναι ανεκτό. Η χώρα είναι σε πόλεμο. Η κυβέρνηση διεξάγει μιαν αληθινή επανάσταση. Ο Παπανδρέου, όπως ο Λένιν, ή ο Μάο, είναι ο ηγέτης της σωτηρίας που τα μέσα οφείλουν να προστατεύουν και να παρακινούν.

Ο Μάο Τσε Τουνγκ έπαιρνε τα μπάνια του στον Κίτρινο ποταμό. Εδώ έχουμε κανό. Θα μου πεις, να σαπίσει σαν τον μπούλη; Να μη γυμναστεί το παλικάρι; Ας γυμναστεί. Να δίνει το παράδειγμα και στην αστυνομία, που, επί τη ευκαιρία, εσχάτως φαίνεται να έχει ξεπεράσει τα συμπλέγματα άλλων εποχών και πια έμαθε να βγάζει κουμπούρι και να βαράει στο ψαχνό. Ναι, η τωρινή ΕΛΑΣ είναι κι αυτή παιδί του Γιώργου. Κι έχει κι αυτή τις κάμερές της. Από το υλικό τους, διαρρέεται, έχει ήδη αναγνωριστεί ως αντεξουσιαστής ο ένας ύποπτος της επίθεσης στη MARFIN. Από τις κάμερες που τοποθετήθηκαν για ολυμπιακούς λόγους διαχείρισης της κυκλοφορίας. Που μετά θα έκλειναν. Τη λειτουργία των οποίων η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων είχε ουσιαστικά απαγορεύσει. Κι απ΄την άλλη, το να σε καταγράφουν την ώρα που ζεις έχει γίνει πια κανονικό. Σκέψου τις δεκάδες των ριάλιτι που έχουμε φάει. Μας τις τάισαν στοργικά τα καλά μας ΜΜΕ. Που μας βομβαρδίζουν με επίθετα.

That was close!

2010-05-06T16:55:00.003+03:00

Θα τους δανείσουμε, λοιπόν, μέχρι να μας ξεπληρώσουν. Αφού ο υπουργός οικονομικών τους ορκίστηκε σε κάθε γλώσσα ότι η Ελλάδα δεν θα αιτηθεί αναπροσαρμογής του χρέους της, μπορούμε πλέον, Γάλλοι, Άγγλοι, Γερμανοί και Αμερικανοί πιστωτές, να κοιμόμαστε πιο ήσυχοι. Ευτυχώς, οι ενοχλητικοί Έλληνες αποδείχθηκαν, ξανά, στην κρίσιμη ώρα χειραγωγήσιμοι.

Διότι φαντάσου, μιαν ωραία πρωία κι εν αιθρία, να αποκάλυπταν οι ίδιοι ότι τα οικονομικά στοιχεία τους ήταν παραποιημένα και το έλλειμμα στο 14 τοις εκατό. Και να ζητούσε η Ελληνική κυβέρνηση παράταση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση των οφειλών συνολικά.

Σκέψου, να πέφταμε, ως πακγόμσιο οικονομικό κατεστημένο, πάνω σε Έλληνα πρωθυπουργό που θα απειλούσε ευθέως ότι θα αφήσει τους μεγαλοκαρχαρίες της Wall Street, της Deutsche Bank και του City με τα επιτόκια, τα CDO, τα CDS και τα derivatives στο χέρι. Οι δείκτες στα διεθνή χρηματιστήρια θα γίνονταν τραμπολίνο. Το ευρώ θα έχανε το έδαφος κάτω απ’τα πόδια του. Ο Σαρκοζί θα πάθαινε συμφόρηση και η Μέρκελ δεν θα ήξερε τι να κάνει: Να αφήσει η Γερμανία την ΟΝΕ μια για πάντα, ή να πετάξει την Ελλάδα κλωτσηδόν από το Ευρώ; Φρίκη και πανικός.

Κι ακόμα, διανοήσου τι θα γινόταν, αν τη στιγμή που η Δύση άφηνε την ελληνική οικονομία χωρίς ρευστό και με τραπεζικό σύστημα κλονισμένο, οι Έλληνες είχαν προνοήσει, οι πολιτικοί τους αρχηγοί είχαν συνεννοηθεί χωρίς τυμπανοκρουσίες, οι αξιωματούχοι τους είχαν ενεργοποιηθεί μυστικά, και συγχρόνως με το κανόνι ανακοίνωναν σύναψη συμφωνιών με Κίνα και Ινδία. Οι Γάλλοι θα έχαναν το cargo του ΟΣΕ, οι Γερμανοί τον ΟΤΕ, τα λιμάνια της Ελλάδας θα γίνονταν πύλες προϊόντων που θα ανταγωνίζονταν τα δυτικά, οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα έχαναν το χαρτί της υπόθεσης, η γεωπολιτική πλάστιγγα θα έγερνε ακόμα λίγο προς τις αναδυόμενες υπερδυνάμεις.

Φαντάσου, τέλος, να υπήρχε στη χώρα ηγέτης που θα μιλούσε στους πολίτες ευθέως, λέγοντας μεν ότι ο τόπος αλλάζει, αλλά στέλνοντας ταυτόχρονα και είκοσι μεγαλοπατεώνες στη στενή. Τότε θα είχαμε έναν ολόκληρο λαό ορμητικά έτοιμο να στηρίξει τις αποφάσεις των κυβερνητών του. Εφιάλτης σκέτος. Μόνο εάν οι Αμερικάνοι αμολούσαν τους Τούρκους θα μπορούσε τότε να μαζευτεί η κατάσταση. Κι αυτό αμφίβολο, αφού οι Έλληνες θα μπορούσαν να υποσχεθούν συνεκμετάλλευση του πετρελαίου στο Αιγαίο με αμερικανικές εταιρίες – την ώρα, δε, που ο Ομπάμα ούτως ή άλλως κυνηγάει την Goldman Sachs μέσω της εκεί επιτροπής κεφαλαιαγοράς, του υπουργείου οικονομικών και της γερουσίας.

Ανακούφιση. Ευτυχώς που οι Έλληνες είναι συμπλεγματικοί διαπραγματευτές. Πάλι καλά, που οι ηγέτες τους είναι άτολμοι. Που κι ο λαός ακόμα είναι ένα κράμα φανατικών, αδιάφορων, διεφθαρμένων και λιγοστών ταλαιπωρημένων γνωστικών. Αν άλλος παίκτης είχε το φύλλο που κρατούσε η Ελλάδα, θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα.

ΔίΝεΤου

2010-04-29T15:32:00.002+03:00

Αργό μαρτύριο και βασανιστικό. Όπως πρέπει στην ύβρη της οποίας υποκείμενα αναδυθήκαμε επί δεκαετίες. Δεν επιδέχεται νέμεση ορθή κοφτή, μια κι έξω. Είναι άλλη η φύση του αμαρτήματός μας. Κι η τιμωρία έρχεται κομμένη και ραμμένη στο έγκλημα. Χρόνια τώρα, ζήσαμε στο περίπου. Περίπου δημοκράτες, περίπου φιλελεύθεροι, περίπου σοσιαλιστές, περίπου φερέγγυοι, περίπου αναπτυσσόμενοι, περίπου ολυμπιακοί θριαμβευτές, περίπου επικίνδυνοι δανειολήπτες, περίπου ευρωπαίοι, περίπου ανατολίτες, περίπου επαναστάτες. Περίπου δέχεται τώρα το διεθνές σύστημα εξουσίας να μη μας αφήσει μόνους στο χρεωστικό πνιγμό μας.

Έτσι τελειώνει στο περίπου κι η μεταπολίτευση ως modus vivendi και operandi. Καθώς αναμένουμε τα ultimo Ratio δάνεια της έσχατης ανάγκης μας, μη γνωρίζοντας ποιοι θα μας δώσουν ή τι θα μας ζητηθεί σε αντάλλαγμα, αβέβαιοι για το κατά πόσο στην όλη ιστορία είμαστε τα λυπηρά θύματα ή οι ιδανικοί αυτόχειρες της χώρας των χιλίων βλακών. Το κλείσιμο του κύκλου ξεκινά και στην πρώτη πράξη του έργου πρωταγωνιστεί η αβεβαιότητα. Ο Δάντης – της ομώνυμης Κόλασης – θα το έβρισκε πολύ λογικό. Κάθε αμάρτημα του εδώ βίου γυρνάει στην άλλη ζωή μπούμερανγκ. Το ξέραμε, κατά βάθος. Όταν ο εδώ Δάντης (βλ. Χρήστος: συνθέτης/τραγουδιάρης) ξεσήκωνε με το στίχο «οι ωραίοι έχουν χρέη», κάπου στο ανάμεσο λουλουδοπόλεμου, μισομπούκαλου και χαβαλέ σιγοψιθυριζόταν ο μελλοντικός επιτάφιος ενός τρόπου ζωής.

Με τον καιρό, εδραιωθήκαμε ως Έλληνες στο περίπου και μόνη αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε πια τίποτα. Θα λειτουργήσει ο μηχανισμός στήριξης; Από πού θα έρθει η πρώτη δόση; Από του χρόνου τι θα γίνει; Για πόσο καιρό θα παλεύουμε με το χρέος και το ΔΝΤ στο κεφάλι μας; Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, μας λένε. Με το σπαθί στο κόκαλο και το λουρί στο σβέρκο, νά τη πετιέται. Αλλά πού; Στο μέλλον όλη νέα δόξα; Στα σκουπίδια; Ως το περίπτερο για φτηνά τσιγάρα; Μέχρι τη γωνία να δει αν ερχόμαστε; Καλύτερα, ίσως, στη φωτιά. Που εξαγνίζει. Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Σε τελική ανάλυση, τί’ναι ο κάβουρας, τί’ναι το ζουμί του. Τι είχαμε, τι χάσαμε. Πάμε για δοκιμασία.

Ας το δούμε κι έτσι. Μας υπόσχεται η κυβέρνηση ότι με κόπους και θυσίες οι πίσω μας σελίδες θα πληρωθούν και θα προχωρήσουμε κάποτε χωρίς θηλιά χρέους στο λαιμό. Μοιάζει να τάζει ένα μέλλον λίγο σαν το παρελθόν μας: οικείο, βολεματικό, με τις σταθερές του νεοελληνικού συστήματος λίγο έως πολύ εκεί. Κι είναι αυτό καλό; Είναι ζητούμενο; Είναι εθνικός στόχος άξιος λόγου και προσπάθειας να είμαστε σε πέντε χρόνια πιο φτωχοί, χρεωμένοι αλλά ασφαλείς υπό αγοραία κηδεμονία, με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μας, τον Ρέππα και την Πιπιλή μας, τους μετανάστες μας, τα τουρκικά F16 μας, τα μεσημεριανάδικα, τα δελτία των οκτώ, τη Γουάσινγκτον μπαμπούλα και την ΕΕ μπαμπά; Όχι. Εξ ου και μέσα στην όλη άγνοια ας έχουμε, τουλάχιστον, μια συναίσθηση ευκαιρίας κι ας είμαστε έτοιμοι. Να κηδέψουμε τη μεταπολιτευτική περίοδο και τους εκφραστές της φαυλότητάς της μια για πάντα.

Το νου σας, ρεμάλια

2010-04-20T15:17:00.001+03:00

Οι πιπίλες δεν βοηθούν στο μεγάλωμα. Και ούσα νήπιο η κοινωνία της Ελληνικής Δημοκρατίας τις συνηθίζει. Πιπίλα, που ρούφηξαν πρώτα τα ΜΜΕ, ήταν το δόγμα «άλλο αντιεξουσιαστές και άλλο τρομοκράτες.» Θες λόγω Τσίπρα και ελευθεριακών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ; Θες επειδή πέντε τύποι που χτυπούν συχνά-πυκνά συσπειρώνουν την κοινή γνώμη υπέρ του κράτους; Θες γιατί κάποιους δεν τους ενοχλεί; Η αλήθεια είναι ότι μετά τον Δεκέμβριο του 2008 οι βόμβες και το γάζωμα πήγαιναν σύννεφο, κανένας όμως δεν έστρεψε το βλέμμα του στους ταραξίες, καταληψίες και στασιαστές του αντιεξουσιαστικού ακροαριστερού χώρου.

Πράγμα κομματάκι βλακώδες, αν λάβει κανείς υπ’όψη του τη ρητορική και τα δείγματα γραφής των ανθρώπων που διατείνονται πως μάχονται για την κατάλυση του κράτους και ονειρεύονται μια διαφορετική, όντως συλλογική και δικαιότερη κοινωνία. Δηλαδή, πώς περιμένει κανείς ότι θα κυνηγήσουν τους στόχους αυτούς; Με παρακαλετή πειθώ; Για το βέρο ιδεολόγο αυτού του άκρου, η δημοκρατία δεν είναι καλύτερη πολιτεία από τη δικτατορία. Δεν είναι μόνο το οικονομικό σύστημα που δρα εγκληματικά. Είναι η ίδια η κοινωνική και πολιτισμική υπόσταση ενός κόσμου ανελεύθερου, που οφείλει κανείς να αντιμάχεται. Σε σύγχρονες συνθήκες αστικής δύσης αρμόζει τακτική αντάρτικου πόλεων.

Ο βραζιλιάνος δολοφονημένος από το κράτος αναρχικός Κάρλος Μαρινγκέλα έχει δώσει έναν λεπτομερή οδηγό δράσης με «Το Εγχειρίδιο του Αντάρτη Πόλης». Με αυτό πορεύθηκαν οι Μπάαντερ Μάινχοφ και η γαλλική Άμεση Δράση. Οι κρατούμενοι ως τρομοκράτες των τελευταίων επιχειρήσεων της ΕΛΑΣ ανδρώθηκαν μέσα στο αναρχικό κίνημα. Ψήθηκαν στο πολυτεχνείο το ’95. Εκεί, λένε αυτοί που ξέρουν, και όχι στη 17Ν ήταν εξ αρχής η άκρη του νήματος της «νέας τρομοκρατίας». Στους πολίτες που φρονούν ότι στο κράτος αξίζει πόλεμος και για επίρρωση του πιστεύω περνούν στην πράξη με εκρηκτικά και υποπολυβόλα. Δυνάμει δε, λειτουργούν ως ασπίδα παρακρατικών κέντρων εξουσίας που κατευθύνουν τα πράγματα με παγκόσμιο γεωπολιτικό γνώμονα.

Η αντιτρομοκρατική ήρθε τα μέσα-έξω το περασμένο φθινόπωρο. Μέσα Νοεμβρίου είχε στρωθεί στη δουλειά, αποφασισμένη να περάσει βραχιόλια στους βολικούς αναδόχους ετών επικοινωνιακού και ψυχολογικού αντιπερισπασμού. Με βρετανική μέθοδο έβαλε στο στόχαστρό τα Εξάρχεια, τα στέκια, τα πάρκα και τις καταλήψεις. Επί ΝΔ οι άνθρωποι της CIA επέμεναν ότι ο μίτος οδηγεί σε παλιότερες οργανώσεις. Η για χρόνια παρακολούθηση των τώρα συλληφθέντων έπαψε επί Παυλόπουλου όλως εν αιθρία. Και στα ΜΜΕ είχε διοχετευτεί η πιπίλα. «Άλλο αντιεξουσιαστής, άλλο τρομοκρατία». Κι άλλο τα παιδιά του Αλέξη, που ψάχνει το δεδικαίωταί του στην Άμφισσα. Εκεί δικάζεται τώρα η κρίση μας, με το βλέμμα στον αυθαίρετα προφυλακισμένο Μάριο Ζέρβα. Το νου σας, ρεμάλια.

Βλέπε, άκου, μη μιλάς - μη μασάς

2010-04-20T14:52:00.002+03:00

Το πρώτο που μαθαίνει ο νεοσύλλεκτος στις ένοπλες δυνάμεις είναι η άσκηση στην αυτοπειθαρχία. Η θητεία – για την πλειονότητα των υπηρετούντων – είναι κρίση και διαρκής αντιμετώπιση προκλήσεων σε περιβάλλον ανισότητας, αναξιοκρατίας, εικονικής ιεραρχίας, όπου επικρατεί ο ισχυρός, ο κόλακας, ο καιροσκόπος. Η εκμετάλλευση του άλλου ταυτίζεται με το συμφέρον ορισμένων, που περιμένουν την αδυναμία των πρόσφορων θυμάτων. Εκείνος που παραπονείται, γκρινιάζει, βαρυγκομά, θα βρεθεί χωρίς φοριαμό, με έξτρα αγγαρεία, χειρότερες υπηρεσίες, λιγότερες εξόδους και συντομότερη άδεια.

Υπό τέτοιες συνθήκες, η προτροπή «βλέπε, άκου, μη μιλάς» περικλείει σοφία. Ως μη αγγελικός, ο κόσμος σπάνια επιφυλάσσει τον αδέκαστο εκείνο διοικητή, που θα αγρυπνεί για την αγαστή ευποιία των ανδρών του. Ο ίδιος ο στρατευμένος οφείλει να φυλάσσει τα νώτα του. Ο στρατός είναι σαν τον καπιταλισμό της ξέφραγης αγοράς. Για να κερδίσει ένας, πρέπει να χάσει κάποιος άλλος. Και κάθε απώλεια ξεκινά από την ώρα που το υποκείμενο δείχνει σημάδια κόπωσης, αμφιβολίας, αναποφασιστικότητας. Τα όρνεα θα πέσουν τότε επάνω του για να σπαράξουν την ενέργεια, τους πόρους και τα δικαιώματά του. Κερδισμένος στο παίγνιο της θητείας βγαίνει εκείνος που συναισθάνεται πως δεν ορίζει τους κανόνες του παιγνιδιού, όμως ξέρει την κρίσιμη ώρα να κόβει το βήχα στα λαμόγια. Εδώ απαιτείται και το «μη μασάς».

Στο προκείμενο, είναι προφανές ότι τα μέλη της ελίτ που επωμίζονται τη διακυβέρνηση του τόπου δεν κατέχουν βιωματικά τη στυγνή αυτή αλήθεια. Βέβαια, αυτό δεν οφείλεται στο γεγονός πως οι αρκετοί δεν έχουν πάει στρατό, ή έχουν θητεύσει διακοπάροντας λόγω κομματικής εύνοιας και οικογενειοκρατικής παράδοσης. Όμως η διαπίστωση ισχύει πιεστική, ότι άνθρωποι που δεν έχουν κληθεί να διαχειριστούν τον εαυτό τους χωρίς μηχανισμούς υποστήριξης σε κάθε τους βήμα, ίσως να μην είναι οι πλέον κατάλληλοι διαχειριστές του κοινού μας ριζικού. Κι η κατά κανόνα παρουσία τέτοιων προσωπικοτήτων στα κοντρόλ της χώρας σημαίνει αδυναμία δημοκρατίας.

Σε περίοδο κρίσιμη, καθώς, ως έχουν δηλώσει κυβερνητικά χείλη, βρισκόμαστε σε «εμπόλεμη κατάσταση», έχουμε ανάγκη άνακτες-πολεμιστές. Με εμπεδωμένη τη γεύση πειθαρχίας, καρτερικότητας, υπομονής, στρατηγικής. Με εκ των πραγμάτων αίσθηση του τί εστί «κόκκινη γραμμή». Η αγαθή πρόθεση δεν αρκεί. Χρειαζόμαστε κυβερνήτες που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα χωρίς να διατυμπανίζουν τον κάθε τους προβληματισμό. Που γνωρίζουν πως εμπιστεύεται κανείς μόνο φίλους λιγοστούς. Που ξέρουν να κρατούν το χαλινό του κουμάντου. Διότι έχουν ζήσει τους κανόνες επιβίωσης και εμπλοκής. Και μπορούν, εφόσον πρέπει, να ξεμπροστιάσουν ιεραρχίες και στρατηγούς για το δίκιο και την αξιοπρέπεια – τους τιμιότερους, δηλαδή, δείκτες ελευθερίας του ανθρώπινου όντος.

Καλή Ανάπτυξη

2010-04-07T15:40:00.000+03:00

Εμπρός με σχέδιο να αλλάξουμε τη χώρα. Οι προβλέψεις του Economist θέλουν σε πέντε χρόνια το έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ. Μααστριχτοταγώς. Συν θεώ, το 2014 θα είμαστε η Ελλάδα και θα είμαστε καλά – για καμμένη. Η ανάπτυξη θα είναι αρνητική στο -5%. Ο «κύκλος εργασιών» μας θα είναι τα 225 δις. Από αυτά, το 8% θα πηγαίνει κατευθείαν για πληρωμές τόκων χρέους που θα αγγίζει τα 344 δις, ήτοι 155% του ΑΕΠ. Κάπου καθ’οδόν φαίνεται πως χάθηκε κάθε αίσθηση συντονισμένης παραγωγικότητας.

Τι έπαθε ο Έλληνας δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα. Ίσως τον πείραξε η αστικοποίηση. Όχι μόνο διότι καταπιέζει τον αγέρωχο γέρο της ραχούλας μέσα του. Η Ελληνική επικράτεια δομείται επί χρόνια λάθος. Η επαρχία στέκει ατάκτως τσιμενταρισμένη, άβολη και γκρίζα. Η Αθήνα παραμένει συγκρίσιμη με Ασιατικές μεγαλουπόλεις. Στο χάος δύσκολα φυσάει το πνεύμα της έμπνευσης, πιο δύσκολα διαρκεί και σπανιότερα αφοσιώνεται στο κυνήγι στόχου. Η αύξηση του ΑΕΠ και η ανταγωνιστικότητα θέλουν σχεδιασμένη συνεννόηση.

Αν λαμβάναμε τους εαυτούς μας στα σοβαρά, πρώτη μέριμνα θα ήταν το Εθνικό Χωροταξικό Σχέδιο, που εκφράζει τις στρατηγικές επιδιώξεις της χώρας για την επόμενη δεκαπενταετία. Αυτό ορίζει αναγκαία δίκτυα υποδομών και μεταφορών, πόλεις πόλους αναπτυξιακών επιλογών, χωρική διάρθρωση των παραγωγικών τομέων μέσα στο φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον – σε συνάρτηση με επιδιώξεις εξωτερικής πολιτικής και οικονομικής διπλωματίας. Θα ξεκινούσαμε με το τι και πώς θέλουμε να πετύχουμε. Δεν αρκεί η θέση «επιθυμώ μεταπρατική ανάπτυξη». Ισχύει μόνο αν τεθεί ως «οι μονάδες θα χτιστούν εκεί» και «θα εξυπηρετούνται από αυτόν το δρόμο, εκείνο το λιμάνι».

Πράσινη ενέργεια, επί παραδείγματι. Έστω η ιδέα δημιουργίας ενός «τείχους» ανεμογεννητριών στο ανατολικό Αιγαίο. Θα λειτουργούσε ως τεχνητό συνόρο γερμανικών και ισπανικών (πχ) συμφερόντων απέναντι στην Τουρκία, συμβάλλοντας στην ενεργειακή αυτονομία των νησιών και την επίτευξη μακροχρόνιων στόχων για τις ΑΠΕ. Μια τέτοια πρόταση υποβάλλεται κανονικά από αρμόδιο φορέα, κρίνεται, εντάσσεται σε κάποιο εθνικό σχέδιο δράσης. Έπειτα, ορίζονται φορείς υλοποίησης και εξασφαλίζεται χρηματοδότηση.

Στη χώρα τρέχουν σήμερα τρία προγράμματα που καθορίζουν την ανάπτυξή μας. Εντελώς ασύνδετα το ένα με το άλλο. Το ΕΧΣ, ο Καλλικράτης (πρώην Καποδίστριας 2) και το ΕΣΠΑ θα έπρεπε να έχουν κοινά γραφεία. Αντ’αυτού δρουν δίχως καμία μεταξύ τους συνεννόηση. Το σχέδιο σχεδιάζει σόλο, ένα υπουργείο κόβει την Έλλάδα σε βολικές για κομματικές δράσεις διοικητικές φέτες, τα χρήματα της ΕΕ κάθονται και περιμένουν. Αν και υπό τέτοιες συνθήκες η ευχή αποκτά αυξημένες δυσκολίες εφαρμογής, ας πούμε από καρδιάς «Καλή Ανάσταση».

Ιφιγένεια και Αντιγόνη

2010-04-03T11:22:00.001+03:00

Ο άνθρωπος πολλά αντέχει. Ον φύσει ευρηματικό, ταλαντούχο στην επιβίωση, τα όριά του είναι πλατιά. Μόνο οι απαίδευτοι ορίζοντές του τον στενεύουν. Ακόμα όμως κι ο απελέκητος βλαξ, έχει μιαν αίσθηση, έστω αντίληψη. Ψυχανεμίζεται το δούλεμα, την κοροϊδία. Κι όταν αισθάνεται ότι τον περιπαίζουν, εξανίσταται.

ΟΚ. Πρέπει, λέει, να μπει το χέρι βαθιά στην τσέπη μας. Όχι, όμως, για τα χρήματα. Σύνολος ο δέκατος τέταρτος μισθός του έθνους αντιστοιχεί στο κόστος τριών ελαττωματικών υποβρυχίων, που άρον-άρον αποφάσισε το δημόσιο τελικά να αγοράσει – ξελασπώνοντας άλλη μία γερμανική εταιρία, προτού δοθούν τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά σε συμφέροντα Άμπου Ντάμπι. Το πιάσιμο των οπισθίων του ανωνύμου Έλληνος γίνεται κυρίως για το global θεαθήναι. Για να ικανοποιηθεί το ελευθεροβόρο αίσθημα των «αγορών», που ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις. Μη μας τσαμπουνάνε, λοιπόν, ότι δια των οικονομικών θυσιών μας θα σωθεί η χώρα.

Ακόμα κι αν το τριετές πρόγραμμα της κυβέρνησης εφαρμοστεί υποδειγματικά, αποδίδοντας το απόλυτο του στόχου του, θα έχουμε μια χώρα με ανεκτό έλλειμμα και 300 δις χρέος. Αναγκασμένη στο διηνεκές να δανείζεται για να πληρώνει μισθούς και συντάξεις και οδεύουσα προς ύφεση ζοφερή – καθώς για την ταμπακέρα που καλείται ανάπτυξη κιχ δεν έχουν βγάλει οι κυβερνώντες. Διότι, αν δε δοθούν κίνητρα για επενδύσεις κι αν δεν ζητηθούν νέες συμμαχίες, η χώρα δε σώνεται με φορομπηχτικά κρεσέντα και φεστιβάλ λαϊκής αφαίμαξης. Συνεπώς, να λείπουν οι παρόλες.

Διότι, στην πραγματικότητα, ο Έλληνας ξέρει ότι τον δουλεύουν ψιλό γαζί. Συνειδητοποιεί πως άλλο κρύβεται πίσω από την όλη ιστορία. Μία αλήθεια απροσδιόριστη του γαργαλά την ψυχή. Πιάνει, ότι στον μεταβιομηχανικό δυτικό κόσμο η ελευθερία του ατόμου ορίζεται εν πολλοίς από την αγοραστική του δύναμη. Παρατηρεί, πως η Δύση συνολικά έχει στριμωχτεί από τις αναδυόμενες οικονομίες. Βλέπει, ότι αδίστακτα συμφέροντα εκπορευόμενα από πέντε-έξι υπερκερδοφόρα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά κέντρα θα κάνουν οτιδήποτε ώστε μην αλλάξει το ισχύον παγκόσμιο καθεστώς, κοπανώντας όποιον πάει να σηκώσει κεφάλι. Κι αισθάνεται ότι οι ελεύθεροι πολίτες δεν βολεύουν καθόλου τα σχέδια των πολεμοχαρών υλικολάγνων.

Μας λένε τώρα, ότι η Ευρώπη διαβουλεύεται τη σωτηρία ημών. Ότι η «λύση» του ΔΝΤ παραμένει ανοιχτή. Παραγνωρίζουν πως στη χώρα τούτη, της αρπαχτής και της πατέντας, υπάρχει μια παράδοση βαθιά: Το μαζικό, θεριώδες ξύπνημα όταν η αδικία τελικιάζει. Όταν ποδοπατείται η αξιοπρέπεια της αλήθειας του πολίτη που δεν έχει πια τίποτα να χάσει. Μένει να φανεί, αν έχουν γνώση του συλλογικού υποσυνείδητου αυτού του βράχου στην άκρη της Δύσης – κι αν είναι διατεθειμένοι να τραβήξουν το σχοινί στο έσχατο άκρο του. Εκεί, δηλαδή, που η Ιφιγένεια της αυτοθυσίας μεταμορφώνεται σε Αντιγόνη της επανάστασης.

Το χυδαίο του πράγματος

2010-03-23T17:42:00.002+02:00

Το μόνο χειρότερο του να σε εξευτελίζει ο άλλος είναι να αναπαράγεις ο ίδιος την ξεφτίλα σου.

Η στενωπός είναι μέρος της ζωής που γεννά αφτιασίδωτες αλήθειες. Όταν δεν σε συναναστρέφονται πια από συμφέρον, ανακαλύπτεις τους πραγματικούς σου φίλους. Το αγγλικό ρητό λέει: «When you’re down and out everybody wants a piece of your ass». Όταν είσαι ένα με το πάτωμα, όλοι εποφθαλμιούν τα οπίσθιά σου. Το θέμα είναι ποιος τελικά τα εκμεταλλεύεται.

Θα πάρει χρόνια να ξεπεράσουμε την πίκρα. Είχαμε, θαρρείς, την αίσθηση ότι φυσικός μας παραστάτης είναι η ηπειρωτική, παλιά Ευρώπη. Ακόμα κι αν η Γερμανία δεν μας πλήρωσε ποτέ πολεμικές αποζημιώσεις, το έθνος των Τευτόνων - χέρι-χέρι με τη Γαλλία – εξέφραζε το όνειρο ενός αλληλέγυου, συμπαγούς και παγκόσμιου οικονομικού πόλου στη γηραιά ήπειρο με το ελληνικό όνομα. Μπουρμπούτσαλα.

Δεν περιμέναμε από τη Γερμανία τέτοια ομοβροντία χυδαιότητας. Ξεκινώντας από τα κωλοδάχτυλα της Αφροδίτης της Μήλου, διαμέσου των μελανόμορφων αγγείων της γερμανικής κρατικής τηλεόρασης που απεικονίζουν Τούρκο να σοδομίζει Έλληνα, μέχρι και την προτροπή να πουλήσουμε νησιά και τον Παρθενώνα για να ρεφάρουμε, τα γερμανικά ΜΜΕ επιδόθηκαν σε απαράμιλλο διαγωνισμό ιταμότητας. Να εξηγούμαστε: Από την λατινική Αμερική μέχρι την Ασία γίναμε πρωτοσέλιδο. Μόνο στη Γερμανία γίναμε πρωκτοσέλιδο.

Αν περιμέναμε ότι κάποιοι θα μας ξεφτίλιζαν, πιθανόν να σκεφτόμαστε στους Βρετανούς. Μας έχουν πάρει τα «μάρμαρα» και δεν χάνουν ευκαιρία να μας περιπαίζουν. Ίσως να μελετούσαμε τους Αμερικανούς, που αβαντάρουν επί δεκαετίες τον τραμπούκο τη γειτονιάς μας. Ακόμα κι η Τουρκία θα φάνταζε ισχυρός υποψήφιος εξευτελιστής μας. Τελικά άχτι μας έχουν οι Γερμανοί. Και νισάφι με τα «άλλο τα ΜΜΕ, άλλο ο λαός». Τα ΜΜΕ πωλούν ό,τι καταναλώνεται. Όπως στην Ελλάδα καννιβαλίζουμε Λαζόπουλο και Τζούλια, έτσι στη Γερμανία αποδείχτηκαν έτοιμοι να κατασπαράξουν κάθε τι το ελληνικό.

Κάφροι; Βάρβαροι; Μπα. Αχάριστοι ασυνείδητοι. Η Γερμανική κοινή γνώμη τα έκανε πάνω της. Είδε την πρώτη στην Ευρώπη οικονομία της να κινδυνεύει επειδή κάποιοι στο νότο βρίσκονταν εκτός γραμμής. Θυμήθηκε ίσως ότι και το στραπάτσο του τρίτου Ράιχ είχε ξεκινήσει από τα μέρη μας. Δεν σκέφτηκε ότι βάζοντας μιαν απατεώνισσα στην ΟΝΕ κρατούσε επί χρόνια το Ευρώ χαμηλά, εξάγοντας τηλέφωνα, φούρνους, αυτοκίνητα και τεθωρακισμένα. Άλλωστε, το μάρκο τώρα θα ήταν στο θεό κι δραχμή θα είχε φάει τρεις υποτιμήσεις.

Κι εμείς χυδαίοι όμως. Ξανά, τιμήσαμε το παράδειγμα της εσπερίας. Διότι ως κράτος δε βρήκαμε τα κότσια να ξεμπροστιάσουμε κανέναν. Διότι κατάπιαμε τα μέτρα αμάσητα και την επαύριό τους στέφαμε μια βιζιτού εθνικό πορνίδιο. Ώστε να παρακολουθούμε ό,τι μας κάνουν, να λέμε «δε βαριέσαι, αυτά έχει η ζωή» και να ξεχνιόμαστε.

(όπως δημοσιεύτηκε στη FAQ)

this is CITY!

2009-07-14T01:17:00.007+03:00

Οι τριακόσιοι έχουν σφάξει τον κήρυκα του Ξέρξη, έχουν πει "μολών λαβέ", έχουν αποκρούσει κύματα Πάρθους, Σκύθες, Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους και Σογδιανούς, μέρες σφαγή, πενήντα κορμιά πλέον μακελεύονται με τους Αθάνατους. Και πάνω στο τεμάχισμα, γυρνάει ένας Σπαρτιάτης οπλίτης στον διπλανό του και αποφασίζουν ότι δε λέει άλλο αυτό το βιολί. Μπροστά στους έκπληκτους Πέρσες και μαζί με άλλους λένε "στοπ" και τα μαζεύουν. Για μπύρες και γιόγκα.

Αυτή την αίσθηση άφησε σε ορισμένους η αποψινή απόφαση της γενικής συνέλευσης του city, να σιγήσουν τα μικρόφωνα. Θα μου πεις, έπρεπε να λιώσουμε στον αέρα; Να βγάζουμε πρόγραμμα ό,τι νά'ναι; Τα ίδια και τα ίδια; Δεν είναι όμως για τέτοια απαξίωση.

Η πλειονότητα των ραδιοφώνων εκπέμπει χαμηλής ποιότητας κονφορμισμό. Ακόμα και κουρασμένο, ένα πρόγραμμα με καθημερινούς Σούλτα, Ρουμελιώτη, Ταγματάρχη - μεταξύ άλλων - δεν είναι αμελητέο. Με επαναλήψεις Πανούση, Φερεντίνου, Μαμαλάκη ντύνεται και στα καλοκαιρινά. Ακόμα και το πρόβλημα των δελτίων δύναται να μετεξελιχθεί σε άποψη: Ένας σταθμός με σπηντάτους παραγωγούς, ωραίες μουσικές, σφιχτές τηλεφωνικές, feedback ακροατών, πολύ ρεπορτάζ (ο city διέθετε ρεπόρτερ σκυλιά) και λίγα μόνο ξύλινα news. Ενημέρωση δεν είναι αυτό;

Η κούραση παίζει βέβαια το ρόλο της. Καλές κι ορθές ενδεχομένως οι θεωρίες, όμως αρχηγικού σχήματος απόντος το χάος παρεισφρύει. Λίγοι διαθέτουν το φιλότιμο μιας τόλμης που ωθεί στην εργασία δίχως άνωθεν εντολή και στο όριο της παρατυπίας. Κι αυτοί οι λίγοι δύσκολα συνεννοούνται. Μάλλον αποτελεί ίδιον της φυλής η ροπή προς καταστάσεις Βαβέλ.

Και τελικά η παρομοίωση με τους τριακόσιους είναι ατυχής. Διότι εδώ δεν έχουμε Λακεδαιμονίους. Ούτε καν Οπουντίους Λοκρούς. Έχουμε κάτι σαν ένα μπλουλούκι Φθιωτών. Η γη τους έχει μόλις παρθεί από τους Μήδους. Κάποιοι μετοίκησαν. Άλλοι έδωσαν χώμα και νερό. Ορισμένοι είδαν στην αναταραχή ευκαιρία κονόμας. Όλοι λένε ότι θέλουν πίσω την πατρίδα. Η μισοί σχεδόν στήνονται στο πέρασμα της Μαλίδας. Οι Πέρσες πλησιάζουν. Στο μουγκρητό της γης και τη σκόνη που αλλάζει το φως τελικά απλά σκορπούν.

To be continued.

(operation strike of the sword)

2009-07-03T06:26:00.008+03:00

σέχτα ταλιμπανιστών

Νοτιοδυτικά της Βακτριανής μιλά το ξίφος
χωρίς βραχιόλια, ούτε παλλακίδες, ταξιαρχίες
κομμένα χέρια ξεπροβάλουν από τις φυτείες οπίου.

Από ψηλά κοιτούν η Θέρμη κι η Δημητριάδα. Η μία πάνω
στην άλλη σα γριές του Καυκάσου κάνουν το σταυρό τους
στο Δία που γαμήθηκε με την Ευρώπη και πέταξε το σκληρό
ισλάμ μπροστά στον λοχία Charlie Duggan από το Μπόλντουινσβιλ
στη Νέα Υόρκη - πολιτεία τηλεπολιορκούμενη από ΑΚ-47 και καφίγιες.

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ

2009-07-01T06:03:00.012+03:00

Για μία εβδομάδα παρατήρησα σιωπηρά το κλείσιμο City και ET και τα επακόλουθά του. Ξεκίνησα δυο-τρεις αναρτήσεις και τις άφησα ημιτελείς και αδημοσίευτες για να μην αδικήσω συναδέλφους και πρώην προϊσταμένους. Για να μη μιλήσει ο θερμοκέφαλος θυμός. Για να κατακαθίσουν οι σκέψεις.

Δεν είναι εύκολο να μην αφρίζω. Διότι είναι ο συνδυασμός ανικανότητας, δόλου, μικροπρέπειας, ημετερισμών, λαμογιάς, απουσίας επαγγελματισμού, έλλειψης δεοντολογίας και ευαισθησίας μιας σειράς ημιμαθών καταφερτζήδων της πιάτσας που μου κοστίζει την εργασία μου. Ως βιοποριστική δραστηριότητα και πηγή ικανοποίησης. Ξέρω ποιοι είναι και πώς έφταιξαν.

Κι εξαγριώνομαι, όταν οι ίδιοι που βύθισαν το σκάφος αύτανδρο το παίζουν τώρα ηγέτες στις σωσίβιες λέμβους. Ανάγοντας - ως εύκολο και άνανδρο πράξαι - τις ευθύνες στη Γιάννα, την "ανάλγητη" εργοδοσία. Που έσφαλε πρώτιστα στο εξής: Εμπιστεύθηκε ελαφρά τη καρδία και μάλλον με άγνοια κινδύνου τους λάθος ανθρώπους.

Να εξηγούμεθα λοιπόν: Η Γιάννα (ήτοι εν προκειμένω ο Θόδωρος) αναγκάστηκε να το κλείσει διότι οι διάφοροι μεγάλοι (αλλά και λιγότερο μεγάλοι) που πέρασαν κατά καιρούς από το blueland center δεν έκαναν τίποτε άλλο απ'το να τρώνε και να εξυπηρετούν προσωπικές φιλοδοξίες, αδιαφορώντας για το όλο εγχείρημα και το προσωπικό της επιχειρησης.

Εκμεταλλευόμενοι το αδύνατο σημείο της εργοδοσίας - την αντίληψη ότι τα πάντα αγοράζονται - οι χρυσοκάνθαροι σύμβουλοι και οι εκάστοτε ασυνείδητοι διευθυντές σκόρπισαν (σε ημετέρους) παλαβά ποσά. Εκείνοι κυρίως ευθύνονται για τη στενωπό που τώρα αντιμετωπίζουν οι απολυμένοι εργαζόμενοι. Η εργοδοσία τους "αγόρασε" ως κορυφαίους και ειδικούς και τα έκαναν μούσκεμα.

Έρευνες ποιοτικές και ποσοτικές, δημοσκοπήσεις, σφυγμομετρήσεις, προωθητικές ενέργειες, καμπάνιες της πλάκας, προσφορές, συμβουλευτικές υπηρεσίες, υπέρογκοι μισθοί καταλήστευσαν τους πόρους της εργοδοσίας. Το χειρότερο, τόσα χρυσοπληρωμένα "εργαλεία γνώσης" δεν μπόρεσαν να πείσουν τη διοίκηση ούτε για δύο-τρία αυτονόητα: Τί ζητά ο αναγνώστης, τί έχει κουράσει, τί έχει ξεπεραστεί.

Βέβαια, την επανάσταση, την ανατροπή και το νέο σπάνια τα φέρνουν οι καθιερωμένοι χορτάτοι. Δυστυχώς, το μοντέλο 2004 δεν ακολουθήθηκε από τη Γιάννα στα ΜΜΕ. Με απείρως λιγότερα χρήματα, μια ομάδα συνεργατών με κίνητρο επιτυχίας και χωρίς εξαρτήσεις δεν θα χρειαζόταν πορίσματα ερεύνης για να αποδόσει την αλήθεια και να εργαστεί βάσει αυτής:

Η αναξιοκρατία, η τσαπατσουλιά, η διαπλοκή, η πολιτική ως κομματική επικαιρότητα ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ ΠΛΕΟΝ. Μετά βίας καταναλωνονται κι ως δωρεάν ακόμη τηλεοπτικό προϊόν. Αντίθετα, ο πολίτης ζητά γνώση, ρεπορτάζ καθημερινότητας, ψαγμένη πληροφορία, ανάλυση, διεθνή προοπτική της είδησης, άποψη και πρόταση. Ο πολίτης δεν είναι ηλίθιος.

Όμως, το σύστημα μιας δημοσιογραφίας κολλητής των πολιτικών κρατάει την καρέκλα του με λύσσα. Κι είναι αυτό που ευθύνεται για τις 450 απολύσεις. Αυτό το σύστημα, που τώρα εκφράζεται μέσα από τα παράθυρα των δελτίων και τα συνδικαλόσκυλα που δυναμιτίζουν τις γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων. Το σύστημα μιας δημοσιογραφίας των κατά βάση αμόρφωτων, φοβισμένων, ρεμουλαδόρων κι εξυπνάκηδων στο οποίο συναντά κανείς και πολλά νέα παιδιά.

Έστω κι έτσι όμως, καλά έκανε και έκλεισε το μαγαζί. Άριστα έπραξαν οι Αγγελόπουλοι. Chapeau. Για το σοκ και το δέος. Μήπως αρχίσει να παίρνει γραμμή ο κόσμος τί σύστημα φίδι είναι αυτό που τρέφει στον κόρφο του. Και μήπως αρχίσει ο ίδιος ο χώρος να κάνει μια συνειδητοποίση θεμελιώδη:

ΤΟ 48% ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΛΘΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΥ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΤΙΣ ΦΥΛΛΑΔΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΩΝ ΚΑΙ Ν'ΑΚΟΥΣΕΙ ΑΝΥΔΡΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΚΙ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΕΣ ΣΤΑ FM.

(Και μην ακούσω περί μοντέλου Real Fm. Ό,τι περιθώριο ακροαματικότητας υπάρχει για παραπολιτικό ραδιοφωνικό κανιβαλισμό εξαντλείται από τον καλοστημένο αυτόν σταθμό. Αλλά δεύτερος Real δεν χωράει - εκτός αν το κέντρο βάρους πέσει στην τηλεοπτικοποίηση του μέσου.)

Αυτά τα ολίγα για την ώρα. Συλλεκτικές εξωτικές καρτ-ποστάλ από το blueland centre με ιστορίες για έντεχνη διασπάθιση χρήματος, συναδελφικές καρφωτές, διοικητικές παραλείψεις, αδιαφορία υπευθύνων, όλα στον καιρό τους. Εκεί να δεις City Stories.

Προς το παρόν, προσυπογράφω το κείμενο του απολυμένου νύχτα προ καιρού - επειδή κοντραρίστηκε επί ζητήματος δεοντολογίας με την οκνηρή τελευταία διεύθυνση του ΕΤ - Σπύρου Πολυκανδριώτη. Μια χαρά τα λέει κι ο Κώστας Αργυρός.

Στην Αστραλία

2009-06-18T07:13:00.011+03:00

Ασταδιάλα πια, ανούσια κατέστη η κόμιση, ξέμεινε ο τόπος από γλαύκες και μένει μοναχά η μετακόμιση. Αλλά που;

Να πας δυτικά; Η Ελβετία ζητά αργύρια και μετά τις επτά μετά μεσημβρίαν κοιμάται. Στη Σουηδία το κράτος σου παίρνει σαράντα από τους εκατό παράδες που βγάζεις. Η Μεγάλη Βρετανία χορεύει με ένα pint ανά χείρας στο happy hour της απόλυσης και στας Γαλλίας το φάντασμα του Καστοριάδη ζωγραφίζει μουστάκι στον Έλληνα μέτοικο και του στοιχειώνει τον ύπνο με κορώνες της Μούσχουρη μιξαρισμένες με la rue ketanou. Για Ιταλία ούτε λόγος. Κάνει πολύ καβαλιέρε. Γερμανία: Γκασταρμπάιτερ: το όνειρο μιας ζωής. Κι αν πεις για Ισπανία, οι νεόπτωχοι έχουν πάρει τα βουνά ως δουλοπάροικοι αγροτομισθωτοί για να τα φέρουν βόλτα. Ανατολική Ευρώπη, απλά δε σφάξανε. Τη γλίτωσε η φαμίλια επί Ζαχαριάδη και θα την πάθεις εσύ; Και περί ΗΠΑ ούτε λόγος. Άμα σου λέει ότι η Fiat αγόρασε την Chrysler κι ο Eminem ο ίδιος να είσαι στην αμερικανική παρακμή προκοπή δε θα δεις. Ίσως συνιστά λύση ο Καναδάς. Αλλά έχει αρκούδες (συν το σχετικό κρύο) και θα παραείσαι κοντά στην Sarah Palin.

Ανατολικά ίσως; Ινδία; Tata μεν και διύληση του εγώ, όχι όμως και να πλένεσαι με ούρα αγελάδας βλέποντας Bollywood σε τηλεοράση-τοστιέρα. Ενδεχομένως εγγύτερα. Προς Τουρκία. Με σύσυγο πιστή, να της κοτσάρεις μαντίλα κατά τη μόδα, να γυρίζεις home porn και να ψηφίζεις τον κουμπάρο καθώς το βαθύ κράτος σε παρακολουθεί με πέντε πράκτορες (αλλάζουν κάθε προσευχή). Μπα. Ντουμπάι. Όπως λέμε do-buy. Ή Κατάρ. ΗΑΕ. Εκεί. Να μη μπορείς να βρεις μια μπύρα σ'όλη την επικράτεια, αλλά να έχεις κλειστό χιονοδρομικό "τα Τρία-Πέντε Πετρελαιοπηγάδια". Ανώφελο. Κίνα. Σα να λέμε πας στο φεγγάρι. Κι ίσως αφού τελευτήσεις το βίο γίνεις γδαρτό έκθεμα και επιστρέψεις εν πατρίδι υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. Ένα τικ δεξιότερα. Ιαπωνία. Υπερκόπωση, κάστρο του τακέσι και σεπούκου. Κι αν όχι, Ταϋλάνδη. Για καριέρα ως μαστροπός, ladyboy, ή υπαξιωματικός στα εκεί ΜΑΤ. Δύσκολα.

Μένει μια ματιά νότια αλλά η Αφρική δε συζητιέται. Α-φρίκη. Κι ο χαβάκα Κωνσταντάρας ακόμα τα μάζεψε και γύρισε. Ζόρικα πράματα. Από το Νίγηρα ως τη Μαδαγασκάρη παίζει φαλτσέτα. Μαγκρέμπ επίσης άκυρο σα χαμογελαστός φρουρός φυλακής του Καμύ. Μια Ρωσία που μένει θα σε κάνει αλκοολικό εργάτη σε φάμπρικα. Νότιος Αμερική πάλι μια χαρά, όμως αν όχι στη φαβέλα άντε κάνε την αναγκαία υπεξαίρεση κι ύστερα τρέμε ότι θα σαπίσει η μανούλα σου στη φυλακή καθώς ο Ζαγοριανός σε εκβιάζει για να επιστρέψεις. Ξεχασμένη ξεκάρφωτη λύση η Ολλανδία, μα μπελ επόκ πλέον τέλος και το να στα τρώνε οι ντήλερ και οι πόρνες δεν είναι γκλαμ, αλλά κατάντια. Αλαλούμ, μάζεψέ τα να πάμε πιο καλά στο Χαρτούμ - τραγουδούσε προ εικοσαετίας ο αειθαλής Δάκης δίχως να σκέπτεται Νταρφούρ και Σομαλία.

Τίποτα. The land down under. Με ντεμέκ Έλληνες τρίτης γενιάς για την αμπάριζα, παγωμένες Foster's και τις πιο άνετες γυναίκες του πλανήτη. Θα πληρώνεις φόρους για να βομβαρδίζεται η Μέση Ανατολή και το Αφγανοπακιστάν, αλλά δεν θα'χει μουσουλμάνους λαθρομετανάστες διότι ξηγήθηκε προ μηνών ο καμπεράρχης. Κι αν σου τη βαρέσει, πηγαίνεις με τους Αβορίγηνες στας εξοχάς και διαβιοίς πρωτόγονα, εξοχέζοντας υπό τους ήχους του ντίτζιρι-ντου να σκέφτεσαι: Το μουσείο του Βασιλείου της Ελλάδος και της Ελληνικής Δημοκρατίας τί εκθέματα θα είχε;

Στραβοί κι αδιάβαστοι στον Άγιο Παντελεήμονα

2009-06-11T14:54:00.009+03:00

Ο άγιος ονόματι Παντελεήμων βλέπει ALTER από τους ουρανούς και φρίττει. Όλοι αναφέρονται στο όνομά του και κανείς σε αυτόν. Ουδείς κοντοστέκεται στα συμπαραδηλούμενα των λέξεων και των ονομάτων, στις εσώτερες λύσεις τους. Η αλαζονεία της φαστ-φουντ αντίληψης - πως όλα είναι εδώ, είναι τώρα, είναι δικά μας και αποσπασμένα από το πριν και το μετά μιας αχρείαστης και περιττής ιστορίας - θλίβει το πνεύμα του. Ευλογεί έτσι ένα ταπεινό blog, στέλλοντάς του φώτιση από τα left-overs της Πεντηκοστής. Δεν είναι έλεος. Είναι ζοχάδα. Ο άγιος αφρίζει.

Αφρίζει διότι του χτίσαν εκκλησία βαβυλωνιακών προδιαγραφών στη νεοελληνική υπερτσιμεντούπολη και βάφτισαν με τ'όνομά του γειτονιά ολόκληρη, χωρίς καν να γνωρίζουν τί σόι άγιος είναι. Τα συναξάρια με το βίο του τού φαίνονται εμετικά. Γεννήθηκε, λένε, στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας, την εποχή που αυτοκράτωρ της Ρώμης ήταν ο διώκτης των χρσιτιανών Μαξιμιανός. Παπάρια από την πρώτη κιόλας αράδα. Η αυτοκρατορία τότε είχε δύο τμήματα και τρεις-τέσσερις αυγούστους και καίσαρες. Ο Μάρκος Αυρήλιος Βαλέριος Μαξιμιανός Ηρακλής ήταν μόλις ένας από το τσούρμο των reservoir dogs από το οποίο στο τέλος υπερίσχυσε ο μέγας Κωνσταντίνος, ως ικανότερος πολιτικάντης και κυνικότερος φονιάς όλων.

Εσχάτως οι Έλληνες - που ο άγιος βλέπει από ψηλά ως μάτσο πάμπολλων DNA που συγκροτήθηκαν εθνικά με βιτρίνα μια πνευματικότητα υποταγμένη στην ημιμάθεια του κλήρου και ραχοκοκκαλιά μια γλώσσα θαυμαστή πλην ταλαίπωρη - έχουν βαλθεί να προασπίσουν την ελληνικότητα του αγίου Παντελεήμονα. Της ελληνικής γειτονιάς με το ελληνικό όνομα του Έλληνα αγίου. Που, όταν ζούσε στη Νικομήδεια της Βιθυνίας, το πολυεθνοτικό μωσαϊκό της σύχρονης πλατείας Βικτωρίας ήταν καθημερινότητα εντυπωμένη σε κάθε πόλη της ελληνικής - πολιτισμικά - ανατολής. Θράκες, Γότθοι, Λατίνοι, Έλληνες, μετα-Μακεδόνες, Πέρσες, Εβραίοι, Αρμένίοι, Σύροι, οι κάτοικοι του σημερινού Ισμίτ τον 3ο μΧ αιώνα ζούσαν μαζί, όχι με ανοχή αλλά με σεβασμό αυτονόητο.

Όλους αυτούς γιάτρευε ο άγιος, που τότε τον έλεγαν απλά Παντολέοντα - το καλλιτεχνικό του το κότσαρε η εκκλησία μετά θάνατον. Τα συναξάρια λέγουν ότι έκανε θαύματα, ότι ασπάστηκε την πίστη στο Χριστό κατόπιν θείας επέμβασης με απ'ευθείας ανάθεση, ότι έλιωνε σαν κεριά τα ξίφη των διωκτών του και ανέσταινε παιδιά - ένας Neo, με λίγα λόγια, του προβυζαντινού matrix, στο ιστορικό νεκροκρέβατο της παλιάς Ρώμης ήταν ο Παντελεήμων. Ακόμα όμως κι αν οι υπερδυνάμεις του υπερβάλλονται από τους ιερομόναχους των αδελφοτήτων που πλάθουν ήρωες για μεγαλοκοπέλες και πολύτεκνους, το σημαντικό είναι ότι ο καψερός μας άγιος δεν ρωτούσε τους ασθενείς του από που κρατάει η σκούφια τους πριν τους γειάνει.

Όυτε ψαχνόταν περί της ελληνικότητάς του ο Παντολέων. Είχε μαμά χριστιανή και πατέρα ειδωλολάτρη, ήταν ρωμαίος πολίτης και ομιλούσε την ελληνική. Κι ήταν γιατρός. Που δεν αμειβόταν για τους κόπους του και κήρυττε την επανάσταση της εποχής, δηλαδή την πίστη στο διφυές και το τρισδιάστατο του ενός Θεού - της ευσπλαχνίας και της αυταπάρνησης. Πριν ακόμα οι βυζαντινοί επιχειρήσουν τη σύνδεση κράτους-εκκλησίας. Σήμερα, οι αγιογράφοι της Χρυσοπηγής και της Ζωής γράφουν πως ο άγιος απαιτούσε από τους γιατρεμένους να ασπαστούν την πίστη στο Χριστό. Ο άγιος εξανίσταται σαν διαβάζει τέτοιες ηλιθιότητες. Σιγά μην υποδυόταν το διάολο του Ντόριαν Γκρέι. Παράδειγμα έδινε κι αγάπη και έτσι γινόταν για τις ευγενείς ψυχές υπόδειγμα.

Ο άγιος κάνει ζάπινγκ, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Συγκεντρώνεται και ευλογεί την οικουμένη. Τζίφος. Οι άνθρωποι έχουν στουμπώσει ψυχικά και φρικουλιάζουν. Ώρες αργότερα, αφού τα βραδινά δελτία έχουν εκβάλει σε νυχτερινές εκπομπές μεγαλοδημοσιοκάφρων, διαπιστώνει ότι ο παρονομαστής της συνειδησιακής αρπαχτής δεσπόζει απαράλλαχτο μοτίβο παντού. Καθ'ότι εν ουρανοίς πνεύμα και εκτός χρόνου κείμενος, γνωρίζει έτι πως σύντομα έπεται η απόσυσρη του ονόματός του από την επικαιρότητα ελέω νέων πρώτων θεμάτων. Μελαγχολεί, που τα δεκα λεπτά δημοσιότητάς του απέτυχαν να αφυπνίσουν ευρύτερα κάτιτίς το αγαθό. Εντούτοις, δεν κατηγορεί τα ΜΜΕ, αισθανόμενος ότι κι αυτά είναι γεννήματα της κουτσής, στραβής κοινωνίας που τον λατρεύει. Ως εικόνα και ήχο, χωρίς περιεχόμενο.

2009-05-29T15:32:00.004+03:00

Εν όψει εκλογών το blog σιωπά, νηστεύει και πορεύεται ως ασσυριακό, περσικό, ελληνικό, ελληνιστικό, ρωμαϊκό, βυζαντινό, αραβικό, φράγκικο, οθωμανικό, κουρδικό, τουρκικό και συριακό ψηφιδωτό στην άνω μεσοποταμία.

Επιστροφή μετά την εμποροπανήγυρη.

Πέτα την TV απ'το (εκλογικό) τρένο

2009-05-26T19:53:00.006+03:00

Σμπαρακουάκ! Το Σ/Κ πέρασε και το σήριαλ συνεχίζεται. Φέρτε μου ένα μαντολίνο για να δείτε πώς πονώ. Εναλλακτικά, για να θρυμματίσω την TV. Που, εδώ που τα λέμε, ως συσκευή δε φταίει σε τίποτα. Μην ξεπέσουμε και στο λουδισμό.

Τουλάχιστον, έγραψε πρόσφατα ο Φοίβος Καρζής στο blog του: "Προφανώς, πάντως, το πολιτικό περιεχόμενο του «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» δεν σημαίνει ότι όσοι δεν είναι σοσιαλιστές, είναι βάρβαροι."

Επιτέλους, διότι κάποιος αναφέρει το αυτονόητο. Ο Καστοριάδης έθετε, (ξανά: με μια ρήση ο πυρήνας της οποίας αποδίδεται από τη Λούξεμπουργκ στον Ένγκελς) το ερώτημα: Αυτό που εκφράζει το σοβιετικό κατεστημένο είναι όντως σοσιαλισμός, ή μήπως είναι βαρβαρότητα;

Κι ο παιγνιώδης Λακάν με τη σειρά του, το είπε αλλιώς: "Le capitalisme, c'est l'exploitation de l'homme par l'homme. Le socialisme ? C'est l'inverse." (Καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Σοσιαλισμός είναι το αντίστροφο.)

Βεβαίως, περί όλων αυτών οι εθνοπατέρες μας αγρόν αγοράζουν - ή, τελευταία, τον αποκτούν προτιμότερα δι'ανταλλαγής με λίμνη. Κι αν ποτέ παρεισφρύσει στον ξυλινο λόγο τους κάτι "βαθυστόχαστο" ή "ψαγμένο" (μπλιεχ) που φαίνεται πιασάρικο, το βιάζουν ομαδόν έως ότου ψοφήσει.

Νισάφι πια με την παπαρολογία των αμόρφωτων κομματόσκυλων της επαρχίας του καρεκλοκενταυριστάν. Αν δε γίνεται να πάμε στις ευρωεκλογές με διάλογο ουσίας, ας πάμε με σιωπή, νηστεία και προσευχή. Ούτως ή άλλως, ως αμνοί προς θυσία οδηγούμεθα!

Έτσι τουλάχιστον προκύπτει από τις έρευνες ότι αισθάνονται οι νέοι και οι 35άρηδες. Δηλαδή οι δυνάμει παραγωγικότεροι πολίτες αυτής της χώρας, που την επόμενη Κυριακή αναμένεται να αποτελέσουν τον κύριο κορμό της αποχής.

(Όχι απαραίτητα για να πάνε διακοπές.)

ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2009-05-23T17:07:00.012+03:00

Το δίλημμα "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" αποδίδεται στη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Εκείνη, σε κείμενό της του 1915, το χρεώνει στον Ένγκελς. Το '46 το δανείστηκε ο Σαρτρ ασκώντας κριτική στο ΚΚΓ. Το '48 το πήρε ο Καστοριάδης για να βαφτίσει την επιθεώρησή που εξέδιδε με τον Λεφέρ. Βεβαίως, δεν πρόκειται περί μίας, ίδιας, άκαμπτης φράσης. Ως ιδεολόγημα, διαρκώς αναβαπτίζεται. Όπως η γελοιότητα στον ψευδοπολιτικό δημόσιο διάλογο προ των ευρωεκλογών.

Ψηφίζουμε, υποτίθεται, με κριτήριο τις ευρωπαϊκές πολιτικές που επιθυμούμε, όμως σχεδόν ουδείς αναφέρεται στην ΕΕ. Ούτε συνδέει εγχώριες προκλήσεις με ευρωπαϊκές δράσεις, ντιρεκτίβες, ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου και αποφάσεις της Επιτροπής. Και νά'λεγε κανείς ότι η επικαιρότητα δεν παρέχει δυνατότητες συνειρμών; Κάθε άλλο. Κυρίως, βρισκόμαστε μπροστά στην έκρηξη ενός ζητήματος που κατ'εξοχήν περνάει από τις Βρυξέλλες και λέγεται αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.

Το θέμα έπρεπε να βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής συζήτησης καιρό τώρα. Ειδικά μετά τα γεγονότα στο παλιό Εφετείο, η απουσία του από τον εκάστοτε κομματικό λόγο είναι αδικαιολόγητη. Ύστερα δε από τα επεισόδια στην πλατεία Βικτωρίας, η δημόσια σιωπή, για το πώς η ΕΕ οφείλει να περιφρουρήσει τα σύνορά της και να διαχειριστεί τις διαρκείς και αυξανόμενες εισροές πληθυσμών από την Ασία και την Αφρική, γίνεται εξοργιστική.

Το μέγεθος του θέματος μαρτυρά υπολογισμός της Καθημερινής: Αν οι μουσουλμάνοι "μουσαφίριδες" συνεχίσουν να εισβάλλουν στην Ελλάδα με τον τωρινό ρυθμό, σε λιγότερο από μία δεκαετία θα έχουν φτάσει τα πέντε εκατομύρια. Εντούτοις, χώρες όπως η Δανία και η Ολλανδία λαμβάνουν πολλαπλάσιες από την Ελλάδα επιδοτήσεις για να διαχειριστούν τη λαθρομενάστευση. Παράλληλα, η συμφωνία Δουβλίνο 2 επιβάλλει στην Ελλάδα να δέχεται από άλλα κράτη-μέλη κάθε ανεπιθύμητο λαθρομετανάστη που μπήκε στην ΕΕ από τη χώρα μας. Ταυτόχρονα, κανείς στην Ευρώπη δεν σχολείται με την Τουρκία, που παραβιάζει τη σχετική συνθήκη επανεισδοχής και αρνείται να δεχτεί πίσω έστω ένα μέρος όσων ψυχών μας έχει στείλει πεσκέσι.

Η Ελλάδα δεν διεκδικεί δάφνες για την έως τώρα ευρωπαϊκή της διαδρομή, κυρίως διότι έχει σπαταλήσει ανυπολόγιστους χρηματικούς πόρους. Όμως σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρόκληση ιστορικών διαστάσεων και η ΕΕ είναι υποχρεωμένη να δραστηριοποιηθεί. Ο τόπος που επί χιλιετίες έχει υπάρξει "προκεχωρημένο φυλάκιο" του ευρωπαϊκού πολιτισμικού χώρου (και που μόλις πριν έναν αιώνα άρχισε να συγκροτείται ως εθνικά αμιγές κράτος) κινδυνεύει σε μια δεκαετία να χάσει το δυτικό του χαρακτήρα μέσω μιας άνευ προηγουμένου πληθυσμιακής αλλοίωσης. Κι αυτό δεν είναι ακροδεξιά αντίληψη, ούτε εθνικιστικό παραλήρημα. Πρόκειται για διαπίστωση που αφορά στο ίδιο το μέλλον της Ευρώπης.

Παρα τάυτα, δεν μπορούμε να αξιώνουμε βοήθεια από κανέναν όταν εδώ, δύο εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, το όλο θέμα αγνοείται κατάφωρα από κόμματα, ΜΜΕ και υποψηφίους. Όταν δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς ικανός να θέσει την ΕΕ προ τω ευθυνών της. Διότι οι έχοντες την εξουσία και οι διεκδικούντες αυτήν επιλέγουν να ασχολούνται με ψιττακούς και νεομαρξιστικές μπουρδολογίες, θυμίζοντας αντιπαράθεση ΔΑΠ-Βέλτσου με φόντο αυτόνομο στέκι του Παντείου. Σε τελική ανάλυση, ένας τέτοιος νεοελληνικός πολιτισμός λογικό είναι να οδεύει προς μια κατάλυσή του.

Ως επίμετρο, ενδεικτικές αναφορές στα επεισόδια Πέμπτης και Παρασκευής από διεθνή μέσα:

Τhe New York Times
Le Monde
The China Post
Turkish Weekly
Τhe Times of India
The News International (Πακιστάν)

(Ανησυτικά αξιοσημείωτο, ότι γεγονότα με τόση διεθνή κάλυψη αξιολογούνται ως πρώτο θέμα από ελάχιστα ελληνικά ενημερωτικά μέσα.)

GOD SAVE THE BARONESS

2009-05-14T10:56:00.005+03:00

Τριάντα χρόνια μετά, φόρος τιμής στο απόλυτο πολιτικό πρότυπο από υλικό σιδηρούν γυναικείο.
Μεγάλωσα τη δεκαετία του ογδόντα, ανάμεσα σε εικόνες τύπου Σίντυ Λώπερ, Πωλίνας και παπανδρεϊκής Μελίνας. Ευτυχώς όμως, η μοίρα επεφύλαξε στα τρυφερά εγκεφαλικά μου κύτταρα μια γυναικεία φιγούρα-αντιστάθμισμα σε κάθε Δάφνη Μπόκοτα, που διά της οθόνης μιας ξύλινης Sony χωρίς τηλεκοντρόλ απειλούσε τη διαμόρφωσή τους. Η Μάργκαρετ Θάτσερ ανέλαβε την τύχη της Μεγάλης Βρετανίας το γενέθλιό μου 1979 και έως τα nineties φρόντιζε να εμφανίζεται μπροστά μου αρκετά συχνά, ώστε να μην θεωρώ πως το πρότυπο δυνατής και μετρημένης κυρίας που η γιαγιά μου ενσάρκωνε ήταν οικογενειακή ανωμαλία, ανύπαρκτη στον έξω κόσμο.

Βέβαια, η Θάτσερ δεν αυγόκοβε γιουβαρλάκια. Ορκίστηκε πρωθυπουργός στη Βρετανία σε περίοδο βαθιάς παρακμής. Το έθνος που κάποτε διαφέντευε τους πόντους είχε πέσει στην αποβιομηχάνιση, τη φαβορίτα, το παχύ μουστάκι, το ποτό και τις εργατικές κυβερνήσεις. Πώς η Θάτσερ το έπεισε ότι τη χρειαζόταν; Οι σύγχρονοι επικοινωνιολόγοι έχουν να διδαχθούν από την προσέγγιση της πρώτης καμπάνιας της. «Δεν ξέρω πολλά από οικονομική θεωρία», έλεγε. «Γνωρίζω όμως καλά να διαχειρίζομαι τον προϋπολογισμό του σπιτιού μου». Την αποκάλεσαν επιτομή του συντηρητισμού. Όμως εκείνη γνώριζε ότι μια χώρα που έχει πάρει την κατηφόρα δεν χρειάζεται «καινοτόμες ιδέες» και φιοριτούρα. Πρέπει να ανατρέξει στις βασικές αρχές που την έκαναν να ακμάσει στο παρελθόν και να τις πιστέψει εκ νέου, στην πράξη.

Η Θάτσερ παρέμεινε στον αριθμό δέκα της Ντάουνινγκ στρητ ως τα έντεκά μου. Αργότερα, όσο περισσότερα μάθαινα, τόσο διαπίστωνα πόσο δίκαιος ήταν ο ενστικτώδης παιδικός θαυμασμός μου προς αυτήν. «Πιστέυω στη σκληρή δουλειά. Στο να ξέρεις τι είναι σωστό και να το κάνεις,» συνήθιζε να λέει. Και δεν είχε πρόβλημα να συγκρουστεί όποτε το έκρινε αναγκαίο. Με το κόμμα της, την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, το εκλογικό σώμα, τους τρομοκράτες του IRA (που αποπειράθηκαν να τη δολοφονήσουν), αλλά και ξένα κράτη.

Φιλελεύθερη αυθεντική, ήξερε όταν πήρε την εξουσία ότι ένα σύστημα με υπέρογκη κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, που αποδίδει υπερεξουσίες στα συνδικάτα και επιβάλλει υψηλούς φόρους στους πολίτες-καταναλωτές δεν προκόβει. Αμέσως άρχισε το ξήλωμα προνομίων και φόρων και την αντιπαράθεση με όλους και όλα. Δύο συγκρούσεις όμως σημάδεψαν την πορεία της.

Το ’82 η Αργεντινή κατέλαβε τα νησιά Φόλκλαντ, ασήμαντη εδαφικά βρετανική κτήση στο νότιο ημισφαίριο. Η Μάγκι έστειλε το Βασιλικό Ναυτικό 10.000 μίλια μακριά και σε 74 μέρες πήρε δια της βίας την υπερηφάνεια μιας πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας πίσω. Το ’84 ενεπλάκη σε έναν ακόμα πόλεμο, εσωτερικό αυτή τη φορά, με τους ανθρακωρύχους. Ένα χρόνο αργότερα, μετά από ταραχές και άγριες απεργίες, είχε κλείσει 20 ορυχεία. Κι όμως, κατά τη θητεία της η παραγωγή άνθρακα σημείωσε την μικρότερη κάμψη στο Ηνωμένο Βασίλειο τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Πρώτα απ’όλα ευθεία και αποτελεσματική, η – βαρόνη από το 1992 – Μάργκαρετ Χίλντα Θάτσερ παρέλαβε μια χώρα σμπαράλια και σε μια δεκαετία της έκανε ολικό ρεκτιφιέ. Ο Μπλαιρ πάνω στις πολιτικές της έχτισε τα χρυσά late 90s της «cool Britannia». Επίκαιρη η κληρονομιά της σήμερα όσο ποτέ, τώρα που απαιτούνται ηγέτες από στόφα με αρχές, που δε διστάζουν να γίνουν αντιδημοφιλείς, που αντιλαμβάνονται ότι η οικονομία είναι θέμα κοινής λογικής και αίσθησης του μέτρου. Θατσερική ατάκα ευαγγέλιο: «Το χρήμα είναι ωραίο πράγμα. Όμως η δουλεία σ’αυτό είναι θλιβερή και επικίνδυνη.»

Βράχος στο πλευρό της σε όλα ο πρόσφατα μακαρίτης σύζυγός της, Ντένις. Ο γόνος βιομηχάνων που την ερωτεύτηκε ως νέα, δυναμική απόφοιτο της Οξφόρδης, αλλά και κόρη μπακάλη. Διότι η Θάτσερ γοήτευε τους άνδρες αβίαστα. Ο Ρόναλντ Ρέηγκαν τη λάτρεψε και από την φιλία τους σφυρηλατήθκε η άρρηκτη ακόμα σχέση ΗΠΑ-Βρετανίας. Ο Γκορμπατσόφ την εμπιστεύτηκε και συνεργάστηκε μαζί της με στόχο το τέλος του ψυχρού πολέμου. Ο Ζακ Ντελόρ τη μίσησε για τον ευρω-σκεπτικισμό της αλλά πάντοτε τη σεβόταν. Κι εγώ, εν έτει 2009, δηλώνω ρουβίτσα φανατική στην ποδιά μιας σιδηράς κυρίας ετών 85.

HOMECOMING

2009-05-13T06:57:00.009+03:00

Πολύ λείψαμε και δεν κάνει. Κι απόψε έχουμε φοιτητικές εκλογές. Επιστροφή, λοιπόν, στις αναρτήσεις με λέξεις που γράφτηκαν πριν μια δεκαετία σχεδόν, την εποχή ΕΜΜΕ Παντείου.

φοιτητική ζωή

Φουστανέλα, τσαρούχι, φούντα, φέσι,
Φραπόγαλο κι εξάτμιση.
Να βγεις όσο μπορείς, να πιεις,
Να γίνεις βλάκας,
Να διαβάσεις
Μία βδομάδα πριν τις εξετάσεις
Επιστημονική της ύλης φαντασία.

Λειχός της γραμματείας, της γραφειοκρατίας
Λύσε τον δεσμό στο τραπεζάκι, πάρε πινέζες,
Καρφίτσωσε στο στήθος σου ταμπέλες,
Μάζεψε το αίμα σαν τον πελαργό,
Τάισε το κομματικό μωρό,
Ψήφισε, κοιμήσου,
Τοιχογραφία η ζωή σου,
Μπογιάντισέ τη με ρολό και σπάτουλα,
Τα χρόνια αυτά έρχονται μια φορά,
Τέλος, την έβαψες.

Είσαι το μέλλον, το αύριο, η ελπίδα,
Κάνε κατάληψη, πουλήσου, πήδα,
Κατά κύριο λόγο,
Αντιστάσου στις προστακτικές του συστήματος.

Από τη Μαρία με αγάπη

2009-03-20T20:10:00.003+02:00

Νεαρή Ρωσίδα φοιτήτρια, αγαλματένιας ομορφιάς, αναζητά σοβαρό κύριο με ψυχοσύνθεση Τσάρου, για επικοινωνιακά παιχνίδια και ό,τι ήθελε προκύψει.

Πέρυσι τέτοια εποχή πολλοί αναλυτές έκοβαν το κεφάλι τους, ότι τάχα είχαμε περάσει ανεπιστρεπτί στην εποχή του πανάκριβου πετρελαίου. Η Μόσχα του Πούτιν έτριβε τα χέρια της: Οι Ρώσοι κάθονται πάνω σε τερατώδη αποθέματα φυσικού αερίου και μαύρου χρυσού. Ύστερα, ήρθε η κρίση. Ως δια μαγείας, οι τιμές του πετρελαίου κατρακύλησαν από τα 150 δολάρια το βαρέλι στα 50 και τα 40. Ο δυτικός κόσμος πήρε μικρή ανάσα. Στη Ρωσία, που ζει απ’τον υδρογονάνθρακα, το φυσάνε και δεν κρυώνει. Με μπροστάρισσα στο φύσημα το νέο υπερηχητικό της χώρας, που ακούει στο όνομα Μαρία Σεργκέγιεβα.

Προς αγωνία της Μαρία, απ’το Σεπτέμβριο του οκτώ, ο Πούτιν βλέπει τους κόπους χρόνων να κινδυνεύουν. Από τη μία, η ρωσική επιχειρηματικότητα γονατίζει ως μη ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι ολιγάρχες γίνονται ολοένα ολιγότεροι και τα κανόνια βαράνε σε ομοβροντίες. Από την άλλη, το ρούβλι έχει κομμάρες κι η αγοραστική δύναμη του Ρώσου κλονίζεται. Οι επενδύσεις μειώνονται, η διαφθορά οργιάζει, κοινωνικές αναταραχές βράζουν και ακροδεξιά στοιχεία στοχοποιούν μετανάστες. Αρχές 2009, και το σύστημα Πούτιν έπρεπε να βρει άμεσα ένα επικοινωνιακό γιατρικό.

Τότε, καθώς οι spin doctors του Κρεμλίνου έσπαγαν τα κεφάλια τους – με την σύρραξη στη Γεωργία να έχει μπαγιατέψει και τη Eurovision να είναι απλά εφήμερο βεγγαλικό – τη λύση έδωσε από το πουθενά αυτή η εικοσιτετράχρονη ρωσιδούλα με κορμί κοκτέιλ μολότοφ. Φοιτήτρια φιλοσοφίας, με παρουσιαστικό που φέρνει σε Βανέσα Παραντί της στέππας και κομσομόλα Μπριζίτ Μπαρντό με πόδι από Κουρνικόβα, φανατική πουτινίτσα και οργανωμένη στη «Νεανική Φρουρά» (ήτοι τη νεολαία του κόμματος Ενωμένη Ρωσία) εκφώνησε στα τέλη Ιανουαρίου ένα λόγο σε συγκέντρωση πουτινοπαίδων και τράβηξε αυτόματα την προσοχή όλης της χώρας.

Όχι ότι είπε τίποτα το σπουδαίο. Όμως η γοητεία της και η δύναμη της πίστης της έκαναν τη διαφορά. Η Μαρία γαρ δεν προσποιείται. Ειλικρινά πιστεύει ότι ο Πούτιν είναι ο θεός της Ρωσίας και ο Μεντβέντεφ ο προφήτης του. Μεγάλωσε με ιστορίες δόξης και ανδρείας από τη γιαγιά της, που έζησε τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» (γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο ως δεύτερο παγκόσμιο). Εκφράζει ανοιχτά τη πεποίθησή της, ότι η Αμερική θέλει να δει τη Ρωσία μικρή κι ανίσχυρη. Ανεβασμένη σε βάθρα και εξέδρες με γνήσια θέρμη κι αφέλεια αναφωνεί συνθήματα που καλούν τους μετανάστες να φύγουν από τη χώρα των προγόνων της. Αραδιάζει κλισέ και απλοποιημένα συναισθηματικά ιδεολογήματα σωρό και απηχεί στο μέσο Ρώσο.

Τα ρώσικα blogs αντέδρασαν στην ομιλία της ακαριαία. Ως μόνο ελεύθερο μέσο στη Ρωσία, σήκωσαν το βάρος της πολεμικής εναντίον της, όμως επίσης αυθορμήτως την αποθέωσαν. Ιδού, μια πιτσιρίκα, μορφωμένη, με εργατική καταγωγή, πόρνη και αγία, με τσιγάρο στο χέρι (must αξεσουάρ της χειραφετημένης Ρωσίδας), που αρνείται να βάλει πάνω της ρούχο που δεν είναι φτιαγμένο στη Ρωσία (για τα εσώρουχα δεν γνωρίζουμε) και που ξεσπαθώνει ενάντια στις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες προτρέποντας τους συμπατριώτες της να αγοράζουν Lada. Είναι φρέσκια, νέα και σέξυ και ορκίζεται ότι ο Πούτιν θα βγάλει τη χώρα από την κρίση πιο δυνατή.

Το άστρο της Μαρία ανατέλλει. Εδώ και δυο μήνες δεν προλαβαίνει να φωτογραφίζεται και να δίνει συνεντεύξεις. Η πολιτική, βεβαίως, την ενδιαφέρει. Ίσως θέσει υποψηφιότητα στις επόμενες δημοτικές. Οι επικοινωνιολόγοι του Κρεμλίνου αλληλοσυγχαίρονται. Διότι η Ρωσία, ξελιγωμένη, επικροτεί. Είναι γνωστό: Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Αν πρόκειται δε για μαλλιά στιλπνά, χρυσά ως στάχυ στις ρώσικες πεδιάδες, που πλαισιώνουν δυο διάφανα μάτια, χαιδεύοντας πονηρά ζυγωματικά και σφριγηλά χείλη καθώς χύνονται στον αιλουροειδή κορμό μιας ενθουσιώδους νεανίσκης, ε, ακόμα καλύτερα.

City Story: Περί μήλων και Εύας

2009-03-05T14:20:00.005+02:00

Δεν μιλάω, λέει, γιατί τα λέω ωμά. Όπως ο Ξενίδης στο "Η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα". Πως τό'λεγε; Τσεκουράτα. Σαραντάρης είναι και δεν εμπιστέυεται τους πολιτικούς ούτε γι'αστείο. Εδώ δεν εμπιστευόμαστε τις γυναίκες μας. Τους πολιτικούς θα εμπιστευθούμε; Δεκατέσσερις κάμερες στο σπίτι έχει βάλει για νά'χει το κεφάλι του ήσυχο. Και πάλι δεν τό'χει. Όλη μέρα από τ'αξημέρωτα στη λαϊκή, πάνω απ'τους πάγκους, στήνε, ξέστηνε, πάρε, δώσε, οργάνωνε τον κόσμο σου, φώναζε - και νά'χεις και στο νου σου μη σου τα φοράει η άλλη.

Ο Νίκος είναι Κρητικός και δε μασάει τα λόγια του. Έχει παραγίνει το κακό με τις γυναίκες. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τέσσερις γάμους έχει κάνει. Και οι τέσσερις πήγαν από απιστία της γυναικός. Όχι, δε συγχωρούνται αυτά. Είναι ιερό πράμα το στεφάνι. Κι έχει παραγίνει η κατάσταση. Λίγο πιστές, ρε παιδί μου. Πόσο δύσκολο τους είναι πια; Χειροδύναμος, προσεγμένος στην εμφάνισή του, ευθύς και πρόσχαρος, ο τύπος δε δείχνει για χαϊβάνι. Το λέει, όμως, ότι οι άντρες είμαστε μπουνταλάδες. Κοιτάμε την ομορφιά. Δεν αξιολογούμε τα σημαντικά. Τον χαρακτήρα, φερ'ειπείν, τη σοβαρότητα, τις ικανότητες στην κουζίνα, το αν είναι τέλος πάντων "για σπίτι".

Στέκεται μπροστά στον πάγκο και ενδιάμεσα της κουβέντας εκπέμπει διαφημιστικές ιαχές στον κόσμο που περνάει. Ιδιαίτερα προσέχει τις κυρίες. Περνούν δύο, το νευρικό του σύστημα διεγείρεται. "Ωραία μου κυρία! Περάστεεε! Απ'όλα έχω!" Μέλι, φίλε, λέει - και λέει αλήθεια. Ο πάγκος που κρατάει μαζί με τον Κώστα έχει από μπανάνες κι ακτινίδια μέχρι αβοκάντο και φράουλες. Όλα φρέκα, ορεκτικότατα. Αλλά το θέμα δεν είναι στο φρούτο. Είναι στο φουστάνι. Αντε να ξεχωρίσεις τη μάνα από την κόρη. Αν όμως είσαι κοντός όπως εκείνος, μπαίνεις τ'ανάμεσα και δεν έχεις και δίλλημα. Μετά από τέσσερις γάμους, τώρα έχει πάρει μια καινούρια. Τρεις μήνες μαζί, συζούν, δεν έχουν κάνει γάμο κι άντε να δούμε τί θα βγει κι αυτή.

Κι ο άντρας; Άλλο πράμα ο άντρας. Εδώ το σύμβολο της πίστεως τροποποιείται. Το αρσενικό είναι κυνηγός από τη φύση του. Τό'χει στο αίμα του, μιλάει το γονίδιο. Κι απ'την άλλη, δεν είναι και τίποτα το σοβαρό. Δυο-τρεις ώρες υπόθεση, μετά γυρνάς σπίτι, το μπάλωσες, μέχρι την άλλη μέρα τό'χεις ξεχάσει κιόλας. Ενώ η γυναίκα απατάει αλλιώς. Και στην τελική εκείνη κρατάει το σπίτι. Όχι ο άντρας. Έχει άλλη ευθύνη. Ο άντρας να φροντίζει το σπίτι νά'χει όσα χρειάζονται. Ας δουλεύει κι η γυναίκα αν θέλει. Δεν είμαστε οπισθοδρομικοί. Την υποχρέωση όμως ως προς τα αγαθά την έχει το παντελόνι.

Δόξα τω θεώ, το μεροκάματο βγαίνει. Με δωδεκάωρα στους δρόμους, με κάλλους στα χέρια, αλλά βγαίνει. Και δύο και τρία χιλιάρικα. Αρκεί να μην τα φας στο στοίχημα. Που είναι κι ο μόνος λόγος για να μπεις στο ίντερνετ. Για να ψαχτείς, να μη σε πιάνουν κορόιδο και πηγαίνεις συνέχεια κουβά. Γιατί από την τηλεόραση μην περιμένεις ενημέρωση. Μόνο για μπάλα είναι. Ο Νίκος κερνάει ένα κεσεδάκι φράουλες και δένει την τσάντα ενός νέου με νοητική υστέρηση που για να μην του φύγουν τα μήλα από το καροτσάκι. Μεσημέριασε κι η κίνηση έχει σπάσει. Τώρα μισοτιμής, τα τελευταία, κάνα γκομενάκι κι ό,τι έβγαλες-έβγαλες, ότι έχασες-έχασες.

Γης Μαδιάμ

2009-02-26T18:49:00.004+02:00

Επ'ευκαιρία της σημερινής ανάρτησης στον "Σφυγμό της Μέρας" και της επιβολής ανώτατου ορίου αμοιβής στελεχών του ευρύτερου δημοσίου τομέα στις €6000 - λόγω κρίσης και καταλήστευσης του κράτους απο πλευράς golden boys.

Μα, ο προκλητικός πλουτισμός των "χρυσοκάνθαρων" δεν προκύπτει από τα μισθά τους. Μετοχές a la carte, tips για επενδύσεις on the side, δωράκια εκτός μενού, αυτά διογκώνουν τα σκανδαλώδη σύνολα των απολαβών τους. Συνεπώς, ολίγα χιλιάρικα πάνω ή κάτω μηνιαίως μικρή σημασία έχουν για τον κακοπροαίρετο μάνατζερ, που θα βρει τρόπο να καλύψει τη διαφ(θ)ορά.

Όντως, τα σπασμένα θα πληρώσουν τώρα οι όσοι τίμιοι ανακατεύτηκαν με τα πίτουρα. 'Ισως, όμως, ανάγκη είναι να κεντριστούν κι οι αγαθοί των μηχανισμών, που γνωρίζουν τις πομπές και σιωπηρά ανέχονται. Μακάρι, λοιπόν, το εν λόγω πλαφόν να γίνει αφορμή για εφεξής κατακραυγή και έλεγχο των άτιμων από τους ευσυνείδητους.

Να γίνει συνείδηση ότι ο λαμόγιος της κρατικής μηχανής δεν κλέβει από κάποιον φαντασιακό κορβανά. Από τον πολίτη τα παίρνει - και πρώτα-πρώτα από τον κάθε δημόσιο υπάλληλο!

(Έτσι Γης Μαδιάμ που γίναμε, ο πρωθυπουργός πλέον λειτουργεί κατά το πρότυπο Γιαχβέ. Για τις αμαρτίες όσων δρουν ανεξέλεγκτοι, ορίζει πυρ επί των κεφαλών όλων.)

City Story: Δημήτρης, 16

2009-02-24T07:19:00.003+02:00

Ο Δημήτρης περιμένει τη μάνα του να ψωνίσει από τη λαϊκή και να τον πάρει με το αμάξι. Η ώρα δύο κι έχει τελειώσει σχολείο. Είναι δεκαέξι κι αφού πάει σπίτι θα φάει και θα φύγει για φροντιστήριο. Έχει πάρει θεωρητική κατεύθυνση. Δεν θυμάται ότι την Κυριακή έχει όσκαρ. Θυμάται ότι την Τετάρτη παίζει η πανάθα με βιγιαρεάλ. Φοράει παπούτσια πάνινα παντοφλέ με ασπρόμαυρα καρό. Έχει τις ψείρες στ'αυτιά ακόμα κι όταν δεν ακούει μουσικές. Προτιμά electro progressive techno house. Δεν ακούνε πολλά παιδιά τέτοια. Οι περισσότεροι ακούνε αυτά που τους παίζουν κι αυτά που βλέπουν. Για ν'ακούς pakito πρέπει να τον ψάξεις στο διαδίκτυο. Τα έτοιμα είναι πιο έυκολα.

Το κυριακάτικο φύλλο της προηγούμενης εβδομάδας έχει δίκιο: Ξύλο στο σχολείο παίζει πολύ. Συμμορίες επίσης, αλλά πιο πολύ στο κέντρο. Για το σεξ τα παραφουσκώνουν οι μεγάλοι. Τα κορίτσια κλασικά κάνουν παρέα μεταξύ τους, όπως και τ'αγόρια. Οι πιτσιρίκες πάντως έχουν αρχίσει να το κάνουν νωρίτερα από τους συνομήλικούς τους. Κατά κανόνα με μεγαλύτερους. Κοίτα τις και θα καταλάβεις. Ντύνονται για το σχολείο σα να πηγαίνουν για ψωνιστήρι. Τα αγόρια κολλάνε. Ο Δημήτρης είναι ψηλό παιδί, ωραίο, λεπτό και με καθαρό πρόσωπο. Δε χτυπάει στο μάτι για σπασίκλας ή φυτό. Ούτε είναι. Έχει φράτζες και φοράει χούντι με φουλάρι.

Εννιά στα δέκα παιδιά πάνω από δεκαπέντε έχουν δοκιμάσει ντραγκζ. Άντε οχτώ, για να μην τα φουσκώνουμε. Μαλακά εννούμε. Τα σκληρά είναι για πολύ βλαμμένους. Και όταν λέμε ότι παίζει ξύλο, δεν μιλάμε για τα ντούκια στα διαλείμματα και τις σφαλιάρες στο μάθημα. Στα σχολεία τα απογεύματα, ή στο Mall, οι παρέες δίνουν ραντεβού για να πλακωθούν. Κι αν ενοχλήσεις κάποιον που δεν πρέπει, σίγουρα θα κατεβάσει παρέα για να σε τραμπουκίσει. Η παρέα είναι στάνταρ. Ακόμα κι αν ο άλλος σου την πέσει σόλο. Είναι εκεί για να τραβήξει βιντεάκι στο κινητό, να εμψυχώσει το νταή, να επέμβει άν χρειαστεί.

Ευτυχώς που υπάρχει το φρονιστήριο, για να νιώθεις ότι κάποιος νοιάζεται για σένα. Στο σχολείο κανείς δεν θα ασχοληθεί με το πώς θα σε προετοιμάσει για πολίτη. Ούτε για τα ναρκωτικά γίνεται καμιά ενημέρωση της προκοπής, ούτε για τίποτε άλλο. Διαγώνισμα, βαθμός, εξετάσεις και τέλος. Τα κερατιάτικα τα πληρώνει ο πατέρας κι η μάνα, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Ο πατέρας έχει τρία πτυχία και τρία παιδιά. Είναι τραπεζικός. Ο Δημήτρης τον θαυμάζει που τα βγάζει πέρα, αλλά και τον λυπάται γιατί σκίζεται για τρεις κι εξήντα. Αν και η γενιά του θα τραβήξει χειρότερα. Θέλει να σπουδάσει, όμως ξέρει ότι αν δεν κάνει δική του δουλειά δε θα ζήσει καλά. Οι δικοί του δεν του έχουν μάθει τη λαμογιά. Τους ευχαριστεί κι ανησυχεί.

Γενιά της οργής την είπαν οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί. Καμία σχέση. Ούτε γενιά της αμφισβήτησης, όχι, σε καμία περίπτωση. Γενιά του τσαμπουκά, παίζει. Απογοητευμένη, επίσης. Καταλήψεις γίνονται για χαβαλέ κι επειδή είναι παράδοση. Κάτι βαλτοί μόνο τα παίρνουν στα σοβαρά και ξεσηκώνουν τους υπόλοιπους. Η τρίτη λυκείου πλακώνεται με τη δευτέρα και την πρώτη γιατί δε θέλει να χάνει παραδόσεις. Στις πορείες του Δεκέμβρη κατέβηκαν για την αδρεναλίνη. Ο Δημήτρης χαρακτηρίζει τον εαυτό του εξαίρεση. Δεν είναι όλοι οι μπάτσοι γουρούνια. Δεν είναι όλοι οι πιτσιρικάδες επαναστάτες. Ούτε αλήτες. Ούτε αδιάφοροι. Τα στερεότυπα κάνουν κακό στην κοινωνία.

Ο Δημήτρης πάει σχολείο στα Ανάβρυτα.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

2009-02-06T18:09:00.012+02:00

Από τη μία, το ανίκανο να τιθασεύσει τον καιρό κράτος. Ξεχαρβαλωμένο, αυτιστικό και διεφθαρμένο. Κυβερνούμενο από μια παράταξη που υποσχέθηκε την επανίδρυσή του, από έναν πρωθυπουργό με απαράδεκτα αργά αντανακλαστικά. Χθες, είπε ότι η κρίση μας χτυπά την πόρτα. Κι ενώ όλοι γνωρίζουν ότι η κρίση έχει μπουκάρει στην κουζίνα και αδειάζει τα ντουλάπια, εκείνος υπόσχεται άλλο ένα σχέδιο, χωρίς καν να το παρουσιάζει.

Από την άλλη, η απαξιωματική αντιπολίτευση. Με προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις δυσανάλογα πενιχρό σε σχέση με την αποτυχία του κυβερνητικού έργου. Με στελέχη ακόμα φθαρμένα στη δημόσια συνείδηση από τα μεγάλα φαγοπότια του παρελθόντος. Με αρχηγό που δηλώνει έτοιμος να κυβερνήσει, αλλά δεν είναι σε θέση να πει με ποιούς, ούτε πώς ακριβώς θα βρει τα χρήματα για να κλείσει τρύπες και στόματα.

Κι ύστερα ο ΣΥΡΙΖΑ: Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ. Καταδικάζει τη βία και "δικαιολογεί" την αγανάκτηση. Στηρίζει τα κινήματα, αβαντάρει καταλήψεις και πορείες, αλλά δεν απομονώνει επί της ουσίας και στην πράξη τους μπαχαλάκηδες. Συμφωνεί με τον ΠΑΟ, στηλιτεύει το Βωβό. Πίνει καφέ με το Σουφλιά, κατακεραυνώνει τον Κακλαμάνη. Θέλει εξουσία, βδελύσσεται τις εξουσίες.

Στους αντίποδες, αγκυλωμένα συνεπές στις διαχρονικές του θέσεις το ΚΚΕ, χειριζόμενο ιδεολογήματα επιστημονικής φαντασίας. Ούτε δέχεται να συγκυβερνήσει, ούτε ποτέ θα κυβερνήσει. Συνεπως μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Αν μη τί άλλο, περιφρουρεί τις κάθε μορφής διαμαρτυρίες του. Νοικοκυρεμένα πράματα. Έχει μάθει δε πλέον να απηχεί και στον ορθόδοξο ελληνάρα.

Όχι ότι τρώει το ψωμί του ΛΑΟΣ. Η άκρα δεξιά βαστάει γερά. Τη βοηθά η εγκληματικότητα. Τρέφεται από την παραβατικότητα των μεταναστών. Από τον τσαμπουκά του βαθέως κράτους της γείτονος. Από τον παροξυσμό του ΠΘ της ΠΓΔΜ κι από το καμμένο κέντρο. Με κοινοβουλευτική ομάδα θίασο, καταγγέλει συμφέροντα αβέρτα διότι έχει βρει τη δική του χήνα με τα χρυσά αυγά.

Μεταξύ των παρατάξεων, εκβιασμοί και επικοινωνιακά παιχνίδια. Με ποιον νόμο θα διεξαγούν εκλογές; Πότε; Θα υπάρξει συναίνεση στο πρόσωπο του προέδρου της Δημοκρατίας; Υπάρχουν δυνατότητες κυβερνητικών συνεργασιών; Ο κόσμος πεινά κι αυτοί σφάζονται για το ποια ΜΜΕ θα πάρει καθένας με το μέρος του. Πόσοι δικοί μας θα μείνουν, πόσοι θα φύγουν, τί θέσεις θα πάρουν στον κρατικό μηχανισμό, στη στελέχωση της αργόσχολης συνδικαλιστικής νομενκλατούρας - που ο πολίτης έχεις απαξιώσει όσο τίποτα.

Και στη βάση της ζωής, τα μεγάλα αγκάθια. Παιδεία, δικαιοσύνη, εργασία και ασφάλεια. Ειδικά επί του τελευταίου, η βία ξέσπασε και διαρκώς κλιμακώνεται. Εν πολλοίς, διότι υπάρχουν ορισμένοι που έχουν απαυδήσει με κάθε έννοια διαλόγου, συναίνεσης, συνεννόησης και προκρίνουν πλέον τα τυφλά κουμπούρια.

Κι εδώ πρέπει κανείς να παραδεχτεί το εξής:

Το μπαλάκι έχουν τώρα τα φοιτητικά κινήματα, οι αυτο-οργανωμένοι πολίτες, οι καταλήψεις, τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια κ.ο.κ. Εκφράζουν, από τη μια, την "έυλογη οργή" και την "αγανάκτηση" μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Παρεμβαίνουν, υποτίθεται, εκεί που η πολιτεία παρεκτρέπεται και αντιστέκονται στον παροξυσμό της σαλεμένης αστυνομίας. Καταγγέλουν δάκτυλους προβοκατόρικους και περιφρουρούν το δικαίωμα στο όνειρο της συλλογικότητας.

Όμως, παράλληλα, κάνουν πλάτες σε μια νέα μορφή αβλεπούς τρομοκρατίας. Αφήνουν στοιχεία που ξεπετάγονται από τη μαζικότητα να απωθούν και να αποξενώνουν τον φυσικό σύμμαχο κάθε αντίστασης στο σύστημα, τον ανώνυμο πολίτη που ζορίζεται. Εχθρεύονται και τις υγιείς μονάδες που προσπαθούν να δράσουν στο χώρο των ΜΜΕ.

Οι σφαίρες δεν προκύπτουν εν αιθρία. Πρώτα έρχεται η διαμαρτυρία, κατόπιν η κρατική βία, ύστερα οι υλικές καταστροφές, ώσπου, όσο το αντιπάλεμα φουντώνει, η ανθρώπινη ζωή σταματά να αποτελεί έσχατο όριο προσβολής. Κι επειδή ο δρόμος έχει αρχίσει να χάνει τον προσανατολισμό του, πρέπει να το πουν όλοι δυνατά:

Επ'ουδενί οποιοσδήποτε δικαιολογείται να λέει ότι "καταλαβαίνει" τη σέχτα, ή ότι "δεν αδικεί" τον ΕΑ.

Η εκκίνηση της ονειρικότερης ουτοπίας θα λάβει χώρα όταν οι αυτο-οργανωμένοι πολίτες αποφασίσουν να αναχαιτίσουν τους τρομοκράτες των ιδίων (και όχι τους τρομοκράτες της εξουσίας, που έχει για ασπίδα της μιαν αναλώσιμη ΕΛΑΣ). Αυτός είναι ο καλός αγώνας. Όχι ο προπυλακισμός όποιου δεν συμφωνεί αυτόματα με τις δράσεις.

Ξανά: Το μπαλάκι έχουν τώρα τα φοιτητικά κινήματα, οι αυτο-οργανωμένοι πολίτες, οι καταλήψεις και τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια. Νομιμοποίηση αυτών υφίσταται όταν όντως προκύπτουν από την κοινωνία, για την κοινωνία, λόγω ανάγκης της κοινωνίας. Η κοινωνία θέλει ανατροπή. Δε θέλει φωτιά, ούτε αίμα. Εδώ ο γρίφος και η ιστορική πρόκληση.

ΥΓ - Αν δεν έχουμε πια βαρεθεί τη δημοκρατία, καθολικό αίτημα όλων με μαζική διεκδίκηση θα έπρεπε να είναι ένας δικαιότερος εκλογικός νόμος, μεταξύ άλλων με όριο συμμετοχής 50% για την εγκυρότητα των εκλογών και προσμέτρηση του λευκού.

ΚΑΤΟΙΚΟΙ, ΠΕΡΙΟΙΚΟΙ και ΓΕΙΤΟΝΕΣ

2009-02-02T20:38:00.006+02:00

02.02.09 - απόγευμα: "Ενταση επικρατεί και στην οδό Αθηνάς, όπου κάτοικοι της Κυψέλης, που διαδηλώνουν για την κοπή των δέντρων στο πάρκο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κύπρου και Πατησίων, διαπληκτίζονται με τα ΜΑΤ."

Το παραπάνω από τη ιστοσελίδα του ΕΤ κατόπιν ρεπορτάζ του city - παρεμφερείς οι αναφορές και σε άλλες ιστοσελίδες. Κοινή η χρήση του όρου "κάτοικοι της Κυψέλης" σε εναλλαγή με το "κάτοικοι της περιοχής". Όροι που, εντούτοις, ίσως δεν αποδίδουν με ακρίβεια την πραγματικότητα.

Ρεπορτάζ του υποφαινόμενου - που έχει ζήσει για πάνω από δύο δεκαετίες στην οδό Καραμανλάκη, εκατό μέτρα από το σημείο - Κυριακή 01.02.09 στις 18.00 πιστοποίησε την παρουσία κατοίκων περιμετρικά του χώρου, οργανωμένων και ένθερμα εναντιούμενων στις ενέργειες του Δήμου. Είναι εκείνοι που κέρδισαν την περασμένη Παρασκευή την αναστολή των εργασιών τουλάχιστον έως την ερχόμενη Πέπμτη, όταν θα συνεδριάσει το Τριμελές Εφετείο για να εξετάσει την ακύρωση της πολεοδομικής άδειας του εγχειρήματος "γκαράζ". Κάτοικοι όντως, πρόσωπα οικεία της γειτονιάς, άνθρωποι πρόθυμοι να μιλήσουν επώνυμα και στο δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι.

Στα ενδότερα του χώρου, με μπουζούκια, κιθάρες και κρασιά, στημένη μια γιορτή. Από ανθρώπους λιγότερο γνωστούς στον όντως κάτοικο, κάτω των 40 και αισθητικά ομοιόμορφους, πάνω από εκατό τον αριθμό. Εκείνοι, όταν αντιλαμβάνονται την παρουσία μικροφώνου αντιδρούν. Δύο κοπέλες με ύφος επιθετικό και απαξιωτικό αναλαμβάνουν να ξεκαθαρίσουν ότι για να συνομιλήσουν με άνθρωπο που φέρει ευκρινώς δημοσιογραφική ταυτότητα θα πρέπει να γίνει πρώτα γενική συνέλευση. Στην ερώτηση συνέλευση ποίων, απαντούν "δεν έχει σημασία". Με τα πολλά και αφού οι τόνοι έχουν ανέβει, θα πουν "της κατάληψης του πάρκου".

Με δεδομένο ότι δεν μπορείς να γνωρίζεις κάθε συνομήλικό σου στα μέρη όπου έχεις μεγαλώσει, δύσκολα εξάγεται με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για κατοίκους της περιοχής. Πόσο μεγάλη όμως είναι η "περιοχή", ή η "Κυψέλη" είναι άλλο ερώτημα. Πάντως τα παιδιά με τα κρασιά και τα σκληρά λόγια, της "γειτονιάς" δεν είναι. Κι αν πρόκειται για περίοικους, το "περί-" είναι αναγκαστικά πολύ ευρύ. Διότι τόσους νέους ελληνόφωνους δεν βρίσκεις σήμερα ακόμα και σ'ένα ολόκληρο τετραγωνικό χιλιόμετρο της Κυψέλης.

Ορισμένοι από τους όντως περίοικους, τους μεγαλύτερης ηλικίας και ανοιχτούς στο διάλογο, αποκαλούν την ομάδα στο βάθος του πάρκου "περιφρούρηση". Κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν γνωρίζουν τα "παιδιά". Είναι μάλλον βέβαιο ότι στην πλατεία Κοτζιά, απόψε, η ομάδα αυτή των "παιδιών" της "κατάληψης" και της "περιφρούρησης" θα ήταν εκεί. Εξ ου και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στα επεισόδια πρωταγωνίστησαν ενώπιον του Δημαρχίου αποκλειστικά "κάτοικοι της Κυψέλης".

(Παρατηρήσεις από έναν άνθρωπο που έχει ζήσει το τέως πάρκο πρώτο χέρι κι εξ απαλών ονύχων και διαφωνεί με την δημοτική απόφαση για εμπορική εκμετάλλευση του σημείου.)

ΠΩ, ΠΩ, ΣΚΟΝΗ ΠΟΥ ΣΗΚΩΣΑΜΕ...

2009-01-30T20:09:00.010+02:00

Σε συνέχεια - και λήξη - της σχολιο-πλημμύρας επί της προηγούμενης ανάρτησής μου, το παρακάτω απευθύνεται στους οργίλους του κυβερνοχώρου που ξαπόστασαν στο παρόν ιστολόγιο για να εκτονωθούν. Με αγάπη:

Απορώ με την αίσθηση προτεραιοτήτων σας. Αφού με έχετε σταμπάρει ως αστικής κουλτούρας βλάκα και ψωνάρα, γιατί επιμένετε να ασχολείστε με την περίπτωσή μου; Θέλετε να με πείσετε για κάτι; Να σας παραδεχτώ ως επαναστάτες στο μπλαμπλά;

Για να βάζουμε σιγά-σιγά τα πράματα στη θέση τους. Μέχρι πρότινος, με το βίτσιο του παρατηρητή που με δέρνει, θεωρούσα ότι ίσως εκεί έξω να λαμβάνει χώρα μια κάποιου είδους εξέγερση. Ως Κωνσταντίνος κι ως δημοσιογράφος θεώρησα υποχρέωσή μου να ασχοληθώ με το φαινόμενο αυτό, δίνοντας όπως μπορώ βήμα σε φωνές που (νόμιζα) φιμώνονται ένεκα στερεοτύπων, αντί να λιμάρω τα νύχια μου βλέποντας σκουπίδια στην TV.

Στους δρόμους έκανα ενδιαφέρουσες συζητήσεις, συχνά εποικοδομητικές ακόμα και στη διαφωνία. Εάν, όμως, η πλειονότητα εξ υμών που εδώ συνάντησα συνιστάτε χαρακτηριστικό δείγμα της ιντελιγκέντσιας των "εξεγερμένων", το πόρισμά μου προκύπτει ως εξής:

Γιαλαντζή εξέγερση. Αντιδραστικές ψυχοσυνθέσεις και άγουρα μυαλά βλέπω, καλά παιδιά-καλά πάσχατα και γενιά της απο-γοήτευσης. Λίγοι μεταξύ σας διαθέτουν αίσθηση της ιστορικής συγκυρίας και ιδεολογική συνέπεια. Ο ρομαντισμός ξεχειλίζει, η οργή επίσης, όμως καμία επανάσταση δεν ευοδώθηκε στο κουτουρού.

Κρίνοντας από τους ιστορικούς προγόνους σας, σε ορίζοντα δεκαετιών ορισμένοι θα έχετε γίνει, ως μονάδες, χειρότερα γρανάζια του συστήματος από τον εκάστοτε "δημοσιοκάφρο" Κωνσταντίνο Μπογδάνο. Ως σύνολο δε, φοβάμαι πως θα έχετε καταφέρει να καταστείτε μοχλός για να περάσουν ακόμα αντικοινωνικότερες, ακόμα πιο άδικες πολιτικές, ακόμα αυστηρότεροι περιορισμοί των ελευθεριών όλων μας.

Κάποιος αναφέρθηκε στον Μάη του '68. Ο Μάης έφερε στην εξουσία το απαύγασμα του ντεγκωλισμού. Κι ο κόκκινος Ντάνι, πρασινίσας, το παίζει πια ντίβα ως ΝΑΤΟαπολογητής στα ευρωέδρανα. Ακόμα και η κριτική 'διαφωρά' του μεταμοντερνισμού της αριστεράς και της προόδου τελεί σε θεωρητική χρεωκοπία.

Ίσως, βέβαια, θεωρείτε καθήκον σας να πασχίζετε ωστέ να οδηγηθούν οι δυτικές μεταβιομηχανικές κοινωνίες στο αμήν, ώστε να γίνει εν καιρώ κάποιο μεγάλο μπαμ, τραβώντας δια της μεθόδου του Πιτυοκάμπτη από τη μία εσείς κι από την άλλη τα "αφεντικά". Αυτό όμως δεν είναι εξέγερση. Είναι ρόλος για πιόνι σε σχέδια μείζονα.

Με άλλα λόγια, καμία επανάσταση δε βλέπω να λαμβάνει χώρα στο όνομά σας. Διότι η πρακτική και η ρητορική πολλών μεταξύ σας, που δίνουν και τόνο στους υπόλοιπους, είναι φασίζουσας απόχρωσης και ως τέτοιες βαθιά αντιλαϊκές και στερούμενες κοινωνικών ερεισμάτων: "Εγώ ξέρω τί είναι καλό για σένα και με το στανιό θα στο επιβάλω."

Συνεπώς, ευχαριστώ τους λίγους που μου έδωσαν καλόπιστα τροφή για σκέψη, επίσης για την προσοχή σας. Θα εξακολουθήσω να αφουγκράζομαι τον κόσμο στον οποίο ζω, αλλά αυτή η φάση της συζήτησης μεταξύ μας - κατά την οποία οι μεν σούρνουν (και δη επί προσωπικού) ενώ ο δε προσπαθεί να επικοινωνήσει - ας λήξει εδώ.

Καλά μυαλά σας εύχομαι και καλούς αγώνες, επ'αγαθόν της κοινωνίας, βεβαίως-βεβαίως.

Θύματα σκυλεύουν τον Δεκέμβρη

2009-01-24T14:42:00.021+02:00

Πέμπτη 22.01.09, 20:30. Οδός Πειραιώς. Μεταχειρίστηκαν την πορεία ως συνήθως για να σπάσουν και να δείρουν. Για την τιμή της Κούνεβα. Ως αντίσταση στην εγκόσμια αδικία η τυφλή (ακόμη χειρότερα και κωφή) βία. ΕΛΑΣ, βεβαίως, πουθενά κι ο στόχος διάφανος.

Καδρόνια και μάρμαρα από τη μία, κοπελίτσες, σερβιτόροι, μουσικοί και θαμώνες απ'την άλλη. Θρύψαλα το BIOS κι οι άνθρωποί του σαπακιασμένοι. Διότι το μαγαζί τόλμησε να πατήσει ξένα χωράφια. Είπε κι αυτό να ασχοληθεί με την υπόθεση της υπενοικιαζόμενης συνδικαλίστριας δίχως κίνητρα εντελώς ανιδιοτελή και αλτρουιστικά. Πήγε, με δυο λόγια, να φάει λίγο απ'το ψωμί του επαγγελματία κουκουλοφόρου.

Κι ύστερα έχεις το κάθε αφελές ανδράποδο της ανέχειας που γεννά ιδεοληψία, το κάθε έρμαιο των παιδικών τραυμάτων και των μετεφηβικών απωθημένων, που βγαίνει στα διαδίκτυα πίσω από την ηλεκτρονική κουκούλα της ανωνυμίας επικροτώντας το ξυλίκι.

Εύγε λοιπόν. Αβαντάρετε τον τσαμπουκά που εξυπηρετεί άριστα τα πραγματικά κέντρα εξουσίας της μεταβιομηχανικής νεοφεουδαλικής καπιταλιστικής μας φάσης, παροχετευόμενος στο σπάσιμο μαγαζιών και τη δημιουργία σπινθιρισμών. Μία, δύο, τρεις - πού θα πάει. Θα πάρει μπρος το επόμενο στάδιο της παγκόσμιας ιστορίας που μας επιφυλάσσουν οι αυτοματισμοί της απληστίας.

Κι ούτε βλέπει κανείς να αντιδρούν οι συνεπείς, οι ιδεολόγοι, οι βέροι αντιεξουσιαστές της αποφυγής της βίας. Απόντες, δυστυχώς, την ώρα που επαναστατική τους υποχρέωση θα ήταν να περιφρουρούν το αληθινό εν σπέρματι κίνημα, οι σύντροφοι των όσων αξιοπρεπών καταλήψεων εκεί έξω. Από εκείνες με τσίπα κι όχι με Τσίπρα.

Απών και ο κοινός νους, αδύναμος να παράξει τα στοιχειωδέστερα των ερωτημάτων: Γιατί, όταν καταστρέφεται το εκάστοτε BIOS, το κράτος ως σώματα ασφαλείας - που υποχρεούται να υπερασπίζεται τον στόχο οποιασδηποτε βίαιης ενέργειας - είναι ΠΑΝΤΑ απόν; Γιατί, από την άλλη, το κράτος ως τοπική αυτοδιοίκηση είναι ΠΑΝΤΑ στο σημείο σε μισή ώρα να μαζέψει τα σπασμένα;

Πόσο κρίμα. Θύματα: Άνθρωποι-κοκτέηλ αφέλειας και τεστοστερόνης, ανεργίας και συμπλεγματισμών. Είστε, δυστυχέστατα, το μπουζί στη μηχανή τους. Αναρωτηθείτε ποιοι υποδεικνύουν ποιο μαγαζί έχει σειρά, υπό το πρόσχημα ότι "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας". Ποιοι σας πουλούν για επαναστατικές κορδέλες ατόφιο το credo και τον σκοταδισμό της Νέας Τάξης χειριζόμενοι άριστα τεχνικές προπαγάνδας και μάρκετινγκ.

Ποιοι διαβρώνουν την καταλυτική δύναμη του ανθρώπινου όντος, ενταφιάζοντας όλο και βαθύτερα το αντιστασιακό φως της συμπόνιας, της ευσπλαχνίας, της αγάπης.

σκληρός καθρέφτης

2008-12-11T19:04:00.006+02:00

Η σπίθα σκάει οπουδήποτε.
Η φωτιά φουντώνει εκεί που βρίσκει τροφή.

Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν. Όχι, δεν τέθηκε η οικονομία μας (ξανά) υπό επιτήρηση. Δεν αρνήθηκαν όλα τα διεθνή χρηματοσπιστωτικά ιδρύματα να μας χορηγήσουν επαχθέστατα δάνεια για να εξυπηρετήσουμε το ελλειμματικό μας εξωτερικό ισοζύγιο ή τη μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού. Δεν βρεθήκαμε στους δρόμους πένητες να χτυπάμε κατσαρόλες, όλοι μαζί, αστοί και μικρομεσαίοι, όπως πριν χρόνια οι Αργεντίνοι. Για την ώρα, επτωχεύσαμεν αξιακά. Ηθικά. Κοινωνικά. Ίσως πολιτισμικά. Μια στιγμή στην οποία χίλιοι διάβολοι έσπασαν το ποδάρι τους ήταν αρκετή για να μας ξεγυμνώσει. Για να μας δείξει ότι οι χίλιοι διάβολοι της ιστορίας είμαστε εμείς. Με τις επιλογές μας. Με τις πράξεις και τις παραλήψεις μας. Γενιές τώρα.

Στα χριστουγεννιάτικα αποκαΐδια μιας παραβιασμένης Αθήνας, μετράμε το ανάστημά μας ως χώρα και ως κοινωνία. Στις σπασμένες προθήκες, στα λεηλατημένα μαγαζιά, στα σκόρπια κάνιστρα των χημικών και στις πέτρες των οδοστρωμάτων καθρεφτιζόμαστε. Κάθε φορά που ένας από εμάς διάβηκε το κατώφλι ενός βουλευτή για να ζητήσει το ρουσφέτι του, κάθε φορά που φοροδιαφύγαμε, που συμβάλαμε στη δημιουργία μιας αγοράς εργασίας που προσομοιάζει κάτεργο, που μείναμε καρφωμένοι μπροστά στις αηδίες που μας σέρβιραν τα ΜΜΕ, που δε δώσαμε ευκαιρία στις καλές ιδέες ενός νέου, που κοιτάξαμε την πάρτη μας ρίχνοντας το γείτονα, το συμπολίτη, κάθε φορά που λαδώσαμε ή χρηματιστήκαμε, οπλίζαμε λιθαράκι το λιθαράκι το χέρι του ειδικού φρουρού που ένα Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια αφαίρεσε τη ζωή ενός παιδιού πάνω στον ανθό της.
Δεν ήταν ατύχημα αυτό που συνέβη, δεν ήταν γκίνια, απλή αναποδιά. Πρόκειται περί συμπτώματος ενός συστήματος που νοσεί βαθιά. Κι ούτε μπορούν να αποδοθούν απλά στους γνωστούς-αγνώστους, τους κουκουλοφόρους, τους αναρχικούς, τους αντιεξουσιαστές (ή όπως αλλιώς βολευόμαστε να τους αποκαλούμε) τα επεισόδια που συντάραξαν την πατρίδα μας και που μας έκαναν πρώτο θέμα διεθνώς, ρεζίλι και όνειδος. Πήραμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας. Όλοι καταστρέψαμε. Εμείς που θρέψαμε τους πολιτικούς μας με την ανάγκη και την ανοχή μας. Που επιτρέψαμε σε ομάδες νέων ανθρώπων να νιώσουν ότι στο περιθώριο είναι καλύτερα, ότι το γκρέμισμα είναι προτιμότερο από το χτίσιμο. Που δεχτήκαμε να φιλοξενούμε μετανάστες της απολύτου ένδειας. Που διαβρώσαμε την εγγενή αισιοδοξία της νεότητας. Δε θέλησε πολύ για να ξυπνήσουμε μια ωραία πρωία τυφλά κτήνη στη λαίλαπα.

Η ώρα του ξεσπάσματος δεν είναι τυχαία. Καιρό τώρα ζυμώνεται το κακό. Ένας προς έναν οι πυλώνες της συνειδησιακής μας συναντίληψης δυναμιτίζονται. Δικαιοσύνη των παραδικαστικών κυκλωμάτων και των μεγαλοδικηγόρων. Παιδεία της ημιμάθειας, της παπαγαλίας και του φροντιστηρίου. Πολιτική της μίζας και της λαμογιάς. Οικονομία που παραπαίει μεταξύ χρέους και υποαπασχόλησης. Εκκλησία της ιερής αρπαχτής και των υπεράκτιων. ΜΜΕ της αναίδειας και της διαπλοκής. Σώματα ασφαλείας που όταν πρέπει δε χιονίζουν και το Μάη δροσολογούν βίαια. Εθνική υπόσταση υπο διεθνή ευτελισμό σε όλα τα μείζονα μέτωπα.
Μέσα στον ορυμαγδό ο νοικοκύρης έχει κάτι να διαφυλάξει – μια δουλίτσα, μια περιουσία. Η γενιά iPod όμως αποστερήθηκε και την ίδια την ελπίδα του μέλλοντος, πριν ορμήξει στους δρόμους για ν’αρπάξει παρόν. Είναι ανώφελο ν’αναρωτιόμαστε ποιοι είναι οι κουκουλοφόροι που πλαισίωσαν τις κινητοποιήσεις των παιδιών. Τη μάσκα του γκρεμιστή φοράμε χρόνια όλοι. Ο μικρός Αλέξης στάθηκε μάρτυρας της πιο κρίσιμής μας ώρας. Μένει να δούμε πως θ’αντιδράσουμε τώρα, που είδαμε το τρομερό είδωλό μας και νιώσαμε τη μήνι του προδομένου μας εαυτού. Αν απλά επιστρέψουμε κατά μόνας και ομαδόν στην απάθεια, το business as usual θα γίνει τραγικό επίγραμμά μας.

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

2008-11-10T12:27:00.006+02:00

ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ-ΑΠΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ, ΘΕΜΕΛΙΩΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΕ ΛΕΥΚΕΣ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΕΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ, ΕΝΑΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΣΚΛΑΒΩΝ, ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΜΕ ΚΑΡΑΒΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ, ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΝΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΕΙ ΕΝΑ ΘΡΙΑΜΒΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

Πριν από 83 χρόνια, σε μια φυλακή του αμερικανικού Νότου ένας μαύρος μάγκας σκάρωσε ένα μπλουζ. Το τραγούδιαπευθυνόταν στον τότε κυβερνήτη του Τέξας, Πατ Νεφ, ζητώντας απόδοση χάρης. Παραδόξως, το κομμάτι συγκίνησε τον Νεφ κι ο συνθέτης του αποφυλακίστηκε. Σήμερα θεωρείται ως ένας εκ των αγίων πατέρων της μαύρης μουσικής. Η ιστορία του Λεντμπέλι είναι αληθiνή όσο και συμβολική: Ο δρόμος προς την ελευθερία και την κοινωνική ανέλιξη της μαύρης Αμερικής περνά διαχρονικά μέσα από τη μουσική της.

Γκόσπελ, μπλουζ, τζαζ, ροκ εν ρολ, civil rights songs, σόουλ, ντίσκο, χιπ-χοπ… Πίσω από κάθε νότα οι αγώνες των μαύρων για ισότητα κι ευημερία. Ξεκινώντας ως ανδράποδο από τις βαμβακοφυτείες, μέχρι να φτάσει στο Λευκό Οίκο ο Αφροαμερικανός έμαθε να κοινωνεί την ταυτότητά του μέσα από τη μουσική. Κι έτσι κατάφερε να μπολιάσει το λευκό καθεστώς.

Πρόκειται για μια ιστορία πάλης και μέθεξης. Μέχρι να αποδεχθεί το μαύρο στοιχείο ως ισότιμο, η Αμερική της ανατολικής ακτής και της υπερσυντηρητικής ενδοχώρας χρειάστηκε σχεδόν εκατό χρόνια έκθεσης σε μια τέχνη αυθεντική, που διεγείρει ευαισθησία, συμπάθεια και ενσυναίσθηση.

Από τα ομαδικά τραγούδια των σκλάβων ξεπήδησε το μπλουζ στις αρχές του εικοστού αιώνα. Οι μαύροι εργάτες είδαν το τραγούδι σαν απόδραση από τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και το έκαναν γκόσπελ ως κομμάτι της θρησκευτικής λατρείας τους. Ομως, η στιγμή που ο νέγρος πιάνει μια κιθάρα και τραγουδά σόλο αλλάζει τα πάντα. Ντε φάκτο παράσιτος δουλοπάροικος, αν και συνταγματικά ελεύθερος από το 1865, όταν επιλέγει να τραγουδήσει ως αυτόνομος καλλιτέχνης προβαίνει σε πράξη πολιτική. Σηματοδοτεί την ώρα που απελεύθερος πια αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως προσωπικότητα μέσα στην κοινωνία.

Το λευκό κατεστημένο έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με τη μαύρη μουσική από το 1910 έως το 1920. Μορφές των μπλουζ όπως ο Ρόμπερτ Τζόνσον ή ο Λεντμπέλι, όπως εκατοντάδες άλλοι άσημοι «κρούνερ», συρρέουν στις πόλεις για να γίνουν εργάτες. Οι μαύροι που εγκαταλείπουν τις όχθες του Μισισιπή και εγκαθίστανται στο Σικάγο, το Ντιτρόιτ, τη Νέα Υόρκη, φέρνουν μαζί τη μουσική τους. Κρατούν ρυθμό σφηνώνοντας ένα καπάκι κόκα-κόλας
κάτω από το παπούτσι τους κι αρχίζουν να γρατζουνάνε τις χορδές ενός έθνους. Από την κληρονομιά εκείνης της εποχής ξεπηδούν ιερά τέρατα του μπλουζ: Μάντι Γουότερς, Τζον Λι Χούκερ, Μέμφις Σλιμ, Μπι-Μπι Κινγκ.

Τότε περίπου γεννιέται κι η τζαζ - μια παραλλαγή της μαύρης ψυχής πάνω στη βαθιά κανονική, λευκή μουσική φόρμα.Χρησιμοποιώντας τα ίδια όργανα με ένασχήμα που θα έπαιζε τσάρλεστον ή φοξ-τροτ, συμπλέκοντας στοιχεία κλασικά καινεωτεριστικά, σπάει τις νόρμες με αυτοσχεδιαστικά μοτίβα. Είναι το πρώτο είδος μουσικής που φέρνει μαύρους και λευκούς σε επαφή. Τότε ξεκινά η μεγάλη ώσμωση. Την εποχή που ο Τζορτζ Γκέρσουιν γράφει το «Rhapsody in Blue», ενώ μεσουρανεί ο Ντιουκ Ελινγκτον του Cotton Club.

Ο ρηξικέλευθος χαρακτήρας της τζαζ θα μιλήσει στην ψυχή του Αμερικανού της οικονομικής κρίσης και του Ευρωπαίου της μεσοπολεμικής παρακμής. Καθώς οι ναζί κατατάσσουν την τζαζ στις «εκφυλισμένες» τέχνες, ο λευκός της φιλελεύθερης Δύσης ανακαλύπτει μέσα του το νέγρο. Ως αποτέλεσμα, η τζαζ που γεννιέται στη Νέα Ορλεάνη το 1915 θα ταξιδέψει ως τα πέρατα του κόσμου και θα παραμείνει κραταιό μουσικό κίνημα για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Μέσα από τα διαστήματα και τα ημιτόνιά της, η μαύρη κοινότητα της Αμερικής συνειδητοποιεί σταδιακά πως είναι φορέας μιας πολιτισμικής δυναμικής, ικανής να αλλάξει την κουλτούρα των ΗΠΑ, αλλά και του πλανήτη.

Η μεγάλη συμμετοχή μαύρων στρατιωτών στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιφέρει τομές στον τρόπο με τον οποίο η Αμερική αντιμετωπίζει το έγχρωμο μέρος της. Τις πρώτες αισιόδοξες μεταπολεμικές δεκαετίες, μαύροι μουσικοί όπως ο Τσακ Μπέρι και ο Λιτλ Ρίτσαρντ πρωτοστατούν στο νέο ήχο που μετατρέπει το σουίνγκ σε ροκ εν ρολ. Ενόσω το Tutti Frutti δονεί ραδιόφωνα και ηλεκτρόφωνα, η μαύρη μουσική βγαίνει επίσης στο γυαλί με τους Νατ Κινγκ Κόουλ, Ρέι Τσαρλς και Σαμ Κουκ. Η εξελικτική ορμή της ποπ κουλτούρας είναι πια ασταμάτητη. Στα νάματα της νέγρικης παράδοσης βαπτίζονται λευκοί αστέρες, όπως ο Ελβις ή, πιο μετά, οι Βρετανοί Μπιτλς.

Καθώς ξεκινούν τα ’60s, οι ιδεολογίες συγκρούονται παγκόσμια και οι Αφροαμερικανοί απαιτούν εμφατικά ίση μεταχείριση. Η σόουλ κάνει δυνατή είσοδο στα πράγματα και το τραγούδι γίνεται πολιτικό όχημα. Την εποχή που ιδρύεται η εμβληματικότερη μαύρη δισκογραφική εταιρία όλων των εποχών, η Μοτάουν, μορφές σαν τους Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μοχάμεντ Αλι σηκώνουν πρώτοι τη μαύρη γροθιά στον ουρανό. Ο Μάρβιν Γκέι στρατεύεται, η Αρίθα Φράνκλιν φωνάζει «Respect», ο Τζέιμς Μπράουν προτρέπει: «Πες το δυνατά, είμαι μαύρος και περήφανος γι’ αυτό». Ο Τζίμι Χέντριξ γίνεται ο ίδιος σύμβολο πάλης και ανατροπής. Είναι η χρυσή εποχή του μαύρου κινήματος.

Μέσα από πολιτικές συγκρούσεις και οδομαχίες, μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας οι φυλετικές διακρίσεις στις ΗΠΑ υποχωρούν. Η μαύρη κουλτούρα ξυπνά σε έναν κόσμο όπου έχει γίνει σχεδόν mainstream κι εκτρέπεται στην ντίσκο της υπερβολής και των συνθετικών ναρκωτικών, που κορυφώνεται αργότερα με το φαινόμενο Mάικλ Τζάκσον. Ενώ όμως η κοινωνική ενσωμάτωση προχωρά, η μαύρη ψυχή έρχεται αντιμέτωπη με την αστική αναλγησία μιας Αμερικής που -ανεξαρτήτως χρώματος- βλέπει τις οικονομικές ανισότητες να διευρύνονται και το όνειρο να προσπερνά.

Τότε γεννιέται το ραπ. Παιδί του πολέμου των συμμοριών, προϊόν της γραμμής παραγωγής των εργοστασίων της GM του Ντιτρόιτ αλλά και της αντίδρασης του LA στην υπερπολυτέλεια του Χόλιγουντ, ξεκινά ως underground στριτ ήχος από τις αρχές του ’80. Καθώς έγχρωμοι διαπρέπουν σε όλους τους τομείς, οι NWA (Niggers with Attitude), o LL Cool J, οι Run DMC μιλούν πια για τη βία, τη φτώχεια, τις ανθρώπινες σχέσεις και την πολιτική και απευθύνονται σε όλους: λευκούς, ισπανόφωνους, μαύρους. Αμέτρητοι ράπερ ξεπηδούν από αυτό το λίκνο. Κι όταν το ραπ εξαγοράζεται σχεδόν από τη showbiz, μετεξελίσσεται σε χιπ-χοπ και κατακτά με τον ανατρεπτικό του ήχο το παγκόσμιο χωριό μας.

Πριν από λίγα χρόνια, ένας λευκός νεαρός από το Ντιτρόιτ, που μεγάλωσε μέσα στην ένδεια και τη βία, μπούκαρε με τις ρίμες του στα στενά της μαύρης μουσικής. Αντίθετα με ό,τι είχε συμβεί με τον Ελβις το ’60, η έγχρωμη κοινότητα υποδέχτηκε τον ράπερ Εμινεμ με σέβας, αναγνωρίζοντας η ίδια ότι δεν ισχύουν πια τα άτεγκτα στεγανά του παρελθόντος - όσο δρόμο κι αν έχουν ακόμη οι ΗΠΑ μέχρι την εμπέδωση κοινωνικής δικαιοσύνης και αρμονίας. Κι ίσως το γεγονός αυτό να συνιστά ισχυρότερο δείγμα της ευόδωσης των αγώνων της μαύρης Αμερικής και από την ίδια την εκλογή του Ομπάμα. Διότι η επανόρθωση ενός κρίματος δεν συντελείται όταν μετανοεί ο θύτης, αλλά όταν συγχωρεί το θύμα.

(όπως δημοσιεύτηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 8.10.'08)

παγκοσμιόπολη

2008-09-13T14:06:00.019+03:00

Δεν κλείσαν τα σαράντα του μπραφ στον άνω καύκασο κι οι γειτονιές πήραν να σκούζουν. "Καλά τα λες, κυρ Βλαδίμηρε, κι αυτή η σουρλουλού η Γεωργία τα φταίει που έμπλεξε με την ξιπασμένη την Αμερική, πού'χει τάχατις τα χτήματα του κοσμάκη και μας κοροϊδεύει." Έτσι μίλησε στο δρόμο έξω ο Ούγος ο μεγαλομπακάλης από την πέρα μεριά, στης κυρά Ήπας το πατρικό λίγο πιο κάτω. "Μονοπολικοί κόσμοι τέλος. Α-πα-πα," μουρμούρισε μετά κι έκανε το σταυρό του. Και στης Αμερικής το σπίτι να μην πιάνει προκοπή. Από το φονικό στο λιμάνι και μετά τίποτα δεν ήτανε το ίδιο. Κι οι γιοι να σφάζονται σαν τον άσπρο με το μαύρο.

Στην πλατεία πιο πάνω, τα παλιά αρχοντικά μέναν ως περασμένα μεσάνυχτα με τα φώτα αναμμένα. Ούτε που νοιάζονταν το λάδι. Κι ας τό'χαν ανάγκη. Τα γρόσια ίσα που τους βγαίναν, αλλά ο Νικολάς του οβριού τ'αγγόνι τους είχε πάρει όλους από κοντά και τους είχε ορμηνέψει. Κι Αγγέλα του Γερμανού, παλιό σόι, μαζί του ήτανε. "Καλή η κυρία Αμερική, όμως οφείλομε να έχομε κατά νου τα συμφέροντά μας, βέβαια. Έχομε εξαρτήσεις και δεν επιθυμούμε περιπέτειες." Κι από κάτω το κακό φούντωνε. Κι οι εγωισμοί θεριεύανε και βγαίναν στο δρόμο οι άνθρωποι και δεν είχανε στο νου τους τον καλό τον κόπο, μόνο σκέφτονταν πώς θα τη βγάλουν καθαρή.

Κάπου δίπλα στην παλιά γειτονιά, στην παλιά μονοκατοικία της Ελλάδας, με τα σκαλιστά του παππού και τα μερεμέτια, ακουγόταν βουή. Χαμπάρι δεν παίρναν στο σπίτι αυτό για το που ερχόταν. Σόγια παλιά που συγγένεψαν από ανάγκη τρώγονταν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ξαδέλφια, θείοι και μπατζανάκηδες, κανείς δεν καθόταν στην άκρη. Φαγωμάρα για το χρήμα. Τον κρατάγαν οι από πάνω τον παρά και σ'αυτό το σπίτι, αλλά δεν είχαν τρόπο. Κι ήταν λιμάρηδες και άξεστοι παρ'όλη την κληρονομιά τους.

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ ΣΟΥ

2008-09-08T23:56:00.011+03:00

Κυριακή, 18.05, βγαίνω από το σπίτι στα Κανάλια χαρωπός με ακτοπλοϊκό εισιτήριο στο χέρι. Μου το παίρνει με ριπή αέρας 7,5 μποφώρ. Το Νήσος Μύκονος αναχωρεί 18.55. Ως τις 18.10 έχω κυνηγήσει εισιτήριο μάταια στο βουνό μέσα από αυλή διπλανού σπιτιού - 20 λεπτά από το λιμάνι κι έχω επίσης χάσει το ραδιοταξί. 18.15 παίρνω κατηφόρα φιδωτή τσιμέντο 300μ και βγαίνω στο δρόμο. Αυτοκίνητα περνούν κάθε ένα-δυο λεπτά. Παίρνω τη Τζένη στη χώρα μήπως μου βρει εισιτήριο. Όλα φουλ μέχρι πρωίας. Τηλεφωνώ συνεχώς για ταξί, δεν έχει. 18.25 ακόμα δεν έχει ταξί - η Τζένη έχει πάει στα κεντρικά της Hellenic Seaways. Ψάχνουν το όνομά μου στο σύστημα για να βεβαιωθούν ότι δεν είναι τέχνασμα. 18.35 περαστικός ταρίφας μου στέλνει μέσω CB παλαβό πιτσιρικά ταξιτζή. Όνομα βρίσκεται, εισιτήριο εκδίδεται, αγοράζεται εκ νέου. 18.40 έως 18.57 τρελή κούρσα με mercedes. Αεροπλανικά προσπεράσματα. 2 λεπτά πριν το λιμάνι, ο μαν σταματά και φορτώνει τύπο που τρέχει για το πλοίο με τσάντα και μαγιώ. "Κάτσε να τον σώσω κι αυτόν!" Δεν του πήρε χρήματα. Μας πήγε καρφί μπουκαπόρτα. Γενναίο φιλοδώρημα και 19.00 μπαίνουμε με από μηχανής Τζένη στο πλοίο. 19.05 έχει λύσει κι έχει φύγει. Άντε πες στη Γιάννα ότι ο city δεν έχει ένθετα διότι σου πήρε το εισιτήριο ο άερας και έχεις αποκλειστεί στη Μύκονο. Και γιατί ήσουν εκεί; Κι ο Ύψιστος ο ίδιος με ένιωσε.

ΜΑΜΑ-Ο-MAO

2008-08-08T16:33:00.005+03:00

(Διακόπτουμε τη ροή των διακοπών για μία έκτακτη είδηση.)

Ο θρίαμβος του υπαρκτού σοσιαλισμού άργησε, αλλά συντελέστηκε. Τα κόκκαλα του Λένιν τρίζουν από χαρά. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας έδωσε τα ρέστα της με μια τελετή έναρξης που δεν αφήνει πια καμιά αμφιβολία: Το μέλλον είναι κόκκινο.

Στο αμερικανικό πεντάγωνο παρακολούθησαν το θέαμα με σοκ και δέος. Τα χρειάστηκαν, όταν άνοιξε το κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου και προς στιγμήν έμοιασε να αναδύεται από τα έγκατα της κινεζικής γης κάτι που έμοιαζε με βαλλιστικό πύραυλο. Η NSA έδωσε αμέσως πορτοκαλί συναγερμό. Φύλαγε τις πόλεις σου για να'χεις τις μισές. "Hey, guys, πού πήγε το LA;" "Τί να σου πω ρε συ, εγώ τελετή έναρξης έβλεπα..."

Στον Περισσό πανηγυρίζουν. Η Αλέκα Παπαρήγα έλαβε το μήνυμα και έδωσε τις εντολές της. Στο εγγύς μέλλον, το σπίτι του Λαού θα αναβοσβήνει τα βράδια και το εμβληματικό σφυροδρέπανο θα περιστρέφεται γύρω από τον άξονα του υπό τους ήχους μιξαρισμένων εμβατηρίων της χορωδία του Αλεξαντρόφ τουρλού με Dima Bilan.

Ιστορικά στελέχη του κόμματος θα συγκροτήσουν κλιμάκια κνιτών και θα εκτελούν χορευτικές ασκήσεις περιμετρικά του κτηρίου. Ο Κώστας Ζουράρις θα αιωρείται από καλώδιο πάνω από τον σταθμό του ΗΣΑΠ απαγγέλοντας εναλλάξ από τον Επιτάφιο του Περικλέους και το Ω Γλυκύ μου Έαρ.

Στον αντίποδα, ο πολιτικός σχεδιασμός του ΣΥΡΙΖΑ περνά ώρες δύσκολες. Αποδίδονται καθυστερημένα σε υπέργηρους ρεβιζιονιστές ευθύνες για τη δημιουργία του ΚΚΕ Εσωτερικού. Που να το φαντάζονταν το '68, ότι σαράντα χρόνια αργότερα ο σκληρός Μαοϊσμός θα κατάπινε τον καπιταλισμό;

(Και τώρα, επιστροφή στον ήλιο.)

ΧΡΗΜΑΤΟΣΥΖΥΓΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

2008-07-15T03:23:00.006+03:00

Ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται, ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα και η γυναίκα στη δύσκολη την ώρα, τότε που κάθεται η μπίλια της ρουλέτας στον αριθμό της αναποδιάς και οι στρόφιγγα του χρήματος στερεύει. Παλιές σοφίες, δοκιμασμένες στο χρόνο, που θέλουμε να αγνοούμε ενίοτε και να ξεχνάμε, αλλά η ίδια η ζωή φροντίζει να κυρώνει δια της αέναης υπενθύμισης. Άσε το Μελ Γκίμπσον να χορεύει και να καμώνεται ότι διαβάζει το θηλυκό νου. Αυτό που θέλουν οι γυναίκες είναι γνωστό από τα αρχαία χρόνια, που λέγαμε και στις εκθέσεις του σχολείου.

Λυπάμαι, κυρίες μου, αλλά το παρόν κείμενο είναι αρκούντως κυνικό. Το επικουρούν τα γεγονότα: Όπως οι Times του Λονδίνου και κατόπιν η Washington Post ανέφεραν πρόσφατα, η οικονομική κρίση που μαστίζει την Αμερική δεν πλήττει μόνο τους φτωχούς. Τα πολλά λεφτά δύσκολα έρχονται κι έυκολα γίνονται καπνός και στη Wall Street οι γιάπηδες και οι μεγαλο-executives βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα άνευ προηγουμένου μπαράζ διαζυγίων. Με το που το ταμείον πάει μείον, το πουλάκι πετάει.

Κακόμοιροι χαρτογιακάδες της Wall Street. Μέχρι το 2007, το μέσο μπόνους ενός μεγαλοπιασμένου χρηματιστή ή hedge fund manager υπερέβαινε το ένα εκατομμύριο δολάρια. Σήμερα, με τις κοτσάνες του Μπους στην πετρελαιοπαραγωγό Μέση Ανατολή , τη στεγαστική κρίση και τις βλακείες του Γρήνσπαν και του οικονομικού επιτελείου του Λευκού Οίκου σε βάθος σχεδόν δεκαετίας (βλ. πληρώνω για εισβολές σε ξένες χώρες εκδίδοντας ομολογιακούς τίτλους που πουλάω στους Κινέζους), το μέσο μπόνους στην οικονομική καρδιά της Νέας Υόρκης δεν υπερβαίνει τα διακόσια χιλιάρικα.

Οι άντρες συχνά καλαμπουρίζουμε λέγοντας ότι αν δεν ήταν για να ενυπωσιάζουμε τις γυναίκες, θα ήμασταν όλοι οικοδόμοι – διότι δε θα χρειαζόμασταν και πολλά λεφτά. Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν το αστείο. Από τα μπόνους που δόθηκαν στη Wall Street το 2007, το έντεκα τοις εκατό πήγε σε γυναικεία ρολόγια και κοσμήματα. Αν προσθέσουμε τα ανάλογα ποσοστά για ρούχα, τσάντες, παπούτσια, γούνες, αρώματα, δείπνα, πριβέ κλαμπ, εσώρουχα, σουίτες, διακοπές και λοιπά έξοδα που σχετίζονται με το ασθενές (και καλά) φύλο, διαπιστώνουμε ότι τα λαϊκά άσματα «για τα λεφτά τα κάνεις όλα» και «εσύ θα μου τα φας» εκφράζουν θεμελιακές αλήθειες.

Συνεχίζουμε με αριθμούς, που αποτελούν αδιάψευστο κριτήριο. 44.000 δουλειές χάθηκαν από την αρχή της παρούσας κρίσης στον οικονομικό και χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ. Στη Νέα Υόρκη, την ίδια περίοδο, οι αιτήσεις διαζυγίων που αφορούν άνδρες με εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων ετησίως αυξήθηκαν κατά τριάντα τις εκατό. Με το που λιγόστεψε το παραδάκι, οι καθώς πρέπει κυρίες της Sex and the City κουλτούρας άρχισαν ομαδόν να λακίζουν.

Τι κι αν σου λέει ο κλασικός αμερικανικός γαμήλιος όρκος «in richness or poor, in sickness or health» και τα σχετικά, «till death do us part». Την ασθένεια την αντέχει η σύζυγος. Το πολύ-πολύ να πεθάνεις και να μείνει μόνη με την περιουσία. Την απώλεια του σκάφους, όμως, δεν τη συγχωρεί. Είναι εθισμός το χρήμα, τονίζουν οι ψυχοθεραπευτές του East Village, που κάνουν τελευταία χρυσές δουλειές με τόσους άνδρες που είδαν σε ένα χρόνο τον τραπεζικό λογαριασμό και την αγάπη της συμβίας τους να εξανεμίζονται σε τέλειο συγχρονισμό. Κάτι μας είπες τώρα, γιατρέ. Για τη γυναικεία φύση θα πεις κανένα γαλλικό;

Μη δυσανασχετείτε, κυρίες μου. Τα στοιχεία δεν ψεύδονται. Το χειρότερο, δε, είναι ότι έχουμε κατά βάθος συνείδηση της πραγματικότητας. Ξέρουμε πως για τη μεγάλη υμών πλειονότητα μετράμε ως αρσενικά σε ευθεία αναλογία με την επιτυχία των πρακτικών εγχειρημάτων μας. Ότι πραγματική ισότητα ποτέ δε θα υπάρξει, διότι είναι σχεδόν εγγεγραμμένο στο γονίδιο του φύλου σας να περιμένετε το χόμο σάπιενς με το θήραμα που θα γίνει γούνα και τροφή – όχι πνευματική.

Αλλά κι εμείς έχουμε το βλακο-ρομαντισμό στο αίμα μας. Λέμε πως μας θέλετε για τον πλούτο της ψυχής μας, για το παιγνιώδες του νου μας. Φαντασιωνόμαστε ότι βρίσκουμε τις εξαιρέσεις. Κι ύστερα κάθεται η στραβή και πολλοί προσγειωνόμαστε ανώμαλα. Και τότε έρχεται η ώρα της δικής μας κρίσης: Κάποιοι επαναπροσδιορίζουν κριτήρια και ξαναδοκιμάζουν. Όσοι υστερούν σε περίσσευμα πίστης και ψυχή μαχητή, μεταμορφώνονται σε πιπινομάχους πενηντάρηδες, εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Αλέξης Κούγιας.

CITA DE ATENAS

2008-07-03T02:11:00.018+03:00

Η ρωσίδα τσατσά είναι καλά στο Μεταξουργείο. Λέει δεν άλλαξε η περιοχή δώδεκα χρόνια που δουλεύει εκεί. Η Ελλάδα άλλαξε. Όλα ακρίβυναν. Η ιερόδουλη συμφωνεί και προτρέπει να ολοκληρώσω. "Τέλειωνε, μωρό μου. Εχω δουλειά." Έχει μπει πελάτης και κοιτάει περίεργα. Οι πόρνες έχουν πρόβλημα με Κούρδους και Πακιστανούς. "Δεν ξέρουν τί είναι γυναίκα."

Στα εκατό μέτρα το αιγυπτιακό καφενείο είναι kurdish iraqi. Με πέντε χιλιάδες δολάρια περπατάς από τη Μοσούλη ως την ακτή της Τουρκίας, σε ξερνάνε στην Ελλάδα, τρως τρείς μήνες αυτόματα, βγαίνεις με χαρτιά που ανανεώνεις σε τρεις μήνες και που δε σου επιτρέπουν να δουλεύεις. Ο Άρης, δηλαδή Αλί, είναι εδώ έξι χρόνια. Μόνο αυτός δέχεται να μιλήσει σε μικρόφωνο απ'όλο το καφενείο. Σπαστά ελληνικά-σπαστά αγγλικά οι άλλοι και με το βλέμμα κάτω. Δείχνουν κάποιον που ήταν φυλακή στο Ιράκ, αλλά αυτός δε μιλά.

Ο Γιάννης ο περιπτεράς στην πλατεία Μεταξουργείου τά'χει δει όλα. Μέρα μεσημέρι κι ο άλλος τρικλίζει δίπλα στα περιοδικά. Λέει στα διακόσια μέτρα είναι η τροχαία. Μπάτσοι πουθενά. Μόνο για κλήσεις μια φορά το μήνα. Η κυρία Ελένη κλείνεται μέσα απ'τις οκτώ. Της λές τη λέξη δήμος και κυριολεκτικά γελάει. Οι μόνιμοι κάτοικοι του μεταξουργείου είναι καλοί άνθρωποι μιας χαμένης Αθήνας - το πιστοποιεί.

Γκέτο. Σκόρπια κινέζικα ρουχάδικα. Τα κινέζια δε μιλούν που να χτυπιέσαι κάτω. Φτωχοτρέντηδες και σε κοιτάνε σα χάνοι χαμογελαστοί. Ανατολικά της Πειραιώς να περιμένεις Συρία, Κουρδιστάν, Ιράκ, Πακιστάν, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο. Πηγαίνουν σε μικρές ομάδες. Στην περιοχή συμβαίνουν συχνές επιθέσεις με σκοπό τη ληστεία. Κυρίως εναντίον γυναικών.

Δυτικά, το χάος. Το φαρ γουέστ των Γερανίου και Σοφοκλέους. Ζητάδες στη διχάλα δέκα μέτρα από συμβολή Πειραιώς. Φουσκωτοί και γυαλιστεροί. Ένας παραδέχεται ότι το κέντρο έχει πρόβλημα: Αλλοδαποί και μικροεγληματικότητα, διακίνηση και ανδρική πορνεία. Για ζητάς εκφράζεται αξιοπρεπώς.

Πας να χωθείς πιο μέσα στα στενά κι ακούς γυναικείες κραυγές. Μια τελειωμένη περίπτωση ανθρώπου κυνηγά έναν πακιστανό φωνάζοντας "βοήθεια, η τσάντα μου, βοήθεια". Οι ζητάδες τον βουτάνε επί τόπου. "Πίσω τα χέρια." Τον έχουν στα γόνατα. "Δε μιλάμε τώρα αγορίνα." Φωνές, κακό. Ο ηλίθιος, τρεις μπάτσοι σ'όλη την περιοχή κι έπεσε πάνω τους.

Για κάποιο περίεργο λόγο, στο κυνηγητό βοηθά ένας χρήστης που δεν είναι ακόμα του θανατά. Οι φίλοι του τελειώματα, του λένε στην αρχή να μη μιλήσει. "Ρουφ-ρουφ." Ο τύπος είναι φτιαγμένος. Θέλει επίμονο μπίρι-μπίρι και ψηστήρι για να πατήσεις rec. Όταν το πατάς, βγαίνει ποταμός.

Άμα κάνεις να μπεις Γερανίου, βάλε τσάντα από μπρος και τα γυαλιά σου όχι να κρέμονται. Κι ας μη φοράς ρολόι, κι ας μην έχεις μαζί σου κάρτες και χρήματα κι ας είσαι με βερμούδα και μονόχρωμο τισέρτ. Ελαφροχέρηδες παντού. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Στη γωνία πακιστανομπλαγκαντεσιανό κινητάδικο. Κλεπταποδόχοι, ξέρουν να συναρμολογούν κι από κομμάτια. Όχι όπλα. Μαχαίρια, ναι.

Οι Έλληνες έχουν σταματήσει να σπρώχνουν ηρωίνη απ'το ενενηνταπέντε. "Από τότε, τελειώσαμε εμείς." Τώρα για χάπια πας σε Έλληνα και για πρέζα σε μάυρο. Ο δρόμος λέει ότι "το μαχαίρι και το πεπόνι" τα έχει η αστυνομία. "Άπό άρρωστα παιδιά δεν μπορείς να περιμένεις πολλά πράγματα, ε;" Εκατό μέτρα πιο κάτω περπατάς και κάθε λίγο σκούροι νέγροι σου κάνουν νόημα αν ψάχνεσαι για ντηλ.

Για τους Σομαλούς της πλατείας Κουμουνδούρου το ντηλ άργησε μια ζωή. Ξεδοντιασμένοι, κοιμούνται σε χαρτοκιβώτια στα εγκαταλειμμένα παρτέρια της πλατείας, δυο βήματα από εκεί που το βράδυ τα πλούσια κορίτσια παρκάρουν το τζηπ και πάνε για εναλλακτική Αθήνα.

ΚΙ Η ΜΥΛΩΝΟΥ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΤΗΣ (ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑΔΕΣ)

2008-06-25T01:47:00.015+03:00

Άτομο της χρονιάς, πρώτος μάγκας του 2008 ως τώρα, είναι - αναμφίρρητα - ο κος Γιώργος Μυλωνάς. Καθώς κάθε λογής γάιδαροι μαλώνουν σε ξένους τηλε-αχυρώνες για μίζες και μαύρα μύρια, ενόσω η ΕΛΑΣ επιτυγχάνει πάλι να εξευτελιστεί θυσιάζοντας μέλη του προσωπικού της για μια χούφτα δενδρύλλια, ο βορειοελλαδίτης επιχειρηματίας παρέδωσε συνοπτικά μαθήματα αξιοπρέπειας, ψυχραιμίας, αίσθησης των προτεραιοτήτων στη ζωή και αποτελεσματικότητας.

Chapeau στον άνθρωπο που δε μάσησε και διαπραγματέυτηκε με κρύο κεφάλι την ίδια του τη ζωή. Αλλά και στη σύζυγο-μοντέλο, που ανέλαβε τη διεκπεραίωση του crisis management και έφερε εις πέρας τη συνδιαλλαγή χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την αρτιμέλεια του οίκου της.

Σέβας, για τη νοοτροπία "λεφτά έχουμε και θα ξαναβγάλουμε, αυτό που τώρα μετράει είναι να είμαστε όλοι καλά". Εκτίμηση, για τη στάση "επιστρέφω άμεσα στην επιχείρησή μου, που πρέπει να ζήσει διότι έχουμε ανθρώπους στη δούλεψή μας". Υπόκλιση στην απόφαση "πιάνω τη ζωή από εκεί που την άφησα και τώρα έχω να πάω την κόρη μου να δώσει σχέδιο". Όρθιο χειροκρότημα στο χιούμορ της συζύγου με το σαλονικιώτικο "πλάκα με κάνεις;!", που επεφύλλαξε στους απαγωγείς, όταν εκείνοι εφόρμησαν στο αυτοκίνητο του ζεύγους.

Προς γενική αναθάρρηση η στις οθόνες των οκτώ εμφάνιση του κυρίου και της κυρίας Μυλωνά (που τοποθετείται πλέον αυτόματα στο πάνθεον των υπεραξίων συμβίων, πιο πάνω κι από τη Μαρίκα Μητσοτάκη, σχεδόν στο επίπεδο της Katharina von Bora), την ώρα που η χώρα αναθυμόταν την καρικατούρα που λέγεται Τσουκάτος και τη συνειρμικά πολυθρύλητη Πόπη του. Πήρε η καρδιά μας λίγο φως.

Και μην διανοηθεί κανείς να επιχειρηματολογήσει, ότι δήθεν η κατόπιν απελευθέρωσης μπέσα του mr. ALUMIL προς τους απαγωγείς δυσχεραίνει τώρα το έργο της ΕΛΑΣ, ή ότι η επιλογή του, να πληρώσει για να ζήσει, ενθαρρύνει νέες απαγωγές. Μέχρι να αποδείξουν οι αρχές ότι το επικρατέστερο σενάριο σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ήταν αιματηρό και όλως φιασκώδες, ο χειρισμός της οικογένειας Μυλωνά κρίνεται σοφός.

Άλλωστε, τώρα γνωρίζουμε ποιούς μπορούμε να εμπιστευόμαστε. Με τόσα λαμόγια και εκβιαστές που τα παίρνουν σ'αυτόν τον τόπο χωρίς να τηρούν τις δεσμεύσεις τους, ο κλάδος των απαγωγέων αποκτά μια πρωτόγνωρη και όλως ενθαρρυντική φερεγγυότητα απόδοσης προστιθέμενης αξίας επί των υπηρεσιών του.

IN THE NAME OF GEORGIE BEST

2008-06-16T19:21:00.006+03:00

Μακρά ανάπαυλα, πλην ουκ εν τω πολλώ το ευ. Εκτός αν παίζεις μπάλα και σε κόφτουν τα τέρματα. Ή αν ηγείσαι κόμματος εξουσίας (και καλά) και βλέπεις την κοινοβουλευτική σου ομάδα να αδυνατίζει κάθε που γίνονται εκλογές. Ή αν είσαι στριπτιτζού και πληρώνεσαι με ποσοστά επί της κατανάλωσης. Τρία τυχαία παραδείγματα.

Κι αν με τους σεισμούς και την κουλαμάρα του Νικοπολίδη οι εξελίξεις στη χώρα προβάλλουν μελανές, υπάρχουν αχτίδες αισιοδοξίας και λόγοι για να χαμογελά κανείς. Να, για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ. Επιτέλους ξαναβρίσκει το ερωτικό του προφίλ - αυτό που είχε ταφεί μαζί με τον πρόεδρο και ιδρυτή του κινήματος. Διάχυτος ο ερωτισμός στην επιστολή Γιώργου προς Σημίτη. Αντρίλα και πάσης Ελλάδος. Η ξήγα του ώριμου κερατά, του μουστάκια άντρα που δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ, του μεγαλόθυμου black label αρσενικού που πατά γερά στα πόδια του και αναλαμβάνει την ευθύνη απέναντι στην υπό διάλυση οικογένεια. Άσε τον (εκάστοτε) Τσιούτσια να αναλύει όπως θέλει. Η αληθινή ανάγνωση είναι εδώ:

"Ακου δω, γύναιο. Περάσαμε καλά και μ'έφτιαξες μια-δυο φορές στο παρελθόν, αλλά το θέμα μπούκωσε πια. Κι επειδή παπάρας δεν είμαι και βλέπω ότι έχεις πάρει τις αποφάσεις σου και μου τα φοράς σε κάθε ευκαιρία κι όποτε έχουμε κόσμο στο σπίτι είτε λείπεις είτε με ξεφτυλίζεις, μαζεψέ τα και δρόμο. Τα παιδιά θα τα κρατήσω εγώ μαζί μου στο σπίτι. Κι επειδή άμα ζητήσω διαζύγιο θα σου πάρω και τα στρινγκ, κοντολιόδεντρο, άμε στα τσακίδια και λέγε στις κότες τις φιλενάδες σου ότι είμαστε σε διάσταση. Γκέγκε; Αυτά και ουρτ, τρώγλη. Φιλικά, Γιώργος."

Μετά το Γκουσγκούνη, άντρας τέτοιος δε ματαπέρασε από τον τόπο τούτο. Πλάσανε μαλλί κι οι παλικαράδες της εθνικής και κατουρηθήκανε πάνω τους. Τί να βγούνε να κάνουνε στο χόρτο που να πλησιάσει έστω το μεγαλείο του Γιωργάκη; Με πρώτο και καλύτερο τον αρτινό προρτιέρο, σαστισμένοι, αλλού πατουσαν κι αλλού βρισκόντανε. Βουρλιζόταν ο Γερμανός στον πάγκο - μάταια. Ο Καραγκούνης είχε φάει κόλλημα να ζήσει το replay του πρώτου γκολ του 2004, ο Γκέκας ανέμιζε τη χαίτη του, ο Τοροσίδης με το που περνούσε τη σέντρα πάσαρε στο κενό, ο Δέλλας έπαιζε κουτσό, ο Μπασινάς τον Ράσελ Κρόου στο Captain and Commander, ο Ιούδας βουτούσε υπέροχα.

Δω που τα λέμε, αναμενόμενο ήταν το κάζο. Προκαλώ όποιον μπορεί να παραθέσει περίπτωση εθνικού αθλητικού συγκροτήματος που πήγε κάπου με τις προσδοκίες του έθνους στις αποσκευές και γύρισε με τη νίκη. Κάθε μεγάλη επιτυχία του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού στα μουλωχτά έγινε. Τρανό παράδειγμα το μουντομπάσκετ του '06. Με το που φάγανε τα παιδιά του Γιαννάκη την Team USA κι άρχισαν στην Ελλάδα οι υπερβολές των δημοσιογράφων εκείνων που συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε αυνανοταρατατζούμ, το παιχνίδι στον οξυδερκή οφθαλμό φάνηκε πως είχε χαθεί από χέρι.

Για το μέλλον, ένας μπούσουλας για να μην απογοητεύεται ο κοσμάκης: Όσο περισσότερους σπόνσορες έχει μια εθνική, τόσο χειρότερα πηγαίνει. Όσο περισσότερες εταιρίες βγάζουν διαφημίσεις σχετικές με κάποιο άθλημα, τόσο πιο χάλια θα παίξει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στο σχετικό προσεχές τουρνουά. Ή, όπως θα σου πει κι ο τελευταίος ΠΑΣΟΚτζής, όσο πιο πολλή φανφάρα πέσει στην αρχή μιας σχέσης, όσο πιο ακριβό είναι το δαχτυλίδι και όσο πιο πολλά φλας το απαθανατίσουν, τόσο πιο πικρός και βέβαιος θα είναι ο εν καιρώ χωρισμός.

ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ, ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ

2008-05-26T03:39:00.007+03:00

Η Ουκρανία έχει τελευταία την τιμητική της. Από τη μία, το επιμολυσμένο λάδι. Ο πρώην σιτοβολώνας της ΕΣΣΔ παράγει τόσο πολύ, που το αποθήκευε σε δεξαμενές πετρελαίου και τάνκερ. Από την άλλη, η πλαστική μελαχρινή μπάρμπι, που η χώρα της πορτοκαλί επανάστασης έστειλε στη Eurovision και η οποία ψηφίστηκε από τους τηλεθεατές ανά την ήπειρο δεύτερη - την καταμάχησε ο σφίχτης, αλλήθωρος, bisexual Ρώσος παγωτατζής.

Επειδή το θέμα με το ηλιέλαιο είναι σκάνδαλο πανευρωπαϊκό, διερωτάται κανείς αν ο ευρωπαίος έχει φυράνει πια τελείως. Μα καλά, πολιτικό κριτήριο μηδέν; Είπαμε, θελκτικά τα πλαστικά ελέη της Ουκρανής τραγουδιάρας, αλλά να ψηφίζεις αυτόν που πήγε να σου δηλητηριάσει το παιδί; Βέβαια, από την άλλη, ποιος θα σταματήσει τον Γεωργιανό από το να στηρίξει τον συνυποψήφιό του στο ΝΑΤΟ; Ποιος θα πει στον Πολωνό, το Λετονό και πλείστους όσους άλλους να μην ψηφίσουν τη χώρα που κάθεται στο λαιμό του Πούτιν (και μετά να ψηφίσουν και τη Ρωσία, προς επικύρωση της σχιζοφρένειας του ζητήματος); Όμως με ποιο σκεπτικό πάνε τα Τρίκαλα (Θεσσαλίας ή Κορινθίας) και ρίχνουν Κίεβο δαγκωτό;

Αξίζει να βλέπει κανείς Eurovision για να παραμένει ενήμερος περί του πώς διαμορφώνεται ο πολιτισμικός ιστός της γηραλέας μας ηπείρου. Για να συνειδητοποιεί ότι η ρήση του Ράμσφελντ περί «παλαιάς» και «νέας» Ευρώπης έχει μια κάποια βάση. Στα ανατολικά υπάρχει όντως ένα, λίγο έως πολύ, ομόθυμο μπλοκ. Που, βεβαίως, σε έναν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού αλληλοψηφίζεται. Διότι τα κεφάλαια της δυτικής Ευρώπης δε μπορούν να αγοράσουν τα κουκιά του Κόζιτσε, του Κάουνας, του Κίσιναου, της Κρακοβίας.

Το μπλοκ αυτό έχει σαφή ποιοτικά χαρακτηριστικά. Η εικόνα μιλάει εύγλωττα και δυνατά. Για τις νέες γενιές των πρώην κομμουνιστών ο υλισμός, ο καταναλωτισμός και η μόδα έχουν γίνει θρησκεία. Το (μη ηθελημένο) κιτς βασιλεύει. Το σώμα άρχει – σε διόλου επικούρειο επίπεδο. Παράδειγμα που τα λέει όλα: Στη Λιθουανία, σε τοπική ντίσκο επαρχιακής πόλης διοργανώθηκε πρόσφατα διαγωνισμός σεξουαλικής προσομοίωσης με έπαθλο μια ψηφιακή κάμερα. Ιδού και το σχετικό βίντεο που φίλος από το βορρά έστειλε στον υποφαινόμενο. Φρίξτε μαζί μας.

Κι ύστερα, έχεις τη διοργανώτρια European Broadcasting Union, που κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να κρατήσει την πολιτική μακριά από τα τραγούδια. Που κόβει τους αρχικούς στίχους της Σερβίας και αβαντάρει μια τυφλή Γεωργιανή - που προφανώς δε βλέπει, διότι θα καταλάβαινε ότι στη χώρα της το peace will come ακούγεται σαν ανέκδοτο. Σημειωτέον, ότι η EBU κάποτε επέτρεπε στη Μαρίζα Κωχ να τραγουδά για την Κύπρο (εδώ ο στίχος που τσακίζει κόκκαλα - thanx biafra). Σήμερα, ψειρίζει κάθε συμμετοχή, μη και χαλάσει το consensus της μπούρδας και του χάχανου.

Βέβαια, κάποτε ο διαγωνισμός γινόταν σε θέατρα και συναυλιακούς χώρους, με ορχήστρες, εναλλασσόμενους μαέστρους και σολίστες. Με κοινό καθιστό που χειροκροτούσε, δεν κορυβαντιούσε. Χωρίς μαζικές υστερίες και playback. Και τότε υπήρχε ελαφρότητα, αλλά ήταν ανεκτή. Και σίγουρα δεν ήταν αυτή η εμετικά απολιτίκ σαχλοκουδουνίαση που καθηλώνει πια σε ετήσια βάση την Ευρώπη μπροστά στις τηλεοράσεις.

Ας είναι. Αν είναι να κρατήσει κανείς κάτι θετικό από το showbiz δρώμενο του σαββατόβραδου, ας πει εύγε στην Κροατία με τους tangueros παππούδες της και μπράβο στη Νορβηγία που δίδαξε στυλ. Ας επισημάνει τις συμμετοχές Γαλλίας και Ισπανίας που ανοιχτά λοιδόρησαν το όλο θέμα. Κι επειδή ως άνθρωποι έχουμε τις αδυναμίες μας, ας γίνει μια αναφορά στο δροσάτο κορίτσι της Αρμενίας με το million dollar μουτράκι. Σέβας, τέλος, στον Αλέξη Κωστάλα, την ενσάρκωση του επιπέδου και της ευγένειας. Κατά τα άλλα, οχετός. Και του χρόνου.

BUSHI SΗUSHI - IN DO MAJOR

2008-05-15T01:01:00.016+03:00

Ritterwort. Στα γερμανικά, ο λόγος του ιππότη. Η μεταφυσική εγγύηση της φιλαλήθειας και της ειλικρίνειας ως θεμέλιο της αρετής. Αυτό που ο Κομφούκιος στο δόγμα του μέσου επισημαίνει ως ποιότητα που οδηγεί στη θέωση - χρησιμοποιώντας για την ειλικρίνεια ένα ιδεόγραμμα που προκύπτει από τη σύνθεση των "λόγος" και "τέλειο". Λόγος τιμής, ως αίτιο και φθέγμα που προκύπτει από μια εσώτερη καλλιέργεια της αξιοπρέπειας. Τιμή και ειλικρίνεια, φιλαλήθεια, ως κίνητρα που οδήγησαν έναν Βοήθιο στη σύνταξη της παραμυθίας της φιλοσοφίας, ή έναν Κικέρωνα στην ατάραχη αξιοπρέπεια ενώπιον του μισθοφόρου που στάλθηκε να τον εκτελέσει - όχι πολύ προτού δοθεί στους συγκλητικούς η άδεια να ασχοληθούν με το εμπόριο, εξέλιξη που ιστορικοί όπως ο Λέκυ επισημαίνουν ως μοχλό της μετέπειτα κατάρρευσης μιας αυτοκρατορίας που ανδρώθηκε ως ολιγαρχική δημοκρατία.

Τείνει κανείς να πιστέυει ότι η αρετή στον υλικό-πρακτικό κόσμο των ανθρώπων είναι ποσοτικά περατή. Υπό την έννοια ότι, στην εξίσωση των δισεκατομμυρίων ανθρωπίνων ζωών σε μια χρονική στιγμή Χ, αυτή αφορά σε μεταβλητή που στο σύνολό της μπορεί να λάβει μέχρι μια μέγιστη δυνατή τιμή Α. Δηλαδή, όσο περισσότεροι κοινωνοί ενός ορυμαγδού πληροφορίας (ενός info clutter, που σε άλλους καιρούς ο κοινός άνθρωπος δε διανοείτο να αξιώσει) μετέχουν της αρετής με πρόθεση κουτσουρεμένη πλην σποραδικά αγαθή και μασημένες μισαλήθειες, τόσο σπανιότερα απαντώνται προσωπικότητες που εκφράζουν την αρετή με υψηλή καθαρότητα. Εν συνεχεία, με κίνδυνο εξιδανίκευσης ενός κίβδηλου και φαντασιακού παρελθόντος, αναπολεί κανείς καιρούς όπου ο ευγενής και ο πληβείος δεν ορίζονταν από την οικονομική επιφάνεια, εποχές στις οποίες άξιος δεν ήταν ο ικανός να λειτουργήσει σε ένα αγοραίο πλέγμα quid pro quo εμπορικής νοοτροπίας, αλλά ο έχων το θάρρος της τιμής, όχι της εντιμότητας - που αποτελεί, όπως τονίζει κι ο Νίτσε, παιδί και συνθήκη της βιομηχανικής εποχής. Τέλος, αισιοδοξεί κανείς διότι η φθορά του ανθρώπινου γένους δε μπορεί παρά να επιφέρει κάποτε κάποιου είδους λύτρωση υπό μορφή αφανισμού.

Έως τότε, από τα τρία κίνητρα της φιλαληθείας - εμπορικό, πολιτικό, φιλοσοφικό - να αγνοείς τα πρώτα. Να αναπολείς τον πολεμιστή ιππότη που δε δέχεται λευκές επιταγές ισότητας μεταξύ ψυχών. Να είσαι σκληρός με τον αλαζόνα που χωρίς ενσυναίσθηση ή έλεος καταδέχεται τη διγλωσσία. Να είσαι ευγνώμων για τις συνέπειες λόγων και έργων που εκφράστηκαν ορμώμενα από το κέντρο της ιερής καρδιάς. Να λες αυτό που αληθεύει. Να σπάς τα δεσμά αυτού που ο δον Χουάν του Ιξτλάν ονομάζει "προσωπική ιστορία". Να μην είσαι είρωνας, ως άλλα μεν φρονών, άλλα δε λέγων. Αν δε νοείς καθαρά ώστε να γνωρίζεις τί αληθεύει, να μένεις στη λιτή απόδοση των γεγονότων που αντιλαμβάνεσαι. Να μη συντάσσεις θυμικές αναρτήσεις παρενδεδυμένες λογικά. Αν, παρά τάυτα, συντάσσεις τέτοιες, δησμοσιευέ τις σεσημεασμένες ως προϊόντα απλής έμπνευσης ύστερα από ένα ικανοποιητικό γεύμα με ευχάριστη παρέα.

ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕΡΑ

2008-05-13T03:12:00.008+03:00

Αύριο, με το καλό, να πας στο bios. Παίζει θέμα από τον 19ο αιώνα σε εκτέλεση για τσιμέντο και αντήχηση. Ο γιος του αφέντη (που μωρό η τσιγγάνα γλίτωσε από την πυρά) αντιμετωπίζει τον αδερφό του για μια γυναίκα με hoodie, η οποία στο τέλος φαρμακώνεται και πεθαίνει τραγουδώντας. Μη σε πτοήσει ότι σου φανερώθηκε η κατάληξη. Άλλο το τέλος. Ούτε ότι ο ήρωας φορά αθλητικά και από την ακαθόριστη σκηνή μυρίζει το Tanqueray στο χνώτο του θεατή. Μπες τον κόπο, ακόμα κι αν δεν έχεις βενζίνη. Στο γυρισμό στην εθνική θα δεις το κοκκαλωμένο καραβάνι των ΔΧ τριαξονικών. Ο ταξιτζής θα σου πει πως οι ιδιοκτήτες τους απεργούν διότι "δε βγαίνουν". Επίσης, ότι το Πάσχα αγόρασε μετά από καιρό κάτι για τον εαυτό του, ένα παντελόνι, €30, πολυέστερ, τσέβδελο που γυαλίζει στον ήλιο. Ο ήλιος δε θα σου πει πολλά, κυρίως λόγω νύχτας.

Αυτά για αύριο. Καθώς όμως σκοτεινιάζει πια αργά, προλαβαίνεις υπό φυσικό αττικό φως σήμερα τ'απόγευμα να δέσεις μια hermès four in hand και να πας στη Μεγάλη Βρετανία. Της πλατείας Συντάγματος. Άκου εκεί τον Παπαχελά και τους διδάκτορες από το Fletcher School του Tufts, που φέρνει από τη Βοστώνη ειδικά για το φιλοπερίεργο ελληνικό κοινό το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Μακαρίτης Εθνάρχης. Οι διακεκριμένοι ομιλητές θα σου θέσουν το δίλημμα της βιώσιμης ανάπτυξης: Αειφόρος κονόμα ή πλανήτης καπούτ; Κάτσε, άκου, πειθάρχησε το νευρικό σου σύστημα σε 90 λεπτά στριμώγματος και αν αντέχεις συζήτα έπειτα με καναπεδάκια, γνωστούς και αγνώστους. Ανταμείψου για την επιμονή σου συναντώντας ευειδή νέα-νέο και ανεβείτε στο μπαρ πάνω, όπου απαγορεύεται το ρήμα "ξεπέφτω". Αν αποδειχθεί κομψή-ος χωρίς να'ναι ψώνιο, παραμέρισε τη γκαντεμιά της ημερομηνίας και πάρε την-τον άυριo στο έργο του μουσουργού με τ'όνομα ακρωνύμιο.

Μην ξεχνάς πως κάπου μεταξύ Τρίτη και Τετάρτη κρύβεται μια καλή ώρα για να βάλεις τη Satyagraha του Philip Glass στο iPod και να ξεκινήσεις προπαρασκευή στην τοξοβολία του Ζεν, ως εισαγωγή στη σχέση όπερας και περιβαλλοντικής ισορροπίας.

FOOD, GLORIOUS FOOD (επίκαιρο)

2008-05-08T02:11:00.004+03:00

Παραλλαγές για ζωή και τέχνη.

ΕΙΜΑΙ LINK. ΠΑΤΑ ΜΕ. ΘΑ ΠΑΙΞΩ ΒΙΝΤΕΟ. ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ. ΑΛΗΘΕΙΑ.

URBANA ΚΥΨΕΛΗ SOCIAL CLUB

2008-05-02T02:30:00.012+03:00

Ρησπέκτ στον αθηναίο του 6ου δημοτικού διαμερίσματος. Ζει φρακαρισμένος σε λίγες δεκάδες τετραγωνικά και στριφογυρνάει δις καθημερινά μέσα στη μπόχα τρία τέταρτα για να παρκάρει εκεί που θα του κάνουν ζημιά στο αμάξι. Μηδέν πράσινο, ελάχιστες πλατείες. Σε μια απ'αυτές ο εντεκάχρονος Κωνσταντίνος, εγγονός της κυρίας που εγκαταστάθηκε στην περιοχή τη χρυσή δεκαετία του '60, είναι μειονότητα, χαμογελάει και λέει μόνο ότι τον ενοχλούν τα σκουπίδια. Πιο κει στέκονται οι Ζαν και Νταβίντς (φωτο) - από Μπουρκίνα Φάσο και Ακτή Ελεφαντοστού αντίστοιχα. Όταν έχει μεροκάματο, δουλέυουν οικοδομή. Βρίσκουν τους Έλληνες κλειστούς κι έχουν πρόβλημα με τη γλώσσα. Που δεν έχει ένας Πολωνός, που του λες dobre και χαίρεται. Αυτός παίρνει μεροκάματο 65 ευρώ, βγαίνει απ'το φουρνάρικο και υποστηρίζει την πρωτομαγιά. Στο μαγαζί είναι η Εύα. Είναι η κόρη της Αριστέας που τ'ανοίγει απ'τα χαράματα. Από φέτος οι ξένοι πελάτες είναι πλειονότητα. Παίρνουν ψωμί και το θέλουν φρέσκο. Μια ξανθιά σπηντάτη τριαντάρα δίπλα στη στάση του τρόλεϋ αγοράζει στολίδια απ'τον πάγκο του Μανσούρ. Δίπλα έχει και ντένιμ. Αυτή δε λέει από πού είναι (πιθανόν Αλβανία λόγω προφοράς), πάει στο σούπερ μάρκετ και θέλει άντρα. Αυτός είναι απ'το Μπαγκλαντές, δόξα τω Θεώ, καλή του φαίνεται η Ελλάδα κι οι Έλληνες καλοί. Τα παιδιά του πάνε σχολείο εδώ, στο όγδοο, που σχεδιάστηκε ως πρότυπο γυμνάσιο τη δεκαετία του '30 (βλ. εικόνα 2). Σχολείο εδώ πηγαίνει και ο εννιάχρονος Ρέι, από τα Τίρανα, που παίζει ζωηρά μπάλα στις πλάκες δίπλα στο ξερό συντριβάνι διότι είναι οχτώ μήνες στην Ελλάδα κι οι γονείς του είναι χαρούμενοι. Ο Πέτρος-που-όλοι-φωνάζουν-Πήτερ τριγυρνάει στα πέριξ της πλατείας Καραμανλάκη. Στα εβδομήντα, με φθαρμένο κουστούμι, ένα δρόμο απ'το ημιυπόγειό του, μνημονεύει κάτι γεροντάκια, τους Παραγουάϊος. Ήρθαν μετά τον πόλεμο, την εποχή του μπελ κάντο, απ'τη λατινική Αμερική. Παίζουν ακόμα μια φορά τη βδομάδα χωμένοι κάπου στον τσιμεντότοπο την οδού Κεφαλληνίας.

nas ne dagoniat

2008-04-29T23:09:00.014+03:00

Τρίτη του Πάσχα πήρε ο ΠΘ το φάλκον και τους συμβουλατόρους και πήγε στη Μόσχα. Μελετούσε να πει του τσάρου και "Χριστός βασκριές", αλλά ο τζουντόκα με το που τον είδε σκάναρε με τον KGB νου του τα χρόνια από το Πόρτο Καρράς μέχρι σήμερα και μπροστά στα φλας τον ξάφνιασε μ'ένα "Χριστός Ανέστη".

Ο Βλαντίμιρ συμπαθεί τον Κοστίκ. Μπορεί να μην καταλαβαίνει πώς γίνεται ένας άνθρωπος να τρώει τόσο και να μην ασκείται, όμως στο λογικό τα βρίσκουν. Τα λέει ο ένας στον άλλο σταράτα, σχεδόν συνομωτικά. Τόσα όπλα μπορώ να πάρω, τόσο γκάζι, τόση απόσταση από τη Γουάσινγκτον - λέει ο από δω. Τόσες πλάτες μπορώ να σου κάνω στον ΟΗΕ για τα εθνικά σου, τόσα κυβικά θα περάσω από σένα - του λέει ο άλλος και χαίρεται που δε χαλάει σάλιο.

Μέχρι τώρα έχουν πάρει μπρος τρεις αγωγοί με ελληνικά σκέλη. Οι δυο είναι ρώσικοι. Ο ένας για πετρέλαιο κι ο άλλος για γκάζι προς Ιταλία. Παράλληλα με τον τελευταίο θα περνάει κι ένας αγγλοαμερικανικών συμφερόντων από Τουρκία με αζέρικο αέριο. Καθώς δεν κωλώσαμε να κάνουμε δουλειά και με την αρκούδα, σε Κύπρο και σκοπιανό η Μόσχα μας έχει ξηγηθεί. Κι ας έχει μεγάλες μπίζνες να τρέχουν με τους Τούρκους.

Ο αγωγός που συμφωνήθκε σήμερα αποτελεί και μια διπλωματική νίκη στα βουβά. Το μνημόνιο Ρωσίας-Ιταλίας για σύνδεση υπάρχει από τον Ιούνιο του 2007. Οι πιθανές διαδρομές ήταν 1) Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία (ή Αυστρία), Σλοβενία, Ιταλία και 2) Βουλγαρία, Ελλάδα, Ιταλία. Η GAZPROM, της οποίας απερχόμενος πρόεδρος ΔΣ είναι ο επόμενος Ρώσος πρόεδρος, προτίμησε τώρα να υλοποιήσει τη δεύτερη.

Ο χρονικός ορίζοντας της σημερινής συμφωνίας είναι τριάντα χρόνια - για αρχή. Από το όλο θέμα των αγωγών (TGI, Southstream, ίσως και Nabucco ΙΙ) τα μεγαλύτερα οφέλη θα προκύψουν όταν το πετρέλαιο ως πηγή ενέργειας και θέρμανσης θα έχει γίνει πια είδος πολυτελείας και το γκάζι θα περνά από εμάς. Έγκυρες πηγές αναφέρουν ότι ο Καραμανλής όταν κολατσίζει σκίζεται στο ρισκ και το στρατέγκο.

think win-win

2008-04-28T01:51:00.010+03:00

Μεταξύ άλλων, σπλάτερ το πάσχα. Γαρδούμπες, κοκορέτσια, σπλινάντερα, συκώτια και μια σούβλα ανάμεσα στα μάτια. Σε κάθε περίπτωση, τα εδέσματα ποικίλουν και οίνος ευφραίνει καρδίαν και περί ορέξεως άλλο τίποτα. Λέγαμε χθες περί ασιοδοξίας. Ιδού το μοντέλο σε εφαρμογή. Ελληνική ψυχολογία win-win:

Με χαρά σκέφτεται ο urban survivor αθηναίος της λαμπρής τον εκδρομέα συμπολίτη του. Κοιτώντας έξω από το τζάμι εικονοποιεί τη σούβλα του κουμπάρου στο αγιάζι, το μουλιασμένο κάρβουνο στο μπάρμπεκιου, το σκάφος δίχως flybridge. Και ικανοποιημένος ρεύεται και χαμογελά.

Κι ο άλλος, όμως, με χαρά σκέφτεται: Βράχηκα, έτρεξα, πλήρωσα, αλλά έφυγα. Μπράβο μου. Και βάζει πρώτη ένα χιλιόμετρο ακόμα μέχρι τα διόδια. Και κοιμάται γλυκά που τον κάνει ακόμα κέφι η ξαδέρφη κι ύστερα πάει στη δουλειά και λέει τί καλά που πέρασε. Και τελικά το πιστεύει.

Έτσι, δια της μεθόδου "ούτως ή άλλως όλα κομπλέ" το έθνος απήλαυσε σύντομες διακοπές. Ούτε ειδήσεις δεν είχαμε. Μόνο ένας ιερωμένος χθες την είδε Φώτιος και πήρε να σολάρει στο πλαίσιο των ελβέλ-ταρατατζούμ για το άγιο φως - που, διάολε, είναι κτιστό και όχι "άκτιστο", άλλο είναι το άκτιστο φως στην ορθόδοξη θεολογία.

Ωραία ήταν η πόλη μας άδεια και φιλόξενη. Ώρα για ρομπ ντε σαμπρ, πούρο, ουίσκι και λίγη σόδα. Και του χρόνου.

THE REAL GREEK

2008-04-25T18:52:00.007+03:00

Εδώ Αθήνα. Η TV παίζει ρωμαίους. Από την πολλή κατάνυξη και τη νηστεία αλληθωρίζεις και περιμένεις ότι από κάπου θα πεταχτεί κι ο Αστερίξ.

Core ελλάδα και δη πρωτεύουσα. Πατρίς, ένεκα εντός των τοιχών. Θρησκεία, καθ'ότι πάσχα. Οικογένεια, το υπαγορεύει η περίσταση. Περιπολικά και μετανάστες στην πλατεία βικτωρίας και ειδυλλιακά κεριά στα προάστεια.

Δρόμοι σιρκουί. Κοντά ένα εκατομμύριο λιγότερα ΙΧ στην πόλη. Ο city μοιράζει ποδήλατα, όμως η ευκαιρία για το μερακλή οδηγό παραμένει σπάνια. Καταβροχθίζεις βενζίνη και νιώθεις γλυκιά ενοχή. Την Κυριακή βάζεις ζώνη και κάνεις το σταυρό σου. Έχει grand prix.

Προ πάντων αισιοδοξία. Έρευνα της Kαπα Research λέει ότι οι μισοί και πλέον έλληνες πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών. Είναι τρελοί αυτοί οι έλληνες. Καλή ανάσταση!

ΒΑΡΥ ΘΕΜΑ

2008-04-17T01:56:00.008+03:00

Ο τύπος είχε σταματήσει το μπλε τετρακίνητό του, είχε βγει έξω με γιλέκο, κράνος και κάμερα και τραβούσε για το Reuters την επέλαση ισραελινών τανκς και απάτσι. Ένας πύραυλος (ονόματι hellfire) ανατίναξε το όχημά του και τον σκότωσε. Δεύτερος πύραυλος στόχευσε τους συναδέλφους του που έσπευσαν να τον βοηθήσουν.

Η κοινή μας κουλτούρα θεωρεί το εβραϊκό ολοκαύτωμα μέγιστη των εποχών ανθρωπιστική καταστροφή. Εύλογα, καθώς στράφηκε εναντίον δυτικών και εν καιρώ είχαμε, κυριολεκτικά, εικόνα του. Δεν καιγόμαστε για ανθρώπους που δε μας είναι οικείοι και δε λογαριάζουμε πολέμους που δε βλέπουμε.

Τέτοια εποχή τρία χρόνια πριν σκοτωνόταν στη Ράφα ο βραβευμένος βρετανός εικονολήπτης Τζέημς Μίλερ. Στρατιώτες τον πυροβόλησαν καθώς ανέμιζε μια λευκή σημαία. Ήταν με δυο συναδέλφους του. Το ντοκυμαντέρ του "Under the Veil" ήταν η πρώτη επαφή των δυτικών ΜΜΕ με την κατάσταση στο Αφγανιστάν επί ταλιμπάν.

ΝΤΟΠΑ ΕΙΝΑΙ, (ΔΕΝ) ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

2008-04-12T02:13:00.015+03:00

Και αίφνης ανακαλύψαμε το ντόπινγκ. Σε μια drug-fuelled κοινωνία της πληροφορίας και της εικόνας, μάθαμε και εμπεδώσαμε ότι ο αθλητισμός πια δε γίνεται με φυσικά μέσα, τα μούσκουλα που θρυμματίζουν τα ρεκόρ δε χτίστηκαν με αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ. (Ταρίφα ΕΣΡ: €15.000 για γκρίζα διαφήμιση.) Δηλαδή τί γίνεται με φυσικά μέσα;

Η μουσική που ακούμε έχει μεγαλώσει με απανωτά κοκτέηλ πολλών ναρκωτικών. Η εργασιακή ηθική σε corporate επίπεδο έχει σφυρηλατηθεί από τα χρυσά μωρά των κοκαϊνογιάπηδων των 90s. TV και η showbiz, αρκούντως χωμένες στα ντραγκζ, προβάλλουν συχνά ανθρώπους-πρότυπα που ντοπάρουν την ψυχή τους και διαπρέπουν. Τί να λέμε τώρα. Μέσα στο 2007 τέσσερις επίδοξοι υποψηφίοι πρόεδροι των ΗΠΑ παραδέχτηκαν ότι κάποιες παράνομες ουσίες δεν τους είναι άγνωστες. Στα γυμναστήρια της Αθήνας τα παιδιά τρυπιούνται για να φουσκώσουν και να γραμμωθούν. Το φαινομένο drug culture υφίσταται, δεν είναι μόνο λέξεις. Έχει βαθειά συνέπεια στη διαμόρφωση της ανθρώπινης συνείδησης.

Κι είναι ένα φαινόμενο που ποτέ δεν καταγγέλλεται συνολικά. Μόνο δημοσιοποιείται σε επίπεδο συνεπειών. Ουπς, οι αρσιβαρίστες ντοπάρονται. Ουπς, στην Πτολεμαΐδα πίνουν ό,τι βρουν και πεθαίνουν. Ουπς, ο ηθοποιός πιάστηκε στην κορινθία. Et In Arcadia Ego.

Δημοσιογραφικό κέντρο επί του θέματος χτύπησε μια Πανδώρα του Bαξεβάνη πριν λίγους μήνες ασχολούμενη με την κοκαΐνη. Οξύτερος όλων όμως ο λόγος της τέχνης.

VENI VIDI VETO

2008-04-05T02:08:00.008+03:00

Καλησπέρα σας. Γεια σας. Πως είστε; Τις επιστολές μου τις λάβατε; Χάρηκα που μιλήσαμε προχθές. Η κυρία σας καλά; Κάνει πολύ κρύο τέτοια εποχή στην Ισλανδία; Η Ντόρα διαβίβασε τα σέβη μου στη βασίλισσα; Επί τη ευκαιρία, σας έχω αφήσει εδώ ενα βέτο. Μα τί λέτε τώρα; Μα βέβαια. Όχι, ευχαριστώ. Ω, παρακαλω. Θα είναι χαρά μου. Σαφώς. Βεβαίως. Εις το επανιδείν.

Κομάντο. Το Βουκουρέστι ήταν η μεγάλη απόδραση. Είτε το θες, είτε όχι, πρόκειται για ένα breakthrough της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Η συνέπεια της απειλής και η εκτέλεση ορθά ενορχηστρωμένες. Λυπούμεθα, μπαμ και χαίρετε.

Να χαρείς ή να ανησυχήσεις που τα πράγματα έρχονται δύστοκα; Πικρή αλήθεια είναι ότι τά'χουμε απαυτώσει τελείως με τις μειονότητές μας μέσα κι έξω και εν καιρώ θα τρέχουμε και δε θα φτάνουμε κι από βόρεια μεριά.

Θέλουμε συνολική μεταρρύθμιση και χοντρό ρεκτιφιέ. Ωραίος ο Τσώρτσιλ, αλλά σε καιρούς ειρήνης δε φτουρούσε.

Mπόνους της ανάρτησης, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου από αμερικάνικο textbook του '18, με αγάπη: http://www.mtholyoke.edu/acad/intrel/boshtml/bos149.htm.

REPUBLIKA MAKEDONALDZ

2008-03-30T04:52:00.015+03:00

Μ'αρέσει ο Economist. Αναδίδει χαρακτηριστική βρετανίλα (παρόμοιά της μόνο από βαζάκι παλαιωμένου stilton), δίνει εικόνα απ'τη σκοπιά των μετριοπαθών ατλαντιστών του πλανήτη, έχει άποψη και χιούμορ, συμβουλεύεται κατά παράδοση την ακαδημαϊκή κοινότητα και προτείνει επί του πρακτέου. Υπάρχουν φορές που υποπίπτει σε σφάλματα. Τότε, οφείλει κάθε κανείς μας να απαντά. Ίσως, κάπως έτσι:

Sir,
Regarding Not mad, not bad, just sad of March 20, though in principle your stance over the name dispute between Greece and FYR Macedonia is plausible, part of the information given is incorrect, while key political aspects of the story are missing altogether.

Contrary to what you write, during these last weeks the Greek PM and Foreign Minister have made clear that the country is willing to settle with a name that includes a "substantial" geographical qualifier, or one that "explicitly" differentiates the two peoples. In plain words, this means 'New Macedonia' would also be acceptable by Greece, whereas 'Macedonia-Skopje' would not do. Also, all alternative proposals for a new name that you mention have been suggested by UN special mediator Mr. Mathew Nimetz - neither by the countries invovled in the talks, nor by 'America', as you write.

Most notably, you do not note at all that the Greek government has lately shown a resolve to accept "Macedonia" as part of a possible name for international use for the first time in 17 years, despite the fact that - according to most recent polls - more than 70 per cent of the Greek citizens are opposed to any mention of that word as part of a name for their northern neighbour.

Σημειώσατε, το ανωτέρω (που εστάλη στο letters@economist.com) κινήθηκε εμπρός στο δρόμο που χάραξε προ εβδομάδος ο πατριώτης από το αμέρικα με την απάντησή του σε σχετικό άρθρο των NY Times.

Ουστ, Άνθιμε, Άδωνι, νομάρχη Ζορό και λοιπό σκυλολόι. Έμπαινε, e-citizen Yioutsos!

ΕΠΑΙΤΕΙΑΚΟ

2008-03-24T01:23:00.015+02:00

Τί σου είναι αυτή η σημειωτική. Εκεί που ανέμελα πηδάς από μεταφορά σε μεταφορά, βρίσκεσαι καθισμένος στον άξονα μιας μετωνυμίας που τσούζει. Εξηγούμαι: Ανοίγεις την ιστοσελίδα του BBC, κλικάρεις σε δημοσίευμα περί του κυπριακού (τα βρετανόπουλα δεν ξεχνούν ποτέ τις πρώην αποικίες τους) και διακρίνεις στην κορυφή της σελίδας - σύμπτωση; - μπάνερ-τουριστική διαφήμιση της Τουρκίας. Βλέπεις κατόπιν ότι ενσωματώνει τρία πολιτισμικά σημεία αναφοράς: Τη μωσαϊκή βρεφοκρατούσα της αγιασοφιάς, τη ρωμαϊκή Έφεσσο και ένα ελληνιστικό(;) άγαλμα. Κι αρχίζεις να σκέφτεσαι αλυσιδωτά.

Στον αντίποδα, λες, τα ελληνικά σποτάκια με τα στημένα πάρτυ και τη lifestyle εικονολογία της hip σαντορίνης παίζουν δυνατά στο CNN και επιτρέπουν μεταξύ άλλων στο Σπηλιωτόπουλο να χαίρεται την καινούρια του κρατική ΒMW - που κατά προτεραιότητα σε σχέση με τους υπόλοιπους υπουργούς έλαβε, μη και χαλάσει το ίματζ μας στους επισκέπτες του διαδόχου του ασώτου Αβραμόπουλου. Συνειδητοποιείς: Οι απέναντι διαφημίζουν, μεταξύ άλλων, πολιτισμό. Εμείς, ως επί το πλείστον - εξόν κι αν μας ξεφύγει καμιά κολώνα στο πλάνο για το ξεκόζι - χλιδές, ζιγκολίκι και κοκτέηλ. Και επεκτείνεις το διανόημα περαιτέρω. Εμείς (η δόκιμη χρήση της αντωνυμίας ελέγχεται, αλλά τέλος πάντων) αφήσαμε στους απέναντι υλικό κι εκείνοι το εκμεταλλεύονται ως δικαιούνται. Εκείνοι τί σκατά μας άφηκαν;

Παραμονές 25ης Μαρτίου που είναι, έρχεται η επιφοίτηση ως απάντηση για να δέσει το γλυκό. Μα, βεβαίως, τα λαϊκά μέρη της νοοτροπίας τους, υπόδουλοι καθώς διατελέσαμε. Στοιχεία όπως την αντίληψη "καθένας για την πάρτη του", το αξίωμα της πάσει θυσία λαδιάς και της καθ'υποχρέωση ρεμούλας, το έλλειμμα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, τον ωχαδελφισμό. Αυτά και πλείστα όσα άλλα, με υπόβαθρο την καχυποψία προς τους φραγκολεβαντίνους και το τουπέ του αεί αυτόφωτου συμπλεγματικού λαού - που δεν έγινε και τίποτα αν έχασε την αναγέννηση και το διαφωτισμό, αφού δεν έχει ανάγκη, διότι ο πολιτισμός, ο λόγος και η επιστήμη ρέουν στο αίμα του, ναούμ.

Κόμπλεξ στο τετράγωνο και τουρλού στο μπλέντερ, που σε περιόδους "εθνικών θεμάτων" ιδίως βγάζουν μάτι, καθώς όλη δόξα, όλη χάρη, άγια μέρα ξημερώνει και στη μνήμη της το έθνος χαιρετά μάλλον γονατισμένο ή γονατιστό.

(Πρόταση καθαρτήριου ακούσματος προς ανάταση για το καλό της ημέρας: Σωτηρία Μπέλλου - Τα σπίτια είναι χαμηλά.)

ΤΖΑΜΠΑ MANGA

2008-03-19T23:22:00.005+02:00

Όλος χάρη και σπιρτάδα προχθές στην τράπεζα διεπίστωσα ότι ο κατατεθειμένος μισθός μου του προηγούμενου μήνα ψιλο-υπολειπόταν του νορμάλ. Τηλεφώνησα στο μαγαζί για εξηγήσεις. "Λόγω απεργίας", ερμήνευσε νεαρά τις. Γυάλισε το μάτι μου. Σήμερα, απέργησα πάλι. Κι ας ευλογώ μια πρώτη νομοθετική προσπάθεια να συμμαζευτούν τα ασφαλιστικά ασυμμάζευτα. De facto αναγκάζομαι να απεργήσω, άλλως δακτυλοδεικνύομαι. Θέλοντας και μη, στερούμαι πόρων και δημιουργικής ικανοποίησης δια της εργασίας μου.

Δε με κόφτουν τα λεφτά (λέμε τώρα). Με κόφτει η ανελευθερία. Είμαι της ατομικής ευθύνης και όχι των συλλογικών αυνανισμών. Και διά του λόγου το αληθές, καθώς λογίζω την εργασία δικαίωμα, διατυπώνω πρόταση: Όταν τα ΜΜΕ απεργούν, ας δύναται όποιος το επιθυμεί να εργάζεται και να καταθέτει το ημερομίσθιό του υπέρ φιλανθρωπικών σκοπών (έτσι, για να μη μας πούνε τσίπηδες τα συνδίκαλιστ ντογκς). Να δούμε τότε ποιοι είναι συνειδητοί απεργοί και πόσοι είναι εκείνοι που τους παίρνει η μπάλα.

Κι αφού πιάσαμε τις προτάσεις, ιδού άλλη μία. Το τζαπάν-τζαπόν ΥΠΕΞ ανακοίνωσε σήμερα την αναγόρευση γάτου-καρτούν (του doreamon, για όποιον κατέχει από anime-manga) σε επίσημο πρεσβευτή της χώρας, με χαρτοφυλάκιο πολιτιστικής διπλωματίας. Μεσούσης της γκραν-γκινιόλ διαπραγμάτευσης μετά της Ανεξάρτητης Λαϊκής Συνταγματικής Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Άνω Νέας Μακεδονίας-Σκόπια, ας αναθέσουμε κι εμείς καθήκοντα διαπραγματευτή στον Καραγκιόζη.

Τουρκογενής φιγούρα με τσαγανό και χιούμορ, βαλκάνιος καταφερτζής, κομματάκι βλακάνιος ενίοτε αλλά ψημένο λαμόγιο, πτωχός και πολυμήχανος, οσφυοκάμπτης γενικά πλην αγέρωχος ως ψυχοπαθής όταν τα παίρνει στο σκαλπ, με εντυπωσιακό ιστορικό επιτυχιών against all odds, πόσο πιο μούσκεμα απ'όσο τα έχουμε καταντήσει δια των πολιτικών μισό αιώνα τώρα μπορεί να τα κάνει;

ΠΥΞ ΒΛΑΞ

2008-03-18T18:17:00.001+02:00

Μέχρι τώρα ήταν ειδήσεις. Δηλαδή γνώση διαμεσολαβημένη και περί τρίτων πληροφορία. Χρήστης WC στον Άγιο Στέφανο πυροβόλησε προ εβδομάδων άνδρα που παραβίασε το αποχωρητηριακό του άσυλο δίχως να χτυπήσει την πόρτα. Ύστερα, τις προάλλες, οδηγός σκότωσε με πιστόλι επιβαίνοντα οχήματος που τον προσπέρασε επί της Αχαρνών. Τα ακούς στο ραδιόφωνο, σταυροκοπιέσαι και συνεχίζεις τη μέρα σου.

Εντούτοις, κάποτε η τάση παρεισφρύει στην άμεσα αισθητή πραγματικότητα. Φίλη (κολλητή, που λέμε) διασχίζουσα διάβαση της Β. Σοφίας τόλμησε σήμερα μεσημέρι να θίξει τον εγωισμό ταξιτζή επικινδύνως κοκκαλώσαντα στο μέσο της διαγράμμισης. Αποτέλεσμα: Ο επαγγελματίας αυτοκινητιστής εξήλθε του οχήματος και εν ψυχρώ κατέφερε γροθιά στην υπέροχη γαλλική μύτη της, που τώρα είναι μπλε.

Για τους φιλοπερίεργους, σημειώνω ότι ο δράστης βρίσκεται επί του παρόντος στο κρατητήριο - ευτυχώς για τον ίδιο διότι ο πατήρ της εν λόγω φίλης έχει θητεύσει στους αμερικανούς πεζοναύτες και οπλοφορεί. Όμως τούτα είναι δευτερεύοντα. Αυτό που με συνθλίβει ερωτηματικά είναι: ΕΧΟΥΜΕ, ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΣΤΙΚΟ ΤΣΟΥΡΜΟ, ΤΡΕΛΛΑΘΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ;

Πάω να ξεθάψω το ρόπαλο του baseball, διότι πρέπει να μπω στο αυτοκίνητο και να κατέβω στην πλησιέστερη αγορά ώστε ν'αλλάξω κινητό. Όχι ότι το χρειάζομαι, αλλά δε μου πάει καρδιά ν'αφήσω την επιδότηση συσκευής πεσκέσι σε καμία Deutsche Telekom.

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΜΑΣ

2008-03-17T18:01:00.002+02:00

Οποιαδήποτε μορφή νόμιμης συμβίωσης, πλην της εις γάμον κοινωνίας, συνιστά μορφή πορνείας. Τάδε απεφάνθη η διαρκής ιερά σύνοδος εν ελλάδι, εν έτει 2008.

Αν έχεις το θεό σου, εξανίστασαι. Θες να βουτήξεις το μανουάλι και να κάνεις το τέμπλο λαμπόγυαλο (σημ: μόνον εφόσον είναι κατασκευής από το '60 και δώθε, ήτοι τεχνοτροπίας νήο-χελλένικ εκκλεζιάστικ-κιτς - άλλως το ξηλώνεις και το παίρνεις σπίτι όπου θα πηγαίνει τρέλα στο λίβινγκ ρουμ δίπλα στον ιακωβίδη, το μόραλη, τη φλατσκρην και τη συλλογή από πίπες). Επίσης, θες να κρεμάσεις τον φλύαρο καντηλανάφτη ανάποδα από τον πολυέλαιο και να σταυρώσεις α λα άγιο ανδρέα χιαστί ποδανά την κυρά-κούλα την άσχημη - που κάθε ναός διαθέτει για να γυαλίζει το παγκάρι και να κρώζει σα χήνα στουμπωμένη καλαμπόκι σε συλλαλητήρια. Μετά, ζητάς επιτακτικά ένα χωρισμό κράτους εκκλησίας μπας κι έρθει το παπαδαριό (που ο έλλην πολίτης πληρώνει, το θεό τους μέσα) στα ίσια του.

Αν δεν τον έχεις (το θεό σου μέσα), χέστηκες. Αφορίζεις την εκκλησία ως απαρχαιωμένο θεσμό (που βοήθησε εντούτοις στην παλιγγενεσία και τη δημιουργία του βασιλείου της ελλάδος, το οποίο μέσα από πολέμους, πραξικοπήματα και εμφυλίους εξέβαλε κακήν κακώς στην ελληνική δημοκρατία) και ξεμπερδεύεις. Βολικό πράγμα η έλλειψη πνευματικότητας εν ελλάδι, εν έτει 2008. Οριακά βολικότερο κι απ΄τις παρενθέσεις στο γραπτό λόγο εν καιρώ βιασύνης.

Κι επειδής όντως βιάζομαι, ότι η μέρα της κρίσεως γοργά πλησιάζει (τα'πε κι ο γκρηνσπαν), πα' να βάλω μπλέιζερ με μανδηλάκι και ασορτί γραβάτα και να συμφάγω στο μπλου-πάιν μετά της βιβλικής πόρνης που ο μεσσίας ηράσθη. Διότι εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάρτης - κι ως γνωστό: ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι ελεήσουμε.

Σαββατογ@%ημένος

2008-03-16T03:39:00.002+02:00

Μην είμαι εβραίος (το θρήσκευμα) και δεν το ξέρω; Διαχρονικά, συχνά-πυκνά το Σάββατο δεν κάμνω κάτι το κατ'εξοχήν ενεργητικό. Κοιμάμαι, διαβάζω, σερφάρω, χαζεύω (τηλεόραση), για αγορές ούτε λόγος. Πρέπει να ξημερώσει Κυριακή ούτως ώστε συναισθηματικά και πρακτικά να δραστηριοποιηθώ εκ νέου, το σπίτι να με χάσει, να μπω στ'αμάξι, να μην αργώ.

Γνώσεις της (χθεσινής πλέον) ημέρας: Ένα βουνό έσκασε έξω απ'τα Τίρανα πάνω στην εισήγηση του Καστανίδη περί αυτοδύναμου ΠΑΣΟΚ κι ένας οδηγός TIR πήγε κι έπεσε σε intercity. Αυτά τα καινούρια τραίνα θέλουν ευχέλαιο. Επίσης, διαβάζοντας Καστανέδα ο άνθρωπος δύο τινά παθαίνει. Ορέγεται ψυχότροπα ναρκωτικά και εχθρεύεται όσους τον γνωρίζουν. Για να τριτώσει το κακό τα βάζει και με τις συνήθειές του.

Έτσι, πλήττω στην ιδέα της αναπόφευκτης αυριανής κατάδυσης στα κυριακάτικα φύλλα. Καθώς ανοίγω τα περτικαλιά χαρτιά πρώτα-πρώτα αναδύεται εσχάτως μια μυρουδιά σάπιας οικονομίας, μια ποδαρίλα-μασχαλίλα συνωστισμού επί του πλανήτη κι ένα πατσουλί ανατολικοευρωπαίας (ναι, υπάρχει ακόμα "ανατολική" ευρώπη) rent-a-γκόμενας, που κόκκαλο τις χημικές ορμές ολιγάρχη μεγιστάνα κάποιας αναπτυσσόμενης χώρας υπηρετεί προς άγρα βιζόν.

Μετά τα περτικαλιά και τα πολιτικά, τα ένθετα "τέχνες-κοινωνία-γράμματα" έρχονται σα ρεπορτάζ δήμητρας γκουντούνα στο καπάκι είδησης περί συμφωνίας οζάλ-παπανδρέου στο νταβός. Πιφ. Θυμήθηκα τη δεκαετία του '80 και ξενέρωσα. A propos, εργάζομαι σ'ενα full-potential ραδιόφωνο με καταπληκτικό κόσμο και playlist από καμιά χιλιάρα άσματα, αρκετά εκ των οποίων έχουν ψοφήσει δυο δεκαετίες τώρα και δεν το'χουν πάρει γραμμή.

Μου τη δίνουν οι γραμμές. Αύριο θα αναγνώσω Friedman και καλή Κυριακή να'χομε.

ΑΣΦΑΛΙ(Σ)ΤΙΚΟ

2008-03-14T18:10:00.002+02:00

Κελεύει ουν ο ΣΥΡΙΖΑ: Κυκλώσατε το κοινοβούλιο αιτούμενοι της απόσυρσης του ασφαλιστικού. Μα αυτό που συμβαίνει είναι, ακριβώς, η απόσυρση του ασφαλιστικού. Δίνουμε το παλιό, όσο προλαβαίνουμε, για να πάρουμε καινούριο, καταλυτικό. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τον αγωνιζόμενο έλληνα, που τα άκρα και τα μπούτια του ακολούθως μπλέκει. Χαρακτηριστικά, το σύνθημα του τοίχου των εξαρχείων, που υπογράφεται απ'το Α με το αστροπελέκι, αποτελεί ρήση του αμετανόητου Πατακού. Χουντική η ρήση γαρ: "Δεν μπορώ να τετραγωνίσω τον κύκλο, αλλά μπορώ να κυκλώσω το τετράγωνο."

Έστω. Ημέρα της ασυγχρόνιστης τηλεμετάδοσης του πολιτικού ηγέτη σήμερις και γιορτάστηκε με πανηγυρικό τρόπο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δύο καραμανλήδες με ένα δευτερόλεπτο διαφορά (Το MEGA προηγείτο του ANT1) είχε την ευκαιρία να απολαύσει ο πολυοθονούχος τηλεθεατής το απόγευμα, πριν συντονίσει τις οθόνες του σε CNN και CNBC αντίστοιχα για να ιδεί το αυτό θέαμα με πρωταγωνιστή τον πλανητάρχη. Σα να βλέπεις live με slow motion ταυτόχρονα. Φαντασμαγορικά οξύμωρο.

Αποκάλυψη τώρα: Οι μεταδόσεις που μας πωλούνται ως απ'ευθείας δεν είναι ζωντανές. Όλα έχουν βιντεοσκοπηθεί εκ των προτέρων. Μάλιστα, έχουν γυριστεί εναλλακτικές σκηνές για κάθε γεγονός και παίζουν ανάλογα με την εξέλιξη των υπόλοιπων προβολών. Αν κάτι ξεφύγει άθελα και βγει αέρα λαθεμένα, του φλουτάρουν την εικόνα, ρίχνουν κι ένα μουσικό θέμα από πίσω και το λένε σάτιρα, ή επιστημονική φαντασία.

Μην το πείτε στους σχολιαστές της επικαιρότητας. Οι ευμενώς ατροφικές υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης του ΕΣΥ δεν θα άντεχαν το βάρος τόσων επάλληλων ψυχολογικών καταρρεύσεων.

ΧΟΤ ΠΑΡΤΥ-ΝΤΟΓΚ

2008-03-13T18:34:00.004+02:00

Για το ονόρε. Γι'αυτό τα κάνεις όλα. Ενώ το θέμα είναι τα λεφτά. Αυτοί οι αχρείοι φερόμενοι ως αρχαίοι ημών πρόγονοι επίτηδες ψευδή γνωμικά διέσπειραν. Για να μην προκόβουν όλοι. Διότι το κλαμπ είναι πριβέ. Ακούς εκεί, "το χρήμα πολλοί εμίσησαν - τη δόξα ουδείς". Πίπες. Κι άπαξ και καταρρέει κι η παράδοση, δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν πια.

Μόνο οι συνδικαλιστές στη χώρα τούτη κρατούν τη δάδα της μυστικής των ολίγων γνώσης ζωντανή. Το ξέρει καλά πρώτος ο πρόεδρος Παππούλης που τους δέχθηκε σήμερις περιποιώντας τους τιμές. Το θέμα είναι τα λεφτά. Κυρίως αν δεν έχεις φράγκο. Αλλά κι όταν ακόμα προάγεσαι και διαφεντεύεις τομέα ΔΕΚΟ ως καλό κομματόσκυλο του πολέμου σε τοπικές και κλαδικές εκπαιδευμένο. Μόνο ο Πολυζωγόπουλος πρόδωσε το συνάφι. Αυτός πήγε για τη δόξα. Έγινε βουλευτής. Πλην έστι δίκης οφθαλμός: Ο καλός Θεός που όλα τα βλέπει τον έριξε στο ΠΑΣΟΚ.

Ανακοίνωση: Παρακαλούνται οι χοτντογκατζήδες, οι μαλλιτησγριάδες και πλείστοι όσοι άλλοι πλανόδιοι μικροπωλητές που συνωστίζονται πέριξ του "ταε-κβον-ντο" να συμμερίζονται την οικονομική δυστοκία του κινήματος και να πωλούν τα είδη τους σε συμφέρουσες για τους συντρόφους συνέδρους τιμές. Ειδάλλως, θα καταγγελθούν ως λαϊκιστικοί ακτιβιστές.

ΤΕΣΤ: ΕΝΑ-ΔΥΟ (οι τρεις εξι)

2008-03-12T19:13:00.001+02:00

Τεστ. Ένα - δύο (οι τρεις έξι).

Περιμένω τον Τσίπρα να εμφανιστεί ως θείο βρέφος στα μετόπισθεν της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ως μάχιμος δεκανέας με ξιφολόγχη στο στόμα και σαφείς διαταγές δολιοφθοράς των αντιπάλων θέσεων. Περιμένω μετά την αναγούλα που θα μου έρθει στην αναπόφευκτη όψη του επιχαίροντα λαϊκιστή Λαζόπουλου. Περιμένω μια κυβέρνηση που θα ασκήσει την υποχρέωση της εξουσίας δίχως φοβικά σύνδρομα μητσοτακικών κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και αυτοανάλωση σε διηνεκείς εκλογικούς σχεδιασμούς. Περιμένω τον Σουφλιά να αποσώσει το μάσημα μπαγιάτικων κουραμπιέδων ιωσηφίδη που του έμειναν από τα χριστούγεννα και να δώσει εντολή επικοινώνησης του χωροταξικού. Περιμένω κατόπιν η ιδιωτική πρωτοβουλία να στήσει γλέντι και χορό προς τιμήν των ΑΠΕ. Δεν περιμένω τα παραπάνω με ανυπομονησία, ούτε προσμονή.

Επί τη ευκαιρία, ζητείται ανεμογεννήτρια επί πλατφόρμας απομεμακρυσμένης στο μέσο του πελάγου φυτεμένης, αθόρυβη και πλησίον δώματος δικτυωμένου με δορυφορικό internet, πιάτο, κουταλομαχαιροπίρουνα και υπηρεσία catering (και όχι κέτεριγκ) που με ταχύπλοο θα παραδίδει τρις εβδομαδιαίως σπιτικές νοστιμιές στον μονάζοντα ένοικο και την καλλιτέχνιδα αυτού παλλακίδα. Στο μεταξύ, εκκινώ τακτικές μεταδόσεις διανοημάτων και συνειρμικού λόγου δια του διαδικτυακού μέσου.